wczoraj byłam tą jedyną, dziś on nie wie czy chce ze mną być

Dziękuje Sueno6. Nie przyszło mi do głowy aby prosić go o powrót. Rozważam raczej czy chce aby wrócił, czy powinnam definitywnie zamknąć ten temat w swojej głowie. I próbuje jakkolwiek pojąć to co się wydarzyło...

No właśnie z tym jest kiepsko. Zastanawiam się ciągle co jest ze mną nie tak, dlaczego on w ogóle ma wątpliwości.

Szkoda, że nikt nie może podzielić się ze mną swoją opinią. W takiej sytuacji bardzo trudno jest wytrzymać samemu ze sobą.

To naprawdę nie jest taki facet. Jak już pisałam znam go od lat i jest naprawdę dobrym, porządnym człowiekiem. Zawsze odnosi się do kobiet z szacunkiem, kieruje się staroświeckimi zasadami. Nie wierzę w to że on cokolwiek wymyślił, bo bał się zostania. Poza tym on naprawdę poza mną świata nie widział. Dzieli nas dystans 60 km, a on przyjeżdżał codziennie i wstawał o 5 rano żeby do pracy dojechać na czas. Czasem kiedy nie mógł zostać na noc to przyjeżdżał chociaż na godzinę.

Jeśli chodzi o to kto mu to powiedział, to nie mam pewności. Rozmawiałam z dwoma jego kumplami, oni twierdzą że o niczym nie wiedzieli. Wierzę im, bo zawsze byli dla mnie mili i nie znosili jego eks. Trzeci kumpel jest poza moim zasięgiem, znam go krótko i nie miałam z nim za wiele kontaktu.

Dzisiaj wieczorem jestem z nim umówiona na rozmowę. Nie wiem czy to moje zaślepienie, ale uważam że w kwestii jego uczuć nic się nie zmieniło, że kieruje nim strach przed zranieniem, poczuł się oszukany i zdradzony. Spróbuję po raz ostatni powiedzieć mu co uważam i jeśli on nadal nie będzie chciał podjąć decyzji, to ja to zrobię i się rozstaniemy. Bardzo tego nie chcę, bo uważam że jesteśmy dla siebie stworzeni (to nie tylko moja opinia), ale nie będę czekać w nieskończoność.

moim zdaniem przedewszystkim powinnas porozmawiac z tym przyjacielem. niech wyjasni Ci czy oby napewno tak mowil i dlaczego. jezeli okaze sie to prawda to powinnas wymagac od niego aby wyjasnil cala sytuacje Twojemu partnerowi.

Nowe wieści w sprawie. Okazało się, że mój facet dowiedział się tych rewelacji od swojej eks. Ona odkąd się o mnie dowiedziała próbuje zburzyć naszą relację. Rozmawiałam z jego przyjacielem i on mi to wyznał. Potwierdził też że tamtej nie trawi i bardzo by się cieszył gdybyśmy się jednak dogadali.
Skoro wyszły nowe okoliczności muszę wyjaśnić jeszcze jedną kwestie. Mój facet i jego eks wzięli razem kredyt na budowę domu (który i tak on sam spłacał bo ona nie pracowała). Wiem że mojemu facetowi bardzo zależy na tym domu, bo sam z pomocą swojego ojca go buduje od podstaw. I teraz się dowiedziałam od jego przyjaciela że ta laska go szantażuje, że mu ten dom odbierze! To jakaś normalnie paranoja jest. Jak mam mu przetłumaczyć, że tak się nie da, że tak nie można? Po 3 latach toksycznego związku widać ślady, on jest przez nią stłamszony, wykastrowany i wszystko razem.

Ta jego eks, to naprawdę zła kobieta. Żeby było śmiesznie, to ona go zostawiła dla kogoś innego i z nim tam wyjechała. Widocznie im się nie ułożyło i nie ma dokąd wrócić. A on... w sprawach sercowych jest mięciutki. Sądzę że ona zna go dobrze i to wykorzystuje. Życie w toksycznym związku odbiło na nim dość mocne piętno. No nic, jadę z nim porozmawiać, spróbuję mu kilka spraw uzmysłowić i albo rybki albo akwarium. Trzymajcie proszę kciuki.

