Witam. Mam 17 lat, jestem ze swoim chłopakiem od ok 1,5 roku. Czuję jednak że od około miesiąca nasz związek po prostu się rozpada. Prawie codziennie potrafimy kłócić się o błahostki, zazwyczaj te kłótnie są wywołane przez różnicę zdań w danej sprawie. Bardzo często denerwuje mnie to, że chłopak nie chce się już tak często spotykać. Potrafi nawet zrezygnować ze spotkania tylko dlatego, że nagle zaczęło padać, a jemu nie chce sie wychodzić z domu w taką pogodę. Utrzymuje jednak że po prostu nie ma czasu albo godzinę przed naszym spotkaniem napisał do niego kolega i woli się z nim zobaczyć a ze mna- kiedyś to nadrobi. Powoli zaczynam mieć dość tych jego kolegów i tego, że jestem od nich mniej ważna. Zapytałam się go kiedyś czy jestem jeszcze na liście jego priorytetów, a on odpowiedział mi, że niestety nie. Nie wiem, co mam robić. Z czasem odechciewa mi się walczyć o ten związek- nie wiem, czy jest jeszcze co ratować. Nie potrafię jednak zrezygnować z chłopaka i w tym jest problem. Wiem, że to pierwsza miłość, będą następne, ale ja nie potrafię sobie tego uzmysłowić. Za dużo pięknych wspomnień wiąże z tym związkiem i nie wiem jak zerwać.
Zapytałam się go kiedyś czy jestem jeszcze na liście jego priorytetów, a on odpowiedział mi, że niestety nie.
I co chcesz jeszcze wiedzieć? Powiedział jasno, że nie jesteś dla niego ważna. Co zrobić? Kopnąć szczeniaka w tyłek. 
Facet mówi, że ma Cię gdzieś, a Ty nie chcesz zerwać, bo wspomnienia. Aha.
- Gary
- Net-facet
- Nieaktywny
Witam. Mam 17 lat, jestem ze swoim chłopakiem od ok 1,5 roku.
Ile on ma lat? 29? Szuka żony? CZego się spodziewasz, że poznasz chłopaka w wieku 17 lat i to już na całe życie?
Nic z tego... czas zerwać i szukać kogo innego.
Dlaczego tak trzeba zrobić i dlaczego w tym jest również twoja wina:
Prawie codziennie potrafimy kłócić się o błahostki, zazwyczaj te kłótnie są wywołane przez różnicę zdań w danej sprawie.
Kłócisz się ze swoim chłopakiem o bzdury. Zatem nie jest dojrzały związek, gdzie można merytorycznie dyskutkować, gdzie jest hierachia ważnych i mało waażnych rzeczy. NIE ma w TOBIE tolerancji. NIE przetrwacie. To koniec.
Bardzo często denerwuje mnie to, że chłopak nie chce się już tak często spotykać.
Wymagasz od młodego chłopaka, aby był statecznym mężczyzną. Aby się spotykał tak często jak Ty chcesz. On taki nie jest jeszcze w tym wieku. NIe dajesz luzu, nie rozumiesz, że macie czas. Ile on ma lat? 18? 19? Może poszukasz jakiegoś 24-latka, co będzie dla Ciebie bardziej dojrzały?
... nagle zaczęło padać, a jemu nie chce sie wychodzić z domu w taką pogodę.
No bo już się do Ciebie przyzwyczaił. Chciał mieć dziewczynę, poznał ją, ale teraz go to nudzi.
Powoli zaczynam mieć dość tych jego kolegów i tego, że jestem od nich mniej ważna.
Poorównujesz swoją wartość z wartością kolegów. A on młody chłopak po prostu woli grać w piłkę...
Zapytałam się go kiedyś czy jestem jeszcze na liście jego priorytetów, a on odpowiedział mi, że niestety nie.
Mimo to nie ustąpiłaś i jak desperatka się go trzymasz... Same problemy, a Ty wciąż trwasz...
Nawet nie musisz zrywać -- wystarczy, że przestaniesz się narzucać i już WAS nie ma.
Nie wiem, co mam robić.
NIE narzucać się. Możesz nie dzwonić? Nie nalegać? Nie liczyć?
Z czasem odechciewa mi się walczyć o ten związek- nie wiem, czy jest jeszcze co ratować.
Związek to trup. Ty go reanimujesz. Ciekawe czy toczysz pianę z ust, jak ktoś powie, że to trup. Bo jeśli tak, to znaczy, że trzeba dać dziewczynie spokój i niech się pomęczy jeszcze -- w końcu padnie ze zmęczenia i zobaczy że to faktycznie trup.
Nie potrafię jednak zrezygnować z chłopaka i w tym jest problem.
