Widzę, że nie jestem sama. Jest nas więcej porzuconych. Byliśmy w związku trzy lata. planowaliśmy ślub. W grudniu- 8 miesięcy przed ślubem- on mnie zostawił. Napisał sms-a! Potem nie miał odwagi, żeby się spotkać i powiedzieć to samo osobiście. Do tej pory twierdzi, że nie wie co czuje, że nie jest pewien, czy chce ze mną być. Bardzo go kocham i mimo że minęły dwa miesiące nadal płaczę po nocach i tęsknie za nim. Utrzymujemy cały czas kontakt, dużo rozmawiamy, spotykamy się, ale każde spotkanie wygląda podobnie. Zaczynam płakać on mnie przytula, mówi jak dawniej-misiu, skarbie, rybko- a potem mówi, że to nie było szczere. Nie wyobrażam sobie życia bez niego. Trafiłam pod opiekę psychologa. Moja pani doktor próbuje mi pokazać jego negatywne strony, to jak mnie potraktował, ale po każdej wizycie jest gorzej. Jeszcze bardziej za nim tęsknię, jeszcze bardziej mi go brakuje. Od momentu kiedy mnie zostawił wszystko straciło dla mnie jakikolwiek sens w życiu. On był moim życiem.
Podobne tematy
2 2016-02-08 18:55:35 Ostatnio edytowany przez ahrozumiem@tlen.pl (2016-02-08 18:56:30)
Jedyną mądrą rzecz jaką możesz zrobić to ZERWAĆ całkowicie kontakt. Nigdy nie uzyskasz spokoju jeżeli cały czas będzie Ci mącił w głowie, ja też tak miałam. Facet , który kocha nie potrzebuję czasu do namysłu. Miałam identyczną sytuację i najlepsze co zrobiłam to zerwałam kontakt. Na początku nie chciało mi się żyć. Po pół roku już było lepiej i mogłam stanąć na nogi.
Wiesz, u mnie w rodzinie była sytuacja podobna, o tyle bardziej dramatyczna, że wydarzyło się to MIESIĄC przed ślubem. Młoda, śliczna dziewczyna i Piotruś Pan.
Z tym, że ona zaparła się i nie odpisała na ani jednego smsa, maila, nie odebrała ani jednego telefonu. Sama musiała spłacać to, czego nie udało się w ostatniej chwili odwołać.
A on? Chciał się " przyjaźnić". Rok potem ona kogoś poznała, zakochana po uszy, nigdy tak szczęśliwa , radosna i pewna siebie, ślub w tym roku:)
A niedoszły pan młody zasypywał ją setkami maili, wiadomości na wszelkie możliwe komunikatory, żeby dała szansę, że on już nigdy nikogo...
Mężczyzna nie może być całym życiem dla kobiety. Nie dość, że to jest dla tej drugiej osoby straszne obciążenie, nie każdy jest w stanie podołać takim oczekiwaniom, nie każdy chce być czyimś powietrzem. Nie miałaś innego życia i Twoje myśli, działania, twoją codzienność zajmował tylko on? To straszne. I to jest niestety choroba, kochanie za bardzo.
Porzucił Cię, dlaczego pozwalasz, żeby jeszcze teraz upokarzał Cię w taki sposób? Sama się o to prosisz, może on nie ma sumienia odmówić Ci spotkania?
Płaczesz przy nim i jednak prosisz, żeby się z Tobą ożenił? Tego naprawdę chcesz?
Odetnij się od niego, będzie bolało bardzo ale czas leczy rany, zajmij się swoim zdrowiem psychicznym, przestań okazywać mu, jaka jesteś bezbronna, słaba i nikim bez jego obecności. Poszukaj pomocy i stań na nogi, zadbaj o poczucie własnej wartości.
Bardzo mi przykro, że cierpisz, jednak to, co teraz sama sobie fundujesz jest jeszcze gorsze i prowadzi do zatracenia.
Będzie bolało, będziesz tęskniła. Tylko za czym, za kim? Za człowiekiem, który Cię zostawił a teraz lituje się nad Tobą czy za wyobrażeniem na temat człowieka, który chciałaś aby był Twoim mężem, dzielił z Tobą życie i był wart Twojej miłości? Tego człowieka już NIE MA.
