Wybór drugiej połowy na całe życie - wymagać czy nie?

Myślę, że nie ma co z góry zakładać, bo mozna wiele stracić. Człowiek moze mieć dużo do zaoferowania bez względu na wzrost, zamożność, wygląd... Nigdy nie skreśliłam chłopaka z tak błahego powodu.

Z drugiej strony są też rzeczy, które by mnie odstraszyły w nowopoznanym mężczyźnie, np. narkotyki, odsiadka w więzieniu, ekstremalne tatuaże/pearcing, choroby. Ale to też zależy, jeśli brałby heroinę- pewnie nie byłabym zainteresowana kolejnym spotkaniem, ale jeśli raz na jakiś czas np.ketamina, to raczej spoko. Więzienie za morderstwo z zimną krwią- nie bardzo, zabicie w obronie własnej - raczej spoko.

Juz to chyba gdzieś pisałam ale napisze jeszcze raz.
Nigdy nie miałam specyficznych wymagań w stosunku do faceta ale kiedyś po jakimś nieudanym związku doszłam do wniosku ze może powinnam chociaż trochę sie ograniczyć i spróbować podnieść nieco poprzeczkę.

Chciałam zeby mój facet był Polakiem, nie był rudy (bo innych kolorów pełno wiec wolno mi sobie wybrać innego) no i nie lubiłam imienia Andrzej (patrz poprzedni nieudany związek...) no i zeby był życiowo ogarnięty, bez nałogów. Żadnych.

Wylądowałam z Anglikiem, rudym jak tylko można o imieniu Andy

Pewne wymogi np dotyczące higieny uważam za podstawowe na tyle ze nawet nie będę o nich wspominać.
Co do reszty....to właśnie drobnostki.... Ale z drugiej strony to właśnie te drobnostki potrafią być bardzo irytujące i nawał drobnostek tez może zburzyć szczęście.
Bo jeśli nie wymagać drobnostek to czego? Rzeczy wielkich? Fortuny? Jaguara? 4 nerek? Za wysoko postawiona poprzeczka mocno ogranicza wybór. Kurczę i tak zle i tak niedobrze....

Tak być powinno, niestety rzeczywistość jest zgoła inna   chociażby sprawa p. Józefa Banasiaka, który został skazany na 16 miesięcy odsiadki. Można sporo na ten temat znaleźć w internecie.

Iceni- wspaniałe podsumowanie

Każdy ma prawo do swoich wymagań. Kwestia tego by miały one swoje odzwierciedlenie w rzeczywistości, tzn. by dawały szanse poznania osoby, która mogłaby je spełnić. Ja na przykład jestem przeciwniczką by zgadzać się na wszystko i akceptować rzeczy w związku, na które normalnie nie mogę patrzeć. Nie. Bycie z kimś tylko dla samego bycia, jest gorsze niż życie samemu. Ale człowiek przecież nie został stworzony do życia w samotności, jest istotą społeczną. Dlatego normalne i rozsądne jest to, by szukać w życiu osoby, z którą chcielibyśmy je spędzić. Tylko aby miało to sens, to trzeba wymagać i od siebie i od partnera.

Teraz wszyscy tak piszecie, a w innych pokrewnych tematach można się naczytac, że się jest zimną  s*** , a w najdelikatniejszej wersji księżniczką, jeśli ma się wymagania co do drugiej połówki.  Ja uważam, ze czyjeś wymagania to jego sprawa. Jeśli są tak wygórowane, ze nikt ich nie spełnia to się trzeba liczyć z pozostaniem samemu lub trzeba obniżyć tę poprzeczkę. Są tacy, którzy wybiorą singielstwo i są tacy którzy obniżą wymagania.
Kiedyś na sympatii jeden facet nie dawał mi spokoju, aż w końcu napisałam mu prawdę po 2 tygodniach wysyłania serduszek. Napislam, ze uważam, ze do siebie nie pasujemy. Gdy pytał dalej dlaczego tak uważam, odpowiedziałam, ze z powodu braku wykształcenia. Zjechał mnie straszliwie, a ja wcale nie uważam siebie za winna. To jest moje życie i sama będę wybierać ludzi, którzy mnie otaczają. Nic nie poradzę, ze chce kogoś kto będzie mi dorownywal i wspierał w celach i ambicjach. W moim środowisku byłoby mi wstyd być np z robotnikiem. Nie byloby to akceptowane.Nie uważam nikogo, przy tym, za gorszego człowieka, ale zwyczajnie taki mam minimalny standard. Najważniejsze porządne wykształcenie. Każdy ma jakieś kryteria. Jedne cenią kasę, wygląd, niektóre chcą wysportowanego, niektore patrzą na to czy facet jest spokojny, mało rozrywkowy itd. Ja cenię wiedzę, ambicję, karierę.
Pewnie zaraz się posypie, ze jestem plytka,  zimna itd.

