Są takie cechy, które w gruncie rzeczy wydają się być pozytywne, no ale nie oszukujmy się, czasami zbyt duży entuzjazm zwyczajnie wkurza.
Fajny artykuł o takich właśnie cechach, warto poczytać, może akurat tutaj któraś z Was znajdzie przyczynę niechęci innych do niej, albo odwrotnie ![]()
Zerknijcie sobie na stronę niedozwolony link, tam ostatnio czytałam artykuł pt. " 5 pozytywnych cech, które wkurzają innych"
1 2016-10-04 16:51:53 Ostatnio edytowany przez vinnga (2016-10-04 20:00:39)
Podobne tematy
ładnie spamujesz grzegorzek ![]()
Niby spam, ale temat na wątek fajny.
Mnie najbardziej wkurzają osoby o wygórowanych ambicjach i zbyt pewne siebie.
A mnie klienci... niby dają na "bułkę" ale jakbym miał tak przypadkiem piłę łańcuchową... ![]()
Oj, fakt, klienci! Czasem wydawaniają o dziwnych porach, jeden kiedyś przyjechał w Wigilię o 16, bo mu się ubzdurało, że jak firma rodzinna z warsztatem przy domu, to na pewno będzie czynne...
I pomimo, że masz doświadczenie i wiesz co dla nich będzie dobre to i tak wiedzą lepiej. I zapłacą za to podwójną stawkę bo przyjdą "poprawić"
I jak tu ich "nie kochać"? ![]()
I pomimo, że masz doświadczenie i wiesz co dla nich będzie dobre to i tak wiedzą lepiej. I zapłacą za to podwójną stawkę bo przyjdą "poprawić"
I jak tu ich "nie kochać"?
Coś w tym jest... teść robi w ceramice od ponad 30-tu lat, a czasem mu się trafi klient, który wie lepiej od niego, jak wygląda produkcja i ile powinna trwać...
Jeden miał pretensje, że 450 kufli nie udało się przygotować w 7 dni, biorąc pod uwagę, że każdy trzeba wypiekać w wysokiej temperaturze 3 razy po 15-18 godzin, a wiadomo, że nie da się zrobić 450 sztuk na raz, nie ma takiego wielkiego pieca... Ale koleś się upierał i jeszcze żądał specjalnego rabatu. ![]()

Tiaa... been there done that ![]()
A najlepsze jest w tym to, że ci co mają kasę to o 10 złoty będą się targować... a "ić stont" i gitary nie zawracaj ![]()
Wkurzają mnie ludzie, którzy niby są mili i uczynni, co jest zaletą, ale w tym całym byciu sympatycznym są jednocześnie rozlaźli, niezdecydowani i ulegli, bo najchętniej każdemu chcieliby dogodzić. Nie przepadam za ludźmi, których można formować jak plastelinę.
Wkurzają mnie ludzie, którzy niby są mili i uczynni, co jest zaletą, ale w tym całym byciu sympatycznym są jednocześnie rozlaźli, niezdecydowani i ulegli, bo najchętniej każdemu chcieliby dogodzić. Nie przepadam za ludźmi, których można formować jak plastelinę.
Niektórzy mają misję "ratowania świata" i trudno mieć o to pretensje,zawsze to lepiej,niż tacy,co wszystkim robią na złość.
Świat potrzebuje każdego typu ludzi,więc w tym wszystkim piękne jest to,że każdy jest inny.
Co cechą jest pozytywną, oto jest pytanie?
O sobie myślimy raczej w superlatywach, o innych różnie.
Wydaje mi się, że wiele "pozytywnych" cech, które takimi są dla każdego z nas osobiście (bo obserwujemy je u siebie), u innych wzbudzają niekiedy negatywne, a przynajmniej pejoratywne odczucia.
Jak to opisano w niektórych poprzednich postach. ![]()
Dobre cechy wkurzają mnie o tyle, o ile oparte są na zasadzie 'co za dużo to niezdrowo' Np. uczynność przeradzająca się w nadgorliwość, opiekuńczość w apodyktyczność, poczucie humoru w głupkowatość, ambicja w zarozumiałość itd.
Co cechą jest pozytywną, oto jest pytanie?
O sobie myślimy raczej w superlatywach, o innych różnie.
Wydaje mi się, że wiele "pozytywnych" cech, które takimi są dla każdego z nas osobiście (bo obserwujemy je u siebie), u innych wzbudzają niekiedy negatywne, a przynajmniej pejoratywne odczucia.
Jak to opisano w niektórych poprzednich postach.
Kiedyś przeczytałam, że w drugiej osobie najbardziej wkurzają nas nasze własne wady.
