netkobietyWszystkie działy
Rozstanie, flirt, zdrada, rozwód

Kto doczyta do końca tą historię i doradzi dostanie chyba Nobla...

7 odpowiedzi2 845 wyświetleńzałożony przez joannap, 05.01.2016

Napisz odpowiedź
Dołącz do Forum Kobiet Netkobiety.pl! To miejsce zostało stworzone dla pełnoletnich, aktywnych i wyjątkowych kobiet, właśnie takich jak Ty! Otrzymasz tutaj wsparcie oraz porady użytkowniczek forum! Zobacz jak wiele nas łączy ...

Szukasz darmowej porady, wsparcia ? Nie zwlekaj zarejestruj się !!!


Forum Kobiet » ROZSTANIE, FLIRT, ZDRADA, ROZWÓD » Kto doczyta do końca tą historię i doradzi dostanie chyba Nobla...

Strony 1

Zaloguj się lub zarejestruj by napisać odpowiedź

Posty [ 8 ]

1

Temat: Kto doczyta do końca tą historię i doradzi dostanie chyba Nobla...

Cześć. Czytam czasami to forum, ale piszę pierwszy raz także proszę o wyrozumiałość. Chciałabym uzyskać od was jakąś radę dotyczącą tego, co mogłabym w sobie i swoim otoczeniu zmienić żeby było lepiej. Od zawsze należałam raczej do tych grzecznych i ułożonych dziewczyn, które w szkole mają same piątki, a ich życie towarzyskie to kilka przyjaciółek, rzadko dopuszczających do swojego grona jakieś nowe osoby. Nie przeszkadzało mi to do czasu kiedy mimo wszystko powoli większość moich koleżanek znajdowała sobie chłopaków, a ja zaczynałam się czuć samotna i mniej pewna siebie. Jedna z moich przyjaciółek jest najśliczniejszą dziewczyną w całym miasteczku (mimo iż nie zdaje sobie z tego sprawy) i odkąd poszłyśmy wszystkie do liceum przyciągała do siebie wielu mężczyzn. Jednym z zainteresowanych był nasz nowy kolega z klasy, który został spławiony, bo ona w międzyczasie związała się z kimś na stałe. Kolega jednak nie chciał się poddać i postanowił się „wkupić w jej łaski” w inny sposób, a mianowicie postanowił się zakolegować z jej przyjaciółmi. Większość osób z naszej paczki go nie zaakceptowała, bo był to raczej typ imprezowicza, który nie wyobrażał sobie, żeby w piątek nie pójść na jakąś imprezę, a książek używał tylko jako podkładkę pod myszkę tongue
Do tej pory nie wiem dlaczego, ale zrobiło mi się go szkoda i stwierdziłam, że go nie odtrącę tak jak reszta. Widywaliśmy się tylko w szkole więc raczej nasza znajomość opierała się głównie na tym, że ja mu coś tłumaczyłam albo pomagałam zrobić zadanie. Kolejnym „etapem” było to, że czasem zaczął wpadać po notatki albo książki do mnie do domu, a później dość często zdarzało się, że spędzaliśmy godziny ucząc się na jakiś sprawdzian. Po latach dowiedziałam się, że początkowo nie za bardzo mnie lubił, a widywał się ze mną tylko dlatego, że chciał się jak najwięcej dowiedzieć o mojej przyjaciółce i jej chłopaku. Dopiero z czasem jak więcej zaczęliśmy rozmawiać o SWOIM życiu niż o szkole i koleżance naprawdę się zaprzyjaźniliśmy. Tzn. ja się zaprzyjaźniłam, a on jak się okazało zakochał się. Nie bardzo wierzyłam w tą miłość, bo po pierwsze miałam na uwadze fakt, że jestem 100 razy brzydsza niż moja koleżanka, a po drugie nigdy nie miałam na poważnie chłopaka więc dlaczego akurat typ o całkiem innym charakterze i podejściu do życia miałby się we mnie zakochać? Z resztą nie ukrywam, że ciągle myślałam o tym, że skoro wtedy udawał to może teraz też chce udawać kolejny raz by osiągnąć swój cel.
Ale Kolega przez rok udawadniał mi na wszelkie sposoby, że chcę się zmienić i być ze mną. Już nie chcę wymieniać wszystkich romantycznych gestów (kwiaty na walentynki, pisanie wierszy, granie na gitarze, śpiewanie piosenek itd.), ale chodzi mi bardziej o tą wewnętrzną przemianę: zaczął się uczyć, pomagać w domu, przestał imprezować, rozwijał swoje pasje. I to właśnie tym mi zaimponował najbardziej i mnie urzekł 
Nie jestem fanką mówienia do siebie „moja dziewczyno” i „mój Ty chłopaku”, chodzenia za rączkę i ostentacyjnego całowania się w miejscach publicznych i nigdy tego nie ukrywałam, on może wcześniej to lubił, ale przy mnie się chyba już przyzwyczaił. I tak sobie żyliśmy przez rok nie afiszując się za bardzo. Wręcz rzekłabym, że o tym, że nie tylko się ze sobą widujemy, ale ze sobą jesteśmy wiedza tylko moja najlepsza przyjaciółka (ta, w której wcześniej się kochał) i jego przyjaciel. Reszta nie wypytywała, bo moi znajomi nadal nie za bardzo go akceptowali i twierdzili, że to nie chłopak dla mnie, a on przez to, że przestał imprezować to odciął się od swoich „przyjaciół”, którzy okazali się dobrzy tylko do wódki.
Trwającą rok sielankę od czasu do czasu przerywały kłótnie, w ciągu, których okazywał się być coraz bardziej agresywny. Nigdy mnie nie uderzył (no może niechcący się zdarzyło poduszką od kanapy i miałam złamany paliczek, ale to było bardziej śmieszne niż tragiczne tongue ), ale często uderzał we wszystko, co stanęło mu na drodze (ławka, śmietnik, łóżko, ściana, różnie…) i to mnie bardzo niepokoiło. W pewnym momencie zaczęłam się bać z nim kłócić, bo nie chciałam żeby wszyscy ludzie się na nas patrzyli i żeby w końcu sobie czegoś nie zrobił przez to. Właśnie przez tą sytuację kolejne pół roku nie należało do najmilszych, ponieważ często znajdywały się jakieś powody do kłótni (a tu o studniówkę, a tu o studia, moje i jego, bo próbowałam go namówić, żeby się dalej kształcił), aż w końcu postanowiliśmy sobie zrobić przerwę.