Jestem już po spotkaniu. Niestety mimo wielu moich ciepłych słów mój facet nie potrafił zająć stanowiska. Powiedział tylko, że to nie jego eks rozpowiedziała te plotki i że w ogóle temat nie ma z nią nic wspólnego bo on już dawno to zakończył. Oczywiście nie chciał powiedzieć kto. Ja ze swojej strony zrobiłam wszystko co mogłam, powiedziałam mu że chce przy nim być kiedy jest dobrze i źle, że chce go wspierać, że jest dla mnie najważniejszy. Nic to nie zmieniło w jego zachowaniu, potwierdził jedynie że jego uczucia się nie zmieniły, ale on nie wie co dalej robić, że ma pustkę w głowie. Chciał żebym dała mu jeszcze więcej czasu, bo on sobie musi to wszystko poukładać sam. Niestety ja już tak dalej nie umiem. Prosiłam go żeby chociaż spróbował się ze mną podzielić tym co ma w głowie, ale on powtarzał ciągle, że całe życie wszystko robił sam i dalej musi tak być. Ja próbowałam, on nie dał z siebie ani trochę. Więc odeszłam ku jemu zdziwieniu.

Potem dzwonił i pisał, że przeprasza ale musi sam. I wie że będzie tego żałował, że kiedy zrozumie to będzie już za późno.

Facet zafundował mi jakiś koszmar emocjonalny. Najgorsze jest to, że nie czuje żadnej złości w stosunku do niego, a jedynie wyrzuty sumienia, że może źle robię nie dając mu czasu o który prosił. Ale to życie w niepewności jest chyba gorsze niż ból po rozstaniu. Byłam gotowa zrobić dla niego wszystko żeby mu pomóc, ale on tego nie chce. Boli. Bardzo boli.

Ten facet traci Twój czas. Ja związek pojmuje tak : jesteśmy razem, kochamy się  i razem rozwiązujemy problemy które nas trapią. Moim zdaniem on coś kręci. Najpierw powiedział że przyjaciel dostarczył mu tych wszystkich rzekomych informacji, następnie Ty rozmawiasz z jego przyjacielem który zapewnia Cię że to eks Twojego mężczyzny mąci...a na koniec on temu zaprzecza nie chcąc wyjaśnić Tobie tego wszystkiego. Przepraszam ale chyba należą się Tobie wyjaśnienia. Ile masz czekać ? Ile jeszcze masz żyć w niepewności  i zastanawiać się czy To Ty popełniłaś błąd, a jeśli tak to w którym momencie waszego związku. Moim zdaniem to jest jałowe i takie zadręczanie się do niczego dobrego nie prowadzi. Mężczyźni czasem już mają takie myślenie ograniczające się do własnej osoby i nie zauważają że kobieta cierpi. Stanęłaś na wysokości zadania, zapewniłaś go o swoim zaufaniu mimo to że on w nie rzekomo zwątpił, zadeklarowałaś mu pomoc w tych dobrych i złych chwilach a on... oznajmił że potrzebuje czasu...i że on zawsze robił wszystko sam...Związek to partnerstwo, a on najwyraźniej nie wie co to oznacza.

Dziękuje Tobie maja84
Sądzę, że w całokształcie masz rację. Nie zgodzę się jedynie co do faktu, że plotki nie było, bo jestem przekonana, że ktoś namieszał. Ale wychodzi na to że faktycznie był to jedynie pretekst do tej całej akcji. Od samego początku miałam obawy czy to nie za wcześnie, nawet pytałam go czy jest pewien że jest gotów, że może potrzebuje więcej czasu. Stanowczo powtarzał, że przeszłość zostawił za sobą, ale jak widać nie bardzo.

Dziś w nocy dzwonił do mnie kilka razy. Nie odebrałam, bo nie widzę sensu w jakichkolwiek rozmowach z nim. Myślę, że faktycznie może chcieć wrócić za jakiś czas, ale ja niestety nie umiem tak. Zrobiłam wszystko, żeby to ratować, a skoro się nie udało, to widocznie tak miało być. I choć teraz jest bardzo ciężko, to wiem że ma to jakiś sens.

Dziękuję wszystkim za opinie i ciepłe słowa.

Według mnie dobrze postąpiłaś i nie powinnaś mieć wyrzutów sumienia, te powinien mieć ktoś inny...bo to on Cię skrzywdził, a nie Ty Jego...

I tutaj się zgodzę, bo znam oba te uczucia...