- NiobeXXX
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Widzę, że nie jestem sama. Jest nas więcej porzuconych. Byliśmy w związku trzy lata. planowaliśmy ślub. W grudniu- 8 miesięcy przed ślubem- on mnie zostawił. Napisał sms-a! Potem nie miał odwagi, żeby się spotkać i powiedzieć to samo osobiście. Do tej pory twierdzi, że nie wie co czuje, że nie jest pewien, czy chce ze mną być. Bardzo go kocham i mimo że minęły dwa miesiące nadal płaczę po nocach i tęsknie za nim. Utrzymujemy cały czas kontakt, dużo rozmawiamy, spotykamy się, ale każde spotkanie wygląda podobnie. Zaczynam płakać on mnie przytula, mówi jak dawniej-misiu, skarbie, rybko- a potem mówi, że to nie było szczere. Nie wyobrażam sobie życia bez niego. Trafiłam pod opiekę psychologa. Moja pani doktor próbuje mi pokazać jego negatywne strony, to jak mnie potraktował, ale po każdej wizycie jest gorzej. Jeszcze bardziej za nim tęsknię, jeszcze bardziej mi go brakuje. Od momentu kiedy mnie zostawił wszystko straciło dla mnie jakikolwiek sens w życiu. On był moim życiem.
pytanie: dlaczego ciągle z nim się spotykasz?
dlaczego robisz coś co jest dla ciebie toksyczne?
wiesz, że niszczysz tylko siebie?
jęsli sądzisz, że on w wyniku tych waszych spotkań zmięknie, zmieni się, wróci do ciebie, to chyba się mylisz
ale jest nadzieja dla ciebie- szukasz pomocy, to bardzo dobrze
- majkaszpilka
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Dobrze,że na osiem miesięcy przed,a nie tydzień,czy zaraz po ślubie.
Przeżyjesz dziewczyno.Co to za facet, co sam nie wie czego chce,nie wie co czuje?
Miałabyś "ciapę" z całym inwentarzem.
Zerwij kontakt całkowicie i zacznij żyć,na pewno znajdziesz kogoś wartościowego 
- Symbi
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Nie katuj się. Zerwij kontakt. Nie opieraj całego swojego świata na mężczyźnie, to ci się nigdy ten świat nie zawali.
- Symbi
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Nie katuj się. Zerwij kontakt. Nie opieraj całego swojego świata na mężczyźnie, to ci się nigdy ten świat nie zawali. To nie powietrze, żeby bez niego nie można było żyć.
- Iza Nowalska
- Tajemnicza Lady
- Nieaktywny
Smutna prawda jest taka, że najtrudniej jest rozstać się z wizją wspólnego szczęśliwego życia, którą już z pewnością miałaś w głowie. Co doradziłabyś przyjaciółce, gdyby spotkało ją takie doświadczenie, że jej narzeczony odchodzi jeszcze przed ślubem? Radziłabyś jej, żeby walczyła o niego za wszelką cenę?
Najtrudniejsze są pierwsze miesiące po rozstaniu. Z czasem będzie lepiej, ale pod warunkiem, że zawalczysz o siebie i definitywnie zamkniesz ten etap swojego życia. Odetnij się od niego. Potraktuj poważnie rady osób z tego forum.
Ahh rozstanie trzeba sobie najpierw uswiadomic... Moja zasada nr 1, zawsze, zero ponizania sie, typu wroc, placzu itepe. To zawsze ale to zawsze tylko pogarsza sytuacje.
Jak juz sobie uswiadomisz, ze sie rozstaliscie naprawde, to radzilabym jednak unikac kontaktu, przez jakis czas, az ochloniesz.
Mi osobiscie pomoglo wypisanie sobie wad, rzeczy ktore mi przeszkadzaly, sytuacji ktore mi sie nie podobaly. Ale szczerze, bez idealizowania. Walkowalam to do bolu.
No i nie szukaj winy w sobie, ze nie wystarczajaco, ze cos z Toba nie tak. Nastaw sie na przetrwanie, czas zrobi swoje
Chcialabys mimo wszystko zebyscie byli razem? Patrz wyzej Roznie to bywa, ale te zasady sa uniwersalne, zachowasz godnosc, zyskasz swieze spojrzenie, bedziesz miala dystans i pelna optyke i obstawiam ze wtedy z pelna swiadomoscia go po prostu olejesz.
Wyobrażam sobie jak Ci ciężko, ale jak piszą inni zerwij z nim kontakt. To toksyczne musisz odnaleźć szcęście w sobie. Mnie mój jm mąż porzucił po 8 -mcach po ślubie- a mówi, że kocha i starliśmy się o dziecko. Teraz kłamie w sądzie, że ja dzieci nei chcialam, masakra co ja przeżyłam, ja mam córkę. Ty weź się w graść poboli jeszcze, ale ciesz się, że teraz a nie jak u mnie ciąganie po sądach i adwokaci itp. szook nie wiem gdzie miałam oczy
11 2016-02-11 11:47:10 Ostatnio edytowany przez Dunkis (2016-02-11 11:52:43)
...On był moim życiem.
Masz rację - był! Ale skoro nadal żyjesz, to oznacza, że tak nie do końca był tym >życiem<
.....a i zmień psychologa. Co za człowiek, pomaga postawić drugiego człowieka do pionu skupiając się na negatywnych sprawach??? Trudno się dziwić, że po takich spotkaniach czujesz się gorzej, to jakaś masakra, a nie doktor, albo p oprostu eksperymentuje na Tb. Uciekaj od jednego i drugiego.