On miał się troszkę uspokoić i pomyśleć nad tym, co chce robić w życiu, a ja miałam w planach wakacyjny wyjazd do pracy, bo potrzebowałam przyrobić. Jeszcze przed wyjazdem tęskniliśmy za sobą i ta nasza przerwa wyglądała po prostu tak, że widywaliśmy się troszkę rzadziej i nie rzucaliśmy się na siebie zaraz po przekroczeniu progu, ale mimo wszystko nie potrafiliśmy się do siebie nie przytulić czy dać sobie buziaka…
Gdy wyjechałam to i tak codziennie do siebie dzwoniliśmy, opowiadaliśmy jak spędziliśmy każdy dzień i mimo iż mu tego nie powiedziałam przez telefon to postanowiłam, że bez sensu dalej utrzymywać tą „przerwę”. Po dwunastu godzinach podróży wbiegłam szybko do domu, żeby się przywitać i ogarnąć trochę, a potem od razu pojechałam do niego. Witaniu nie było końca i trzy dni po powrocie praktycznie w całości spędziliśmy u niego w domu. Mogłabym nawet rzec, że to były jedne z najlepszych dni w moim życiu.   
Sielanka jednak znowu nie trwała długo, bo przez przypadek wygadał się (no może trochę pociągnęłam go za język) i powiedział mi o tym, jak to na tydzień przed moim przyjazdem zrobił maleńką imprezę i przespał się z byłą. Świat mi się wtedy zawalił, nie wiedziałam co mam ze sobą zrobić, gdzie się podziać. To były okropne dwa miesiące mojego życia, większość przepłakane. I chyba najgorsze było to, że nie widywałam się z nim, ale utrzymywaliśmy kontakt. On pisał, że nie chce, że przeprasza, że zrobiłby wszystko żeby zmienić czas i te wszystkie inne rzeczy, które pewnie mówią wszyscy mężczyźni po zdradzie. I naprawdę się starał, żeby mi zrekompensować wszystko. Po jakimś czasie powiedziałam mu, że wybaczam, ale że i tak już mu nie ufam i nigdy razem nie będziemy. Nie chciał się z tym pogodzić, ale musiał się pogodzić z tym, że od tego momentu zostaje „tylko” przyjaźń. Miał pewien epizod z koleżanką z pracy, po którym jako dobra przyjaciółka go nawet pocieszałam.
Dzięki niemu przestałam ufać ludziom, przyjaciołom, rodzinie, nie wyobrażałam sobie, że mogę jeszcze kiedyś zaufać jakiemuś mężczyźnie. Nie raz samotność powodowała, że czułam się beznadziejnie. Pocieszał mnie wtedy, znowu stał się tym dobrym i ciepłym człowiekiem, który kiedyś tak bardzo mi imponował. I mimo tego braku zaufania wróciliśmy do siebie. Chyba po prostu z wygody. Ja wiedziałam, że już nikomu nie zaufam i nikt inny nie jest na tyle pokręcony, żeby zaakceptować jego wady, a on chyba podobnie – nie wiedział czy znajdzie się druga taka naiwna.
Trwało to kolejny rok. Nie było sielanki, ale też kłótnie były mniej intensywne. Chyba po tych wszystkich latach minął nam zapał. Prawda jest też taka, że ja spędzałam większość czasu na studiach, a on w pracy i nie widywaliśmy się za często. Niby było dobrze, ale czułam, że taka sytuacja kiedyś musi się skończyć.
I w zasadzie skończyła się dla mnie w najmniej spodziewanym momencie, niepoprzedzona żadną kłótnią, niczym. Umówiliśmy się kiedyś na spotkanie, na którym ni stąd ni zowąd powiedział, że musimy się rozstać. Okazało się, że poznał kogoś, ale nie miał odwagi mi powiedzieć prosto w oczy, że to jest powodem naszego rozstania.
Nie mam doświadczenia w zrywaniu więc oczywiście wygarnęłam mu parę słów, zwiałam i dopiero po paru dniach porozmawialiśmy na spokojnie ustalając, że rzeczywiście to chyba najlepsze rozwiązanie w naszym przypadku i skoro w związku byliśmy beznadziejni to chociaż możemy się przyjaźnić. Nawet mi ulżyło po tej rozmowie, że już się nie będę musiała męczyć.
Po paru dniach to on do mnie napisał, bo miał pierwszy kryzys już w nowym związku – pocieszałam go, drugi raz to samo. Gdy ja napisałam to się dowiedziałam, że nie możemy rozmawiać, bo jego dziewczyna sobie nie życzy. Urwałam całkowicie z nim kontakt, do momentu aż znów zaczął do mnie pisać jak był w potrzebie. Sytuacja była chora. Po jakimś czasie zrozumiał dopiero, że nie może za każdym razem jak się z nią pokłóci pisać to mnie, bo rani i ją i mnie. Wtedy ostatecznie ze sobą przestaliśmy rozmawiać.
W międzyczasie jeszcze się dowiedziałam, że swojej nowej dziewczynie naopowiadał o mnie takich rzeczy, jakobym go terroryzowała. Rzekomo na nic się nie zgadzałam, nic mi nie pasowało, nie chodziłam na kompromisy, nie zależało mi na nim i wszystkie możliwe do wymyślenia rzeczy. Mega przykro mi się zrobiło
Od rozstania widziałam go tylko raz gdy musieliśmy oddać sobie swoje rzeczy. Wtedy rozmawialiśmy tak normalnie jak gdyby nic się nie zdarzyło.
Za miesiąc będzie rok, jak już ze sobą nie jesteśmy. On jest szczęśliwy ze swoją ukochaną, mieszkają razem, za niedługo biorą ślub, a ja? A mnie jakby nie ma. Niby żyję, robię to samo co robiłam wcześniej, ale w sercu czuję ogromną pustkę i żal. Żal o to, jak cała sytuacja się potoczyła. Do niego mam ten żal. Że mimo tylu wspólnych lat nie potrafił się zachować, rozstać się mówiąc prawdę, pomóc w potrzebie, wyjaśnić wszystko.
Jest nadal bliski mojemu sercu i mimo iż wiem, że nie możemy być razem to nadal mu kibicuję i chcę żeby był szczęśliwy. Ale pustki się w sercu nadal pozbyć nie mogę. Ufać ludziom też nie.
Zaczęłam bardziej dbać o siebie, ćwiczyć, spędzać czas z rodziną, ale nic już mi nie sprawia radości.