Jestem naprawdę pod wrażeniem Twojej dojrzałości i obiektywnej ocenie sytuacji...
Niestety - czasami trzeba to nasze serduszko uciszyć...

Trzymaj się dzielnie!

Znam Twój ból. I tym bardziej mam dla Ciebie ogromny, ogromny podziw - naprawdę każda kobieta powinna mieć w sobie tyle siły, by umieć walczyć o siebie i nie pozwolić odłożyć się na półkę. Te słowa, które napisałaś to 100% prawda - jak dużej odwagi trzeba, żeby sobie powiedzieć, że mamy dość i doszłyśmy do ściany - to już jest połowa sukcesu.

Nie łam się i bądź konsekwentna. Jestem pewna, że sobie poradzisz, tym bardziej, że mało kto potrafi tak obiektywnie ocenić sytuację, w którą jest się zaangażowanym emocjonalnie. Jeszcze cała przyszłość przed Tobą i sądzę, że z podobną umiejętnością podejmowania nawet trudnych decyzji unikniesz wielu niepotrzebnych nieszczęść.
Powodzenia!

On ne jest gotowy na związek z Toba. po prostu nie chce palic wszystkich mostów.
Czy będzie Ci lzej wiedząc ,że w sercu ma inna i nie wie czego chce? Przeciez najwyrazniej nie przestał kochać tamtej dziewczyny, milość nie przechodzi tak szybko.
Była sie odezwie i on znowu Cie opusci? To czysta manipulacja.
Już kiedys to napisałam , ale powtórzę, jeżeli w mężczyżnie wahają sie uczucia to dla kobiety czas do odwrotu!!!
Nie wymękaj juz  po dwóch dniach, nie zgadzaj sie na kumpelskie układy bo nie jestes jego kolezanką tylko dziewczyną, która go kocha i nie oszukuj sie z tym luzowaniem kontaktów bo to on je poluzował a Ty w zasadzie masz zrobić tak jak on chce.
Niech trochę polata za Toba!!

Sama widzisz,że plotka to byl zwykły pretekst, to żenujace , ohydne  ale prawdziwe.
Nie jestes lalką , którą sie mozna pobawic i wyrzucic i on musi to zrozumieć. Powiedział,że przeszłosć ma za soba i co? Kłamał po prostu z Toba bylo mu łatwiej to przetrwać.
Niech sie najpierw rozliczy z przeszłościa, kontakty a kimś kto mysli o innej będa dla ciebie bolesne bo tak naprawdę będziesz sobie robić nadzieję.
On ma wyrzuty sumienia i chce byc w porządku, ty zgodzisz sie na kolezanke i będzie O.K?
Przetrzymaj go, niech  polata za Toba, jeżeli kocha to nie dpusci, jeżeli nie, łatwiej się uporasz z rozstaniem bez kontaktu.

Mysle, że jednak wróci...bądz konsekwentna.

Całkiem mozliwe, że kiedys tak sie stanie, zakończy stare sprawy i wróci, ale za wczesnie myslec co wtedy zrobisz, a pewnościa upłynie troche czasu i wtedy ty też bedziesz miala inne spojżenie na wszystko.
W tej chwili on jest bardzo niestabilny, robi zasłonę w postaci przerwy bo całkiem możliwe, że była mu namieszała w głowie i on nie wie czy coś z tego wyjdzie.Po prostu chce ciebie na jakis czas odsunąć by cos tam poukładać, jednoczesnie nie chce palic mostów..Myslę, że ten przyjaciel mial rację, zresztą nie miał powodu aby kłamac.
Najpierw nie wie co czuje potem mowi ,że ciebie kocha, chce kontaktu , ale nie chce związku, Ty masz go zrozumiec ale w tym wszystkim Twoje uczucia w ogóle sie nie liczą.
Poczytaj wątek ewka 85, ale wszystkie posty od początku,te z przed pół roku, zobacz co sie dzieje, gdy mija faza zauroczenia i facet zaczyna się wahac a tam wystarczył kontakt z " koleżanką" . Nie waro zgadzać się na wszystko co chce facet, który sam nie umie się okreslic, aby z Toba być musi o to osto zawalczyć.
To nie twoja wina, że tak się stało, zrobiłas wszystko aby to uratować, ale nie daj sobą manipulować.