Wiesz, prawda jest taka, ze każdy z nas kieruje swoim życiem samodzielnie. To jak nim pokieruje, czy wystarczy mu motywacji, samozaparcia, pracowitości zaskutkuje kiedyś jego pozycją i tym kim się stał. Gdy przez całe życie nic nie robił albo nie miał ochoty nic zmienić, to nie powinien mieć pretensji jak inni to odbierają czy oceniają. Ja sama ciężko pracowałam na to kim jestem i mam prawo wybierać ludzi zgodnie ze swoim gustem. UważAm, ze zdecydowanie bardziej plytkim jest dobór partnera pod kątem cech wyglądu. W końcu na to nie miał wpływu,;taki się urodził. A wiedza to jego wnętrze, coś nad czym pracował. I to mi właśnie imponuje w człowieku.

Jestem jak najbardziej na tak - Każdy powinien posiadać jakieś kryteria i to nie tyle przy doborze partnerki, co już w przypadku szukania własnego środowiska i ludzi, których będzie można nazwać przyjaciółmi. Od razu zaznaczam, że status cywilny i sytuacja majątkowa nie mają tutaj znaczenia - można być niezbyt zamożnym, ale za to mieć ambicje i ciężko pracować, żeby je zrealizować, jak i dobrze można być bogatym i mieć pstro w głowie.
Przede wszystkim warto otaczać się ludźmi, których będziemy cenić i szanować, a nie traktować jak balast

"Wymagaj od innych tego czego wymagasz od siebie"

Wiedza, wnętrze jest najważniejsze. Ale i dbałość o siebie oraz wygląd też jest ważny.
Gdybyś miała wielki i krzywy nos - akceptujesz to czy zmieniasz?

N

oczywiście, że należy mieć wymagania, Brać co popadnie to szczyt desperacji. Zawsze mamy w głowie jakiś typ wymarzonego partnera i zwracamy uwagę gdy ktoś taki pojawi się blisko nas.
O ile wygląd rzecz względna - czasem rzeczywistość weryfikuje nasze kryteria na korzyść osobowości, to jednak podstawa - musi być chemia, zwierzęcy pociąg. Dobieranie się w pary na zasadzie rozsądku, kalkulacji, z braku laku... skutkuje tym, że pożycie nie będzie szczęśliwe. Nie ma opcji. Partner może być aniołem ale jeśli mocno nie iskrzy, nie czujemy mocnej mięty to związek prawie kazirodczy
Znam taki. Para na pozór idealna, zgodna. On wspaniały facet, uwielbia ją jako kobietę. Ona złego słowa o nim nie da powiedzieć, też go kocha, ale jak...ojca czy brata. Wyobrażacie sobie, co ona w sypialni przeżywa? Dla niej to obowiązek małżeński. Dlaczego nie odejdzie? Bo nie zasłużył na takie świństwo.
Czy to jest normalne?

Dla mnie kiepsko jest zarówno wiązać się z kimś z rozsądku, a kiepsko też bez żadnego rozsądku, tylko, bo nas zauroczył. Co innego jak ktoś nas zauroczy, ale przy tym wiemy czego wymagamy od faceta. Początki znajomości to jest ten czas, by zastanowić się czy to jest odpowiedni facet czy kobieta dla nas. Nic złego się nie stanie, jeśli jednak okaże się, że to nie to, a na siłę związku nie ma co tworzyć. Jednak ja polecałabym zastanowienie się nad swoimi wymaganiami, ale wtedy, gdy wynikają z kompleksów np facet szuka tylko jakichś kobiet, by podwyższyć swoją samoocenę lub analogicznie kobieta. No i inne takie przykłady. Wtedy warto, by ta osoba przemyślała sprawę, zresztą z niską samooceną ciężej stworzyć dobry związek. No a co innego jak ktoś ma wymagania, każdy jakieś ma, jeden mniej, drugi więcej, jeden taki, drugi inne, ale te wymagania po prostu dobrze jak wynikają ze świadomości siebie i tego czego chcemy. Moim zdaniem każdy ma prawo szukać partnera jakiego chce, nawet jeśli te wymagania są wysokie, ale też wiadomo dobrze jak sam dba o siebie, a nie tylko oczekuje. To oczywiście działa w obie strony. Na pewno przydatne jest, by polubić siebie. Wtedy i tak prędzej wielu ludzi uzna nas za atrakcyjnych, a my sami będziemy mieli łatwiej wybrać kogoś odpowiedniego dla nas. No ok, czasem dziwią mnie może wymagania co do wyglądu, ale to bardziej te, które jak pisze chyba nie wynikają ze znajomości samego siebie, ale czegoś innego. No bo dziwne mimo wszystko dla mnie jest np wymaganie wzrostu co do centymetrów czy dokładnego rozmiaru czegoś, a i takie posty były, choć oczywiście co innego ideały, a co innego wymagania. No, ale ok, niewykluczone, że i te osoby kogoś spotkają.