Najwyższy szczyt egoizmu -- budować swoje szczęście kosztem szczęścia drugiej osoby. To TY nie możesz zrezygnować, a on tchórz, że nie zerwie.
Wiem, że to pierwsza miłość, będą następne, ale ja nie potrafię sobie tego uzmysłowić. Za dużo pięknych wspomnień wiąże z tym związkiem i nie wiem jak zerwać.
Na tym polega piękno relacji chłopak-dziewczyna, mężczyzna-kobieta, że cudowne chwile spędzone razem pozostają z nami na zawsze. Obrzydliwe chwile też pozostają z nami na zawsze. Obecnie budujesz sobie bazę tych obrzydliwych wspomnień. Twój miód pleśnieje, kwaśnieje... w końcu będzie trucizną.
- ineczka :D
- Tajemnicza Lady
- Nieaktywny
Chłopak nie dojrzał jeszcze do poważnego związku i nic z tym nie zrobisz. Nie jesteś na jego liście priorytetów, więc mówiąc jasno... jesteś, to jesteś; nie ma Cię, jeszcze lepiej. Nikt mu 4 liter nie zawraca i może robić co chce - bolesne, lecz prawdziwe.
Zakończ, to póki jeszcze masz tyle pozytywnych wspomnień. Chyba, że chcesz tkwić w tym "związku" sama, co i tak na dłuższa metę nie ma szans na przetrwanie.
Może kiedy zerwiesz z nim dotrze do niego, że jesteś dla niego ważna i będzie chciał Cię odzyskać 
Na dzień dzisiejszy marnujesz swój czas dla kogoś, kto nawet nie docenia Twojej obecności. Czy właśnie tego chcesz?
'przeciwieństwem miłości nie jest nienawiść lecz obojętność' - taki cytat mi się skojarzył, gdy czytałam Twojego posta.
życzę Tobie i sobie umiejętności dokonywania dobrych wyborów
- natolinka
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Witam. Mam 17 lat, jestem ze swoim chłopakiem od ok 1,5 roku. Czuję jednak że od około miesiąca nasz związek po prostu się rozpada. Prawie codziennie potrafimy kłócić się o błahostki, zazwyczaj te kłótnie są wywołane przez różnicę zdań w danej sprawie. Bardzo często denerwuje mnie to, że chłopak nie chce się już tak często spotykać. Potrafi nawet zrezygnować ze spotkania tylko dlatego, że nagle zaczęło padać, a jemu nie chce sie wychodzić z domu w taką pogodę. Utrzymuje jednak że po prostu nie ma czasu albo godzinę przed naszym spotkaniem napisał do niego kolega i woli się z nim zobaczyć a ze mna- kiedyś to nadrobi. Powoli zaczynam mieć dość tych jego kolegów i tego, że jestem od nich mniej ważna. Zapytałam się go kiedyś czy jestem jeszcze na liście jego priorytetów, a on odpowiedział mi, że niestety nie. Nie wiem, co mam robić. Z czasem odechciewa mi się walczyć o ten związek- nie wiem, czy jest jeszcze co ratować. Nie potrafię jednak zrezygnować z chłopaka i w tym jest problem. Wiem, że to pierwsza miłość, będą następne, ale ja nie potrafię sobie tego uzmysłowić. Za dużo pięknych wspomnień wiąże z tym związkiem i nie wiem jak zerwać.
Jak zerwać?? - zwyczajnie i poprostu,chyba nie chcesz dalej tego ciągnąć,skoro chłopak woli kolegów od spotkań z Tobą,to jednak coś znaczy,tym bardziej, że na Twoje pytanie odpowiedział,że nie jesteś na liście jego priorytetów. Na co jeszcze chcesz sią oglądać? 1.5 roku to dużo i zarazem mało - dobrze,że teraz tak się dzieje,a nie za 10 lat,wtedy dopiero by bolało,a teraz troszkę pocierpisz i zapomnisz,bo nie warto walczyć o coś czego już prawdopodobnie nie ma.Ludzie rozchodzą sią po kilkunastu latach i dalej żyją.Przemyśl sobie,czy warto dalej się stresować i czekać, aż sobie o Tobie przypomni?
8 2016-08-04 17:13:55 Ostatnio edytowany przez Harvey (2016-08-04 17:16:35)
- Harvey
- Net-facet
- Nieaktywny
Zakładasz już 3 temat o tym samym (na twoje 3 posty to sporo) Masz 17 lat i chcesz "męża" na każde skinienie. To jak wyjść z dobrej imprezy o 21...
Zakończ ten związek i nie męcz siebie i jego.
edit:
Teoretycznie, to Ty nawet piwa jeszcze kupić nie możesz 