I jeżeli ktoś dotrwał aż dotąd to teraz moje pytanie – co zrobić żeby wrócić do normalnego życia? Błagam, pomóżcie…

2

Odp: Kto doczyta do końca tą historię i doradzi dostanie chyba Nobla...

Wiem jak to zabrzmi,ale kiedyś przeszłam przez coś podobnego i ja. Tutaj potrzebny jest czas. smile Otaczaj się ludźmi (uwierz,nie wszyscy są tacy sami),nie porównuj nikogo do byłego chłopaka. Jesteś młoda,korzystaj z życia. Rób rzeczy,które sprawiają Ci przyjemność,zwiedzaj świat,poznawaj nowych ludzi. Nie odcinaj się od nich. I tak z opowieści Twojej wynika,że nie wiesz czy on Cię kochał naprawdę i czy ta wasza miłość była udawana czy nie. Czułaś się lepiej gdy zerwaliście kontakt. To dobrze,bo miałaś świadomość,że coś nie do końca było w porządku w tym związku. A zanim założysz rodzinę to troche trzeba "poszukać". To nie tak że od razu to ten pierwszy i na zawsze. A właściwie to i on i Ty zostaliście parą jakby z przyzwyczajenia. On na początku był zauroczony w Twojej koleżance ze szkoły,Tobie było go żal i tak powstało coś na kształt związku. Ale miłości w tym nie było. Ja jej nie widzę. Poczekaj,nie śpiesz się. Miłość przeważnie nas sama znajduje. smile

3

Odp: Kto doczyta do końca tą historię i doradzi dostanie chyba Nobla...