NIE. Nie powinnaś się spotykać z nieodpowiedzialnym facetem, który traktuje Cię jak zabawkę - odstawia na półkę wg własnego "widzimisię" i mała jest szansa, żeby dojrzał do partnerstwa bądź związku.

NIE. Nie powinnaś utrzymywać kontaktu z mężczyzną, który wciąż jest dla Ciebie emocjonalnie ważny. Oczywiście, poczułaś ulgę rozmawiając z nim tak, jak narkoman odczuwa ulgę zażywając narkotyk po okresie odstawienia, ale pytanie, czy to dla niego najlepsze rozwiązanie?
Jeżeli przeczekasz okres bez kontaktu i wytrzymasz, naprawdę się uwolnisz. W przeciwnym razie będziesz żyła rozbudzając na nowo nadzieje na coś więcej między Wami, obserwując go, czy aby może się zmienił i tylko pozornie będziesz szła do przodu - podczas gdy tak naprawdę nadal będziesz uzależniona od złej relacji.

NIE. Nie odpytuj jego przyjaciół, nie poszukuj sposobów, by wciąż "być w jego życiu".

TAK. On zgodzi się na kawę, spotkanie i cokolwiek innego, bo dzięki temu będzie się czuł lepiej. Będzie uciszał sumienie i miał poczucie, że nie spalił wszystkich mostów. A Ty będziesz mimowolnie pielęgnować w sobie durną nadzieję.

Jeśli dojdzie do spotkania, będziesz niesamowicie wyć tuż po tym, jak zamkniesz za nim drzwi. I rozjątrzysz ranę, która jeszcze x dni temu zagoiła się na tyle, by do głosu mógł dojść rozum.

TAK - ciągle możesz się przed tym uchronić i odwołać spotkanie.

Dziewczyny, ja wiem, że Wy macie rację, jestem o tym w 100% przekonana. Trudno jest jednak postępować racjonalnie kiedy tyle uczuć mną targa. Ja wszystko rozumiem, że naprawdę powinnam wykreślić go ze swojego życia, ale jak same wiecie nie jest to takie proste. Pozytyw jest taki, że z dnia na dzień mimo wszystko jest coraz lepiej.

Temat z kawą sam się rozwiązał, bo mój luby do tej pory się nie odezwał, a nie sądzę aby wpadł tak po prostu. I to jego zachowanie, choć rani, to tak naprawdę pomaga mi zobaczyć w nim kawał gnoja i studzić emocje. Dziś sobie obiecałam, że nie będę inicjować kontaktu, odbierać od niego telefonów, a wiadomości, to skasuje przed przeczytaniem. Bo żadne słowa nie zmienią tego w jaki sposób on mnie potraktował. Koniec też z kontaktem z jego przyjaciółmi. Yvette ma rację, "tonący brzytwy się chwyta". Ale mówię sobie dość. Nie zasłużyłam sobie w żaden sposób na takie traktowanie i na pewno jest na tym świecie mężczyzna z którym zbuduję normalny związek.

Wczoraj za namową mai84 przeczytałam część wątku ewki85 i bardzo pomogła mi jedna wypowiedź (niestety nie pamiętam kto był autorem) że zanim spotkałam tego faceta to życie jakoś się toczyło i to całkiem normalnie, więc trzeba sobie przypomnieć jak to było, wypełnić czas poprzednimi zajęciami, odnowić relacje ze znajomymi, którzy zostali zaniedbani.

I choć nie raz będzie mi jeszcze smutno, to teraz już jestem pewna, że tak być powinno.

Czytaj sobie swoje własne słowa, ile razy będzie Ci źle.
Wszystkie wiemy doskonale, co to za ból, naprawdę każda kobieta to zna. I będziesz jeszcze przez jakiś czas na huśtawce, czasem będziesz wyć w poduszkę, a innym razem z uśmiechem wychodzić na miasto.

Ja też przez to przechodzę, jestem dwa tygodnie po rozstaniu. Nie jesteś sama.