Nie lubię czegoś co nazywam "dualizmem" - z jednej strony mój M. zostawia mi wolną rękę w podejmowaniu decyzji, ale sugeruje, jak powinnam się zachować, a potem jeśli jest źle - to nawet jeśli zrobiłam zgodnie z jego stanowiskiem - to przecież ja podjęłam decyzję, jeśli wbrew niemu - on był innego zdania, więc moja wina. Albo po czasie, zaczyna mi wmawiać, że ja źle coś zrozumiałam, że jemu chodziło o coś zupełnie innego.
Z jego punktu widzenia - zaleta zawsze ma racje, zawsze jest po dobrej stronie.
Wkurzają mnie ludzie, którzy niby są mili i uczynni, co jest zaletą, ale w tym całym byciu sympatycznym są jednocześnie rozlaźli, niezdecydowani i ulegli, bo najchętniej każdemu chcieliby dogodzić. Nie przepadam za ludźmi, których można formować jak plastelinę.
O to to! Tacy ludzie mnie wkurzają bo na każdym kroku próbują dogodzić, poświęcić się dla mnie. Nie można z nimi nawiązać normalnej relacji na zasadzie równy z równym. Zawsze starają się "podkładać się" i ustępować. Nosz ku***!
Tak naprawdę takie ustępowanie, albo granie "niskim statusem" bardzo wkurza, bo tylko krok od tego, gdy zaczną grać ofiarę.
Wydaje mi się, że zbytnia pewność siebie, nastręczanie swoją uwagą, przesadna ambicja, to nie jest pozytywne raczej, a chodziło o pozytywne cechy.
Ja na ten przykład denerwuje innych swoją abstynencją i pozytywnym nastawieniem. Im większy smutas, tym go bardziej denerwuje mój uśmiech
, im większy pijus, tym go bardziej denerwuje moje nie picie
.
Natomiast mnie denerwuje czasem u kogoś towarzyskość. Może dlatego, ze sama daleka jestem od miana duszy towarzystwa
. Natomiast taka dusza towarzystwa powoduje, że jest fajnie... do czasu. Jako ta najbardziej towarzyska dusza, jest w centrum i cała imprezę wszystko się kręci wokół niej. Czasem, w nadmiarze jest to nawet przytłaczające. Nie można swobodnie pogadać, pobawić się na własny sposób, tylko tak jak narzuca owa dusza
.
Dla mnie ekstrawertyzm jest czymś zbyt przytłaczającym.
Niby cecha super - z takimi można się bawić, żyć aktywnie, czuć, że się żyje i coś ze sobą pozytywnego robi.
Ale najczęściej mam poczucie, że takie osoby jednocześnie są wampirami energetycznymi - czuję się po kontakcie z nimi często zmęczona.
Ruta. Otóż to. Wampiryy energetyczne, unikać. Człowiek z wiekiem uczy się rozróżniać przyjaciół od wampirów. Wpisz sobie w wyszukiwarkę enneagram typ 7 i poczytaj o tym typie.
Niby spam, ale temat na wątek fajny.
Mnie najbardziej wkurzają osoby o wygórowanych ambicjach i zbyt pewne siebie.
Tylkp pytanie - czy są to cechy pozytywne.
Nie ma czegoś takiego jak zbyt duży entuzjazm. Istnieją za to wyżej wspomniane wygórowane ambicje. Wbrew pozorom nie są tym samym, entuzjazm z natury jest uczuciem pozytywnym, wygórowane ambicje już nie. Powiedziałabym nawet, że podchodzi to pod pewną patologię.
Wkurzają mnie ludzie, którzy niby są mili i uczynni, co jest zaletą, ale w tym całym byciu sympatycznym są jednocześnie rozlaźli, niezdecydowani i ulegli, bo najchętniej każdemu chcieliby dogodzić. Nie przepadam za ludźmi, których można formować jak plastelinę.
Pytanie jest o cechy. Wkurza Cię w tych osobach, to że są rozlaźli, niezdecydowani itp. Ale czy to, że są mili również? Czy gdyby byli opryskliwi, niegrzeczni to by coś zmieniło w Twoim postrzeganiu?
Mnie denerwuje u ludzi taki hura-optymizm. Jak do każdego zdołowanego mówią "Będzie dobrze", chociaż licho wie, na jakich przesłankach to opierają.
Mnie tez taka nadmierna otwartość niektórych, brak oporów w opowiadaniu o własnym zyciu. Na dłuzszą metę męczące i czasem żenujące.
A najbardziej denerwują mnie osoby kokietujące wszystkich dookoła, śmieszki, heheszki, strzelanie oczami, no kabaret. Nie wiem czy to pozytywne cechy w ogóle, chyba tak, ale nie mogę długo z takimi osobami przebywać w jednym miejscu.