Pytasz o to, co masz zrobić, by wrócić do normalnego życia. Ty żyjesz normalnie, tylko że z sobie wiadomych względów postanowiłaś przeżywać tylko żal. Udajesz sama przed sobą, że innych uczuć nie masz, a przecież to nieprawda. To ukrywanie uczuć przynosi więcej szkody niż pożytku.

4

Odp: Kto doczyta do końca tą historię i doradzi dostanie chyba Nobla...

Droga Joanno, pierwszy, najtrudniejszy i najważniejszy krok ku lepszemu już zrobiłaś - wymiksowałaś się z toksycznej relacji. Także głowa do góry. To była dobra decyzja - musisz o tym pamiętać nawet w chwilach zwątpienia.

Drugi krok, to odbudowanie poczucia własnej wartości (między wierszami czytam, że już przez związkiem nie było ono u ciebie najwyższe, a po tym wszystkim jest niemal nieistniejące).

Powiedz mi, jakie sprawy są dla ciebie w życiu ważne. O czym marzysz? Co chcesz osiągnąć? Do czego dążysz? Jakie masz plany i aspiracje?

5 Ostatnio edytowany przez kwadrad (2016-01-05 20:16:41)

Odp: Kto doczyta do końca tą historię i doradzi dostanie chyba Nobla...

No ogólnie chyba tęsknisz za swoim prześladowca.
Przypuszczalnie będzie tak ze zaczniesz postrzegać pewny rzeczy inaczej.
Ale to już raczej nie będziesz taka Ty jak do tej pory.
(czytałem od połowy)

6

Odp: Kto doczyta do końca tą historię i doradzi dostanie chyba Nobla...

Joanno, moja imienniczko wink Z tego co napisałaś wygląda to dla mnie tak, że za cel postawiłaś sobie przede wszystkim naprostować tego chłopaka, wyciągnąć go z hulaszczego trybu życia i nakierować na dobre tory w życiu. Dlatego (pomijając uczucie) byłaś zawsze skora do pomocy, nawet po tym, gdy zdecydował związać swoją przyszłość z kimś innym. Dużo zrobiła tutaj odległość. Dla w pełni dorosłych ludzi taki związek nie jest łatwy, tym bardziej dla tak młodych jak Wy. Nie pielęgnuj w sobie żalu, poczucia krzywdy, że mimo wszystkiego co z siebie dawałaś to się rozleciało. Może to banalne, ale niestety tak w życiu bywa, że pies się topi, a łańcuch pływa. Czy gdyby teraz się odezwał i zaczął rozmowę o tym co było, to czy w ogólnym rozrachunku byłoby to ważne? Nie, bo i tak już dawno po wszystkim, a mogłoby to jedynie rozdrapać stare rany. On ma swoje życie, którym już nie powinnaś dla świętego spokoju się interesować, Ty masz swoje i nim się w pełni zajmij. Dopóki będziesz przejmować się jego sprawami, tym trudniej będzie Ci wrócić do normalności. Ty teraz powinnaś być dla siebie najważniejsza. Ta jedna pseudo-porażka (bo to NIE JEST porażka!) nie oznacza, że jesteś gorsza, a ludzie to świnie. Daj się ponieść nurtowi i zobacz, ile jeszcze wspaniałości zgotuje Ci przyszłość. A on? Niech sobie żyje.

7

Odp: Kto doczyta do końca tą historię i doradzi dostanie chyba Nobla...

A jak się jakimś cudem naprostuje to się znudzi obym się nie mylił. Masz podobny charakter do mojej toksycznej babcie która lubi jak się  nad nią wszyscy litują robi się na biedną a jest mącicielka.

8 Ostatnio edytowany przez Byla_Narzeczona (2016-01-06 00:36:07)

Odp: Kto doczyta do końca tą historię i doradzi dostanie chyba Nobla...

Paweło dlaczego tak sądzisz? (EDIT: Chodzi mi o drugą część Twojego posta.)

Posty [ 8 ]

Strony 1

Zaloguj się lub zarejestruj by napisać odpowiedź

Forum Kobiet » ROZSTANIE, FLIRT, ZDRADA, ROZWÓD » Kto doczyta do końca tą historię i doradzi dostanie chyba Nobla...

Twoja odpowiedź

Masz podobne doświadczenia? Zaloguj się albo załóż darmowe konto, żeby odpowiedzieć. Po drugiej stronie jest prawdziwa osoba.

DołączZaloguj się


Mapa strony - Archiwum | O forum | Poradnik | Prawdziwe historie | Kontakt | Regulamin | Polityka Prywatności



© www.netkobiety.pl 2007-2026