Remi, no ale jak ktoś ma wielki, krzywy nos, to po co ma zmieniać? Operacje są drogie i nie każdy chce im się poddać. Wcale mnie to nie dziwi. Sama mam spory nos, choć nie ma jeszcze chyba tragedii, ale szkoda, by mi było pieniędzy na operację. Co można zmienić łatwiej, bez wielkich nakładów finansowych to ok, ale co innego operacja jak dla mnie. No i jak się zaakceptuje siebie, to i tak szybko się zobaczy jak wielu osobom ten duży nos nie przeszkadza czy że i tak się podobamy, bo człowiek to całość.

A jeśli wyśrubowane wymagania sprawiają, że już na poziomie podświadomości zauroczyć może nas tylko facet, który jest bliski naszego ideału? Oczywiście mówię o naszym indywidualnym ideale, a nie o ideale bez wad. Cały czas chodziło mi o to, że niektórzy każde odrzucenie biorą bardzo do siebie. Np. spotykam faceta, który jest przystojny, wysportowany, diabelnie inteligentny, do tego bogaty, zaradny, troskliwy itp. No ale na takim podświadomym poziomie nie umiem się w nim zakochać, mimo że obiektywnie zdaję sobie sprawę z jego cudowności, to jednak jest za mało idealny dla mnie. Wtedy rzeczony facet wystosowuje jakiś tekst o tym, że księżniczkuję i mam niebotyczne wymagania. No i rozchodzi się właśnie o to, czy takie teksty są w ogóle zasadne.

Wymagania to tylko wymagania. Nigdy nie brałam do siebie tego, że mogę nie być czyimś ideałem i że niektórzy faceci wolą kobiety mniej zaradne, bardziej spokojne i ułożone, bardziej gadatliwe itp. Do głowy by mi nie przyszło, żeby wtedy zarzucać komuś nadmierne wymagania, a na forum właśnie często padały takie określenia w stosunku do kobiet, które jasno wiedziały czego chcą od facetów. No ale ogólna zasada jest taka, że im więcej wymagamy, tym więcej sami musimy sobą reprezentować. A jeśli nie reprezentujemy, to w sumie też ok, tylko bez sensu potem psioczyć na samotność.

Bardzo trafne.

Uważam, że wymagania są bardzo ważne. Moje zmieniały się nieco, kształtowały, ale właściwie nie interesował mnie nigdy nikt kto tych wymagań nie spełniał. Mam jeden wyjątek na koncie, ale był on wyjątkiem do momentu, gdy do mnie dotarło, że moje wymagania spełnione nie są. Wcześniej wyobrażenie o osobie przyćmiło mój umysł. Uważam, że wcale nie jest tak do końca, że "serce nie sługa". Nie wszystko kontrolujemy, ale to nie tak, że nie mamy nic w tej sprawie do powiedzenia.

Równiez jestem zwolenniczką wymagania od innych tego, co się wymaga najpierw od siebie.

Poza tym sądze, że warto mówić, czego oczekujemy od partnera. Uważam, że to wbrew pozorom bardzo pomocne. Można się "wstydzić" bycia ocenionym jako powierzchownym, ale jeśli na przykład tam jak jedna forumowiczka nie akceptuje ludzi z niższym wykształceniem, to ukrywając to naraża się na "marnowanie czasu" na swatania i podrywy z innym typem. Może to jest moje bardzo zadaniowe podejście, ale dzięki temu szybko wychodzi szydło z worka.

