staram się znaleźć siebie, ale nowy on może być złym wyborem?

ponad rok jestem mężatką i... nie noszę nawet obrączki. przed ślubem byłam w cudownym związku, który sama popsułam i... tak znalazłam męża, z którym dzieliłam niejeden problem. był oazą spokoju, moim nowym przyjacielem, dawał śmiech, ale chyba nigdy nie do końca był dla mnie wsparciem. przez trzy lata wspólnego mieszkania przed ślubem był, bo... był, mogłam się przytulić, wyżalić, ale nie spełnić. każdy egzamin na studiach przeżywałam sama, nawet moją obronę mgr świętowałam samotnie, zakupy, rachunki i wszelkie tęsknoty były tylko moje. mąż jeszcze na studiach stracił rodziców, a ja chyba bardziej mu matkowałam odkąd się poznaliśmy niż próbowałam odnaleźć się w partnerstwie z nim. i mimo iż widziałam, jak związek nasz funkcjonuje i czego mi w nim brak, wyszłam za mąż. stałam się własnością, która siedzie w złotej klatce i nie uśmiecha się już do innych mężczyzn, bo mężowi się to nie podoba - on tylko się chwali mną, nigdy nie dzieli. przeszłam depresję, zwątpiłam w swoją siłę, zwątpiłam w siebie... teraz odradzam się na nowo. moje życie musi być moje. w małych kroczkach, by odnaleźć siebie pomogła mi siostra i przyjaciele, którzy przed ślubem mówili mi, że takie życie to nie mój świat, że zasługuję na to, żeby się realizować, śmiać. kiedy zaczęłam na nowo walczyć o starą siebie poznałam chłopaka, który pokazał mi jaką dziewczyną byłam kiedyś. zaczęłam, tańczyć, dbać o siebie, odnajdywać swoje nowe pasje i... stało się, zaczęliśmy się wzajemnie w siebie angażować - w tę naszą znajomość. był pocałunek..., taki, od którego świat wiruje, taki, jakiego nigdy nie dostałam od męża.
mój mąż to wspaniały chłopak, ale nie dla mnie. nigdy nie pociągał mnie na tyle fizycznie, by po prostu szaleć na jego punkcie. nigdy nie było tej chemii..., motyli w brzuchu. mimo to chciałabym, by był szczęśliwy, nie chciałabym go nigdy skrzywdzić, chociaż będąc obojętną na niego już to robię. nie sypiamy razem, rzadko rozmawiamy, o ile można nazwać to rozmową, a nie obojętną wymianą zdań. ja się oddalam, uciekam do moich przyjaciół, układam sobie nowe życie bez niego. w naszym domu jestem tylko zwykłym lokatorem.
mój mąż wie, że zobojętniał mi - powiedziałam mu. powiedziałam mu o wszystkich swoich uczuciach i tęsknotach i mam wyrzuty sumienia, bo ranię go tym. a rozstanie...- sama wzmianka o tym tak go wystraszyła, że postanowił na nowo walczyć. tylko na razie nie ma o co, bo ja jestem wypalona życiem z nim, posądzaniem o zdrady, których wcześniej nie było, ciągłą zazdrością przez cztery lata wspólnego mieszkania, matkowaniem mu i tęsknieniem za tym, jaka była kiedyś.
poczucie tego, że krzywdzę go nie pozwala mi na to, by skupić się na własnych błędach, na tym, by przemyśleć wszystkie moje kroki.
nie wiem. nic już nie wiem.