Okazało się, że jesteśmy samotni... wśród mnóstwa ludzi. Powiedzcie mi, kiedy skończy się moja naiwność. Kiedy w końcu przestane wierzyć w ludzi, w którcyh nie warto.
Chciałabym w końcu przestać czuć się jak koło zapasowe. Czemu gdy jest problem to wiedzą gdzie zadzwonić... a kiedy jest dobrze to mogę nie istnieć?! Mam dość. Mam ogromnego doła i co najważniesze... chyba przestaje wierzyć w przyjaźń. Nie wiem, może to ze mną jest coś nie tak...
Dziewczyny, po raz kolejny dostałam kopniaka w tyłek. Podniosę się... ale wiem, że mam tylko mojego M. Nie, to nie jest mało. Ale boli, bo rzekomi przyjaciele się na mnie wypieli.
Chyba dam sobie na luz... poczekam, aż znajdzie się problem, zadzwonią, a wtedy to ja im podziękuję.... środkowym palcem.