Zgadzam się. Warto też mówić samemu partnerowi, czego od niego oczekujemy. Oczywiście nie na zasadzie zmieniania go, tylko chodzi mi o rzeczy mniejszego kalibru, np. jeśli kobieta oczekuje, że facet będzie uczestniczył w obowiązkach domowych, to przecież nie jest wielki problem, gdy ludzie się kochają. Jeśli powie się mu o tych oczekiwaniach w przyjazny i nieagresywny sposób, to prawdopodobnie on nie będzie widział w tym problemu. To tylko pierwszy lepszy przykład. Chodzi mi o to, że nie chciałabym być z mężczyzną, który nie ma wymagań albo który nie mówi mi o tych wymaganiach, no bo wtedy taki związek to loteria, gdy nie wiem czego się ode mnie oczekuje. A w myślach też nie umiem nikomu czytać. Jeśli facet by mi powiedział, że on niczego nie wymaga, bo po prostu mam to coś, to nie wzięłabym go na poważnie, bo jeśli nie wie czego chce, to jest trochę taką chorągiewką na wietrze. Dziś ja, a jutro inna może mieć "to coś". A jeśli powie o swoich wymaganiach dotyczących mnie i związku, to wiem, że nie jestem przypadkową kobietą na przypadkowym miejscu.

To tez prawda. Cenię ludzi, którzy wiedzą czego chcą, a bez wymagań jest to cięzkie.

Ciekawe?
jest to po prostu wygodne.

Temat do pogadania moze byc ciekawy. Tak to wygodne tez ale raczej samolubne dla mnie. Meczyc sie tez nikt nie karze, raczej mi chodzilo o pokoleniowośc kiedys bylo inaczej itp. itd. temat rzeka

No tak, ale lepiej się unieszczęśliwiać?

Czemu posiadanie wymagań/oczekiwań wobec potencjalnego partnera miałoby być egoistyczne? Przecież nie wchodzimy w związki po to, by jedynie uszczęśliwiać innych, a głównie po to, byśmy my coś z tego mieli. Owszem, jest to pewnie jakaś forma egoizmu, ale takiego zdrowego Bez pewnej dawki egoizmu bylibyśmy życiowymi sierotkami, ofiarami, które łatwo zranić i które można wykorzystywać, bo podają się na tacy i poświęcają dla innych. Najpierw trzeba lubić siebie i chcieć dla siebie dobrze, by móc zaoferować to samo drugiej osobie.

Nie przepadam w ogóle za ludźmi, którzy nie mają żadnych wymagań od życia, kojarzą mi się z osobami, które bez refleksji przyjmują wszystko, co je w życiu spotyka, "płyną z prądem" i nie sięgają po więcej. A jak się nie sięga po więcej, to przez całe życie kręci się w kółko w tym samym miejscu jak... kupa w przeręblu .

Jednak, jak już wcześniej napisaliście, te wymagania powinny być mądre i dopasowane do tego, co sami jesteśmy w stanie zaoferować. Z pewnością wymagania typu "żeby był tak przystojny, że aż by mi koleżanki zazdrościły, wysoki, na dobrym stanowisku i dużo zarabiający" są dla mnie przesadzone, nawet z pominięciem tego, co szukająca sama sobą reprezentuje. Moje wymagania dotyczyły przede wszystkim sposobu traktowania mnie przez mężczyznę, wspólnych priorytetów i celów oraz sposobów spędzania czasu i wiem, że to były cechy z rodzaju "must have". I żadna ładna buzia czy ilość kasy w portfelu by tego nie zmieniły

cslady, na początku to się bierze te wymagania na wyczucie, jasne. Ale po pierwszym związku wypada już cokolwiek wiedzieć. Po drugim jeszcze wiecej. Jest taki genialny tekst o dobieraniu sobie partnerów życiowych na stronie waitbutwhy, tekst się nazywa "How to Pick Your Life Partner" i ma dwie cześci. Jest długi, ale zabawny i mądry. Mniej lub bardziej bezpośrednio omawia problem wymagań, a także tego, jaki system wydaje się sensowny przy tym. Czytałam to kilka razy, bo naprawdę znajduję tam coraz wiecej mądrości za każdym razem