Veroniqa przykro mi, że Cie to spotkalo, ale tak bedzie Ci łatwiej.
Wyidealizowałas sobie Jego obraz w swoich myslach, dobrze ,że tak szybko zrzucił maske, teraz wiesz z kim masz do czynienia.
To zwykły tchórz i to tylko Jego mącenie przyczynilo sie do Twego postepowania, tymi " kontaktami" chciał sie z Toba rozstać w miare bezbolesnie,powoli, uspokoić swoje sumienie,ale Twoimi kontaktami z przyjaciółmi i Twoim  sms-em poczuł się   osaczony..i zwyczajnie uciekł.
Tym razem sie nie " łam" bo zacznie sie  od Ciebie opedzać jak od muchy, nigdy juz nic do niego nie pisz!! Tym bardziej do Jego przyjaciół!!
Może sie na tyle przestraszyl, że już sie nie odezwie zresztą  po co Ci taki fałszywy i tchórzliwy facet?
Nigdy przenigdy nie powalaj mu wracać, za jakis czas bedziesz miała powtórke z rozrywki.
Jestes madra dziewczyną i tylko jego kręcenie przyczynilo sie do tej hustawki emocjonalnej.
Masz  rację, z pewnoscia spotkasz tego z kim zbudujesz piękny i trwały  związek o tym facecie nawet nie warto myślec.
Powoli przestanie boleć i na nowo odzyskasz Samą siebie, życzę Ci tego z całego serca.

Masz rację, ale na początku kiedy człowiek jest zdezorientowany potrzebuje usłyszeć od obcych osób to najgorsze, co podejrzewa. Tak jest łatwiej się z tym uporać.

Ze mną było o tyle inaczej, że choć miałam wiele różnych relacji, to w żadnej dotychczas się tak mocno nie otworzyłam i zaangażowałam. Nie mogę powiedzieć, że rozstania przychodziły mi łatwo, ale powiedzmy, że nie dramatyzowałam tak jak teraz. Pierwszy raz w życiu miałam odczucie, że to TEN. Dlatego zabolało tak mocno.

Doświadczyłam czegoś podobnego, że "nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło". Teraz kiedy widzę jaki to jest człowiek to się cieszę, że tak to wyszło. I jestem przekonana że ta cała afera, to był pretekst, bo on nie umiał się z tego wyplątać. Kolejny tchórz.

Jest już dużo lepiej dzięki Wam. Bo choć podejrzewałam od początku o co chodzi, to potrzebowałam kilku niezależnych wypowiedzi, że to nie moja wina, że ze mną wszystko ok.

Dziękuję wszystkim.

i dobrze zrobiłaś.. nawet jak będzie to pamiętał, niech nie myśli że sobie bez niego nie radzisz i tylko czekasz aż się odezwie.

Veroniqa, jak sobie radzisz? Mam nadzieję, że ból po rozstaniu trochę Ci zelżył...

Wiesz zawsze się tak mówi, gdybym wcześniej miała te kilka kropel oleju w głowie...jakbyś wiedziała, że upadniesz to byś się położyła. Nie ma co gdybać, stało się i teraz trzeba wyciągnąć z tego odpowiednie wnioski. Ostatnio dużo myślę. Mysląłam ostatnio o tych wszystkich ludziach, którzy dostali porządnego kopa od miłości i stali się zimni i egoistycznni. Coś w tym jest, przyjmuja taką postawę, taką maskę, bo boja się kolej porażki. Obecnie jakbym miała przeżywać jeszcze raz to samo, ten ból, tęsknote, poczucie niesprawiedliwości i oszutswa, wiem, że bym tego nie przeżyła.
Leczę depresję i dochodze do wniosku, że faktycznie lepiej mieć to wszystko gdzieś niż pozwolić, żeby nas znowu ktoś skrzywdził.

Moja historia miała jeszcze jedną "akcje". Po tej nocy z telefonami bardzo się wkurzyłam, zadzwoniłam do niego żeby przyjechał na kawę. Wyjaśniłam mu bardzo chłodno, że to on ma problem, że to on źle postępuje, że to on traci właśnie coś wspaniałego. Byłam dla niego ostra (ale nie nieprzyjemna, bo taka być nie umiem), miałam obojętny wzrok i tak też się czułam. Obojętnie. Powiedziałam mu wszystko co myślę, że jest niedojrzały, rozpieszczony, że nie odróżnia prawdziwych problemów życiowych od wymyślonych przez siebie. Poradziłam mu wziąć się w garść, przestać się nad sobą użalać i działać. Jakkolwiek ale działać.
Uświadomiłam mu bardzo dosadnie, że przez swoje zachowanie mnie stracił. Że ma być na tyle dojrzały, żeby nie zawracać mi głowy, że ma nie dzwonić, nie pisać, nie przyjeżdżać. Nawet jak za tydzień będzie pewny na milion procent, to mnie już to nie obchodzi. Upewniałam się czy mnie słyszy i rozumie, bo po jego wyrazie twarzy załzawionych oczach nie byłam tego pewna.
Na końcu powiedziałam mu, że może tu siedzieć tak długo jak zechce, a kiedy zdecyduje się odjechać, to ma to traktować jak nasze definitywne rozstanie. Bo tak właśnie psychicznie zrobił kilka dni temu - odjechał, porzucił mnie. Więc teraz ma to zrobić fizycznie, wstać i odjechać. Nie mógł opanować łez, siedział i płakał. Ja zachowałam zimną krew, choć na samym końcu miałam ochotę rzucić się mu na szyję i prosić żeby został. Oczywiście nie dałam tego po sobie poznać. Czekałam z obojętną miną aż wyjdzie z mojego mieszkania. Kilka razy próbowała, wahał się, siadał na krzesło, znów podchodził do drzwi. W końcu wyszedł.

