Problem z podjeciem decyzji

Witam serdecznie.
Rozumiem Twoje rozgoryczenie. Mysle, ze znalazlas sie w sytuacji, w ktorej wiele z nas, kobiet, kiedys bylo lub bedzie.
Zastanawia mnie czy to, iz dzisiaj zastanawiasz sie nad sensem potrzymywania swojej relacji z partnerem, wynika z poczucia, iz przechodzicie teraz kryzys? Czy Twoj partner zawsze sie tak do Ciebie dystansowal (ograniczona ilosc spotkan, niechec do "zacisnienia relacji" - wspolne mieszkanie, itd.)? Czy byl czas kiedy spedzaliscie ze soba duza czesc swojego czasu wolnego/ rozmawialiscie duzo przez tel., wychodziliscie wspolnie, etc. ? Na ile czujesz sie "zaproszona" do jego zycia? Czy znasz jego przyjaciol, rodzenstwo, rodzicow? Czy on zna Twoich?
Czy podejmowalas ze swoim partnerem tematy typu: przyszlosc, bycie razem za rok/5lat,zalozenie rodziny? Uwazam, ze po znajomosci 3 letniej dobrze jest miec jasnosc co do tych kwestii. Jest to zwlaszcza wazne dla nas kobiet, ktore potrzebujemy czuc sie bezpiecznie i pewnie. Oczywiscie zalezy to tez od wieku, zwlascza mezczyzni przed 25 (naturalnie wielu i do wieku sredniego, badz cale zycie) nie mysla poprostu o ustatkowaniu w sensie zalozeniu rodziny. Niektorzy wpierw chca zapewnic sobie podstawy materialne i finansowe a potem przejsc do innych kwestii.
Niestety krazy miedzy nami kobietami zla slawa takich mezczyzn, ktorzy poprostu nie chca/nie potrafia sie ustatkowac i kazde wspomnienie o zacisnieniu wiezi wprowadza ich w gniew/drwiacy smiech/... (wpisz co pasuje). Moze to wynikac z glebokich urazow, jakie nabyli co do obrazu wspolnego zycia z kobieta/malzenstwa/wziecia odpowiedzialnosci za druga osobe/... - jednym slowem temat rzeka. I tak naprawde niejeden psychoanalityk problemu nie rozwiarze, stad kobiety mawiaja "trzymac sie od takich z daleka".
Radze Ci wysondowac Twojego mezczyzne, jesli jeszcze tego nie zrobilas! Podstawa zwiazku jest szczerosc. Rozumiem, ze go kochasz i chcesz byc z nim. Badz jednak swiadoma na jakich zasadach jestescie razem... i jesli Twoje emocjonalne potrzeby nie moga byc zaspokojone poniewaz jego regoly gry sa takie a nie inne....przykro mi to napisac ale Twoja milosc umrze predzej czy pozniej. Napewno slabnie, gdy wyobrazasz sobie zycie z nim, jako ciagle gonienie "kroliczka"...

mialam podobną sytuację, tylko ze ja z moim bylam 8 lat, skonczyalm studia i zobaczylam ze wszyscy moi znajomi maja już plany, są zaręcznie, mieszkają razem, są już po ślubie.... więc zaczelam pytac go o plany, czy mamy jakies.. on mi powiedział, zże nie jest jeszcze gotowy, mnie strasznie już ta sytuacja zawieszenia w próżni męczyła, dałam mu wreszcie ultimatum- albo sie wreszcie zdecyduje i zaplanujmy coś razem na przyszłość, albo to koniec. Powiedział, ze jego ten stan też już męczy, że podejmie decyzje. Dałam mu miesiąc. Postanowił odejść. Tęsknię za nim bardzo, bo to miłość była wielka (z mojej strony), ale ileż można dać sie zwodzić. Przykre to co Ci napiszę, ale z twojego opisu widać jasno, że on Cię nie szanuje i średnio mu zależy. Twoj przypadek jest podobny do mojego i uważam, że nie możesz dlużej pozwolić sie tak traktować- bo robisz krzywdę samej sobie. Ja dziś już to wiem.

Witam!Z tego co napisałaś jest jasto widoczna historia waszego związku-jeżeli można tak to nazwać!Tak naprawdę to Ty go kochasz,a nie on Ciebie!Tu wynika,że bawi się Tobą,po tylu latach spędzonych razem,gdyby był mężczyzną wyjechałby z Tobą zagranice,gdy mówisz mu,co Ci się nie podoba,gdyby kochał zrozumiałby i zmieniałby to dla Ciebie!W takim przypadku jest tysiące pytań bez odpowiedzi!Wiem,że trudno jest tak po prostu zapomnieć,ale odkryj swoją wartość,może masz jakieś swoje mniejsze,lub większe kompleksy?!Każdy związek z pewnością czegoś uczy,co nie oznacza że z daną osobą,to aż po grób!Pozdrawiam!