A to jest bardzo ciekawy aspekt Kiedy poznawałam mojego pierwszego faceta, z którym byłam najdłużej, miałam zaledwie 16 lat i żadnych wymagań... nie oszukujmy się, tak młodzi ludzie, bez żadnego doświadczenia związkowego i z idealistyczną wizją miłości w głowie mają "wymagania" niewykraczające poza "by mi się podobał(a) z wyglądu i słuchał(a) podobnej muzyki" Dlatego ten mój pierwszy związek był dla mnie raczej takim wzorcem "czarnej listy" cech i zachowań, których na pewno nie chciałam u mojego kolejnego partnera. Jako nastolatce wystarczyło mi, że chłopak się mną zainteresował, wydawał mi się przystojny, a potem się w nim zakochałam - no, a przecież skoro pojawiło się zakochanie, to znaczy, że to TEN i w konsekwencji wpakowałam się w całkiem toksyczny związek z partnerem, który mi nie odpowiadał, a sam związek trwał zbyt długo, bo nie mając doświadczenia nie miałam też świadomości, że związek może wyglądać inaczej. Sądzę, że z tego powodu większość "pierwszych" związków, zawieranych jeszcze w szkolnych latach się rozpada. I dobrze, że się rozpadają, bo właśnie dzięki temu możemy wyklarować sobie oczekiwania, dzięki którym nie powtórzymy starych błędów, tylko wyciągniemy z nich naukę. Kolejny argument przemawiający za tym, że wymagania jednak trzeba mieć

Ja bym dodała do tego, że to obraźliwe i sugeruje brak klasy wypowiadającego.

Oprócz tego zgadzam się z Żydem. Znam też typ, który nie ma wymagań sam w sobie wielkich jakichś, ale widzi związek jako drogę do "lepszej dziewczyny". Znaczy jak jestem w związku z A, która jest bardzo "na teraz", to jesli pojawi się B i zobaczy mnie w związku, to będę bardziej interesujący i wtedy dopiero mam szanse. Tak to podobno wg niego działa. A jak nie będzie B to spoko, będzie siedzieć z A ile wlezie. Strach takiego spotkać.

Dla jednych to brak klasy, dla innych po prostu szczerość i nazywanie rzeczy po imieniu. Ale nie zamierzam się o to kłócić. Każdy ma prawo do swojego punktu widzenia.

Aby jednak trochę podbudować dziewczyny mające kompleksy, pragnę zauważyć, że:

1. Posiadanie kompleksów na temat jakichś elementów urody to chyba ogólnie cecha dziewczyn. Nawet wiele atrakcyjnych kobiet posiada jakieś kompleksy na tym tle. Czasem jak dowiedziałem się, że jakaś dziewczyna (naprawdę atrakcyjna!) ma kompleks na punkcie czegoś tam, to robiłem autentycznie wielkie oczy i pytałem "Ale jak to???" Wniosek: To, że jakaś dziewczyna ma kompleksy, to nie znaczy automatycznie, że nie jest obiektywnie atrakcyjna. Wręcz przeciwnie, często jest.

2. Znakomia większość dziewczyn nazywanych przez facetów pasztetami jest nimi na własne życzenie i zadbanie o siebie spokojnie zmieniłoby ten stan rzeczy. Na określone elementy urody wpływu nie mamy, ale na to, jak się ubierzemy czy jaka będzie nasza tusza, mamy wpływ ogromny. Większośc facetów naprawdę nie oczekuje top-modelek, normalnej zadbanej dziewczyny nikt nigdy pasztetem nie nazwie.

Mam nadzieję.

Żydzie, nazwanie faktów po imieniu byłoby nazwanie kobiety brzydka lub, bardziej dyplomatycznie, kobietą, którą nie uznajesz za atrakcyjne. Wtedy to ma z tym coś wspólnego. Natomiast pasztet to potrawa przyrządzana z jednolitej masy przygotowanej z surowego, gotowanego lub pieczonego mięsa, podrobów, drobiu, dziczyzny, warzyw, grzybów, ryb, soi lub sera (za Wikipedią). Owszem pasztet w Twoim znaczeniu jest sformuowaniem potocznym, ale moim zdaniem, głównie służącym do obrażenia bliżniego swego, bo sprowadza go do poziomu mięsa. Sama nawet będąc atrakcyjna w oczach faceta, który tego sformuowania używa nie czułabym się znobilitowana. Niestety mam to do siebie, że komplementy dla mnie, obrażajace inne kobiety nie są dla mnie komplementami. Ale to już moje prywatne podejście, trochę na marginesie.