Nie powiem, że po jego wyjściu było mi łatwo. Ale w pewnym sensie mi to pomogło. Naprawdę się z nim pożegnałam, naprawdę wszystko zostało powiedziane. Ale bolało tak samo mocno jak pierwszego dnia.

Od tego czasu minął tydzień. Nie mamy ze sobą kontaktu, czyli choć w jednym jest konsekwentny. Wiem od wspólnego znajomego, że jego eks przyjechała, kazał jej się spakować i odwiózł ją gdzieś tam. Może to niewielkie pocieszenie, ale wiem, że przynajmniej nie chodziło o inną kobietę.

penylanne dziękuję Tobie bardzo za wypowiedź. Wiem że masz rację, wiem, że takie zachowanie nie jest normalne.

yvette dziękuję za troskę. Czuję się lepiej, normalnie funkcjonuję, wychodzę ze znajomymi, byłam na spontanicznym wyjeździe na narty. Życie toczy się dalej. A to że wszystko mi o nim przypomina, bo wszedł w każdy rozdział mojego życia z butami nie ułatwia mi zadania, ale staram się nie dać wspomnieniom. Czekam na dni, kiedy na dźwięk jego imienia nie będę się wzdrygać. I szczerze wierzę, że to wkrótce nastąpi.

Veroniqa wiedziałam ,że wróci i daj mu szansę, jedną szansę każdy może mieć.
Wszystko zawdzięczasz swojej postawie jestes naprawde madra dziewczyną.
Widać ten "brak kontaktu" jest cudownym sposobem,zyskałas też jego szacunek podziwiam,że wytrwałaś.
Ja nadal mysle,że była swoim przyjazdem namieszała w jego głowie, ale Twoja reakcja tu była prawidłowa, chłop zrozumiał, że nigdy nie poukłada sobie zycia jeżeli zdecydowanie nie odetnie sie od przeszłości, a ty  nie będziesz dla niego ani siostrzyczka ani kolezanką.
Ja jestem za daniem szansy, bo spoełnia wszystkie wymogi, jest i skrucha jest i mocne potanowienie poprawy.

Życzę ci poukładania  życia z ukochanym, naprawdę zasłużyłaś na to!!

Pozdrawiam!!

Znów potrzebuję Waszej pomocy.

Mój luby wrócił, ale trochę inaczej sobie to wszystko wyobrażałam. Myślałam, że przez jakiś czas będzie okazywał skruchę, będzie o mnie dbał bardziej niż zwykle. A jest normalnie, czyli tak jak wcześniej. Oczywiście, że jest miły i kochany, ale mam wrażenie jakby to wszystko zbyt łatwo mu poszło. Nie wiem, czy nie oczekuję zbyt wiele - przecież jest przy mnie i jest dobrze. Ale czy tak to właśnie wygląda? Facet nabroił, a potem wraca i zachowuje się jakby nigdy nic?

Inna sprawa, to że ja nie umiem się trochę w tym wszystkim odnaleźć. Doszukuję się jakichś znaków, że może znów coś jest nie tak, że może znów on zrobi odwrót. Zaznaczę, że żadnych podstaw ku temu nie mam, to są moje wewnętrzne schizy, oczywiście nie dzielę się tym z nim. Kiedy on nie odzywa się przez więcej niż 2-3 godziny, to ja już mam akcje w głowie, że może już się więcej nie odezwie. Tak było dziś, od godziny 13 zero znaku życia, ja dzwoniłam ze dwa razy to był wolny sygnał, potem napisałam smsa czy wszystko dobrze, bo się martwię. Zadzwonił o 19 że zostawił tel w aucie, że bardzo tęskni itp. Wiem, że to prawda, wiem gdzie był, znam go i nie mam wątpliwości, że mówił szczerze.

Po jego ostatniej akcji oczekiwałabym dużo kontaktu z jego strony, wielu ciepłych słów, zapewnień że jest szczęśliwy, że kocha, że tęskni kiedy nie jest obok. Problem w tym, że on należy raczej do osób skrytych i nigdy wielkim mówcą nie był więc trudno oczekiwać że teraz będzie inaczej. Ale ja tego potrzebuję, bo czuję się niepewnie.

Rozmawiałam z nim, czy jest pewien że chce być ze mną, czy poukładał swoje sprawy. Mówił zdecydowanie, że tak, że gdyby było inaczej to nie prosiłby o powrót, bo wiedział jak bardzo cierpiałam. Wierze mu, mimo wszystko odczuwam niepokój.

Czy to z czasem minie? Czy uwierzę w końcu, że on jest i nigdzie się nie wybiera?

Przepraszam, jeśli "męczę bułę" i ciągle wałkuje ten temat, ale nie mam się komu wygadać...

Bardzo proszę o porady.

Pierwszy raz postanowiłam się z kimś zejść. Uważałam podobnie jak Twój tata. Pewnie zastanawiasz się dlaczego to zrobiłam? Odpowiedź jest dość skomplikowana, spróbuję to streścić.

Jestem osobą twardo stąpającą po ziemi, wymagam dużo od siebie i od innych. Dotychczas dość rygorystycznie podchodziłam do związku, gdy tylko odkryłam, że mój partner posiada cechy charakteru, które mi mocno nie odpowiadają, to kończyłam znajomość. Nie muszę dodawać, że dość szybko odkrywałam "skazę". Efekt był taki, że byłam zawsze i nigdy sama. Ciągle był obok jakiś mężczyzna, ciągle inny, bo poprzedni był taki, a jeszcze poprzedni taki. Na brak powodzenia nie narzekałam, więc nie trudno mi było iść dalej. Zauważyłam, że zaczynam mieć problem, żeby zbudować dłuższą relację, że gdzieś zacierała się granica, pomiędzy normalną relacją, a doszukiwaniem się "skazy". Moje obecnego partnera znam dość długo, dobrze zdaję sobie sprawę z jego zalet i wad. Wydawało mi się że mamy podobne potrzeby, bo ja też nie jestem specjalnie chętna do wielkiego okazywania uczuć, co drugiego smsa kończąc słowem "kocham" (nikogo tu nie chcę obrazić, po prostu ja tak nie umiem). Tak jak on, jestem "wolnym duchem", lubię gdy dużo wokół się dzieje, nie lubię gdy mi ktoś nadskakuje czy mocno mnie ogranicza.

Moja obecna potrzeba większego kontaktu, czy większej czułości wynika z faktu, że bardzo mnie zranił. Częstotliwość jego kontaktów i stopień czułości bardzo mi odpowiada.

Postanowiłam spróbować raz jeszcze, bo to jedyna osoba od dawna, z którą chcę i mogę być. Wróciłam w sumie dla siebie. Może to będzie brutalne co powiem, ale czekam aż jego wady zaczną mnie razić na tyle, abym mogła odejść z rozsądku, żeby serce przestało dyktować warunki, żebym później nie żałowała, że nie spróbowałam. Pewnie wiele z Was mnie mocno skrytykuje za te słowa, że jestem egoistką itp. Nie czuję się jak egoistka. W każdym związku daje z siebie tyle ile mogę, nie oszukuję, nie zdradzam, nie prowadzę głupich gierek.

Rozmawiałam z nim, mówiłam, że po tym co się wydarzyło potrzebuję więcej troski i ciepła. On z jednej strony mówi, że rozumie, z drugiej trochę się dziwi, bo przecież myśli o mnie i tęskni bardzo gdy nie jesteśmy razem.

Ja nigdy nie byłam i nie chcę być upierdliwą babą, która narzeka na to czy tamto. A tym bardziej gdybym miała "prosić się" o okazywanie uczuć....