Downshifting, czyli... zwolnić bieg

Myślę Olinko, że ten trend w naszych, polskich realiach jeszcze długo będzie czymś marginalnym i na tyle egzotycznym, iż trudno będzie je postrzegać w kategoriach "zjawiska". Może za ileś tam lat, gdy w końcu ta cała nasza kraina zacznie "mlekiem i miodem" płynąć... Co prawda obserwując wszelkie "zmiany na dobre" śmiem wątpić by taki sielankowy czas kiedykolwiek nad Wisłą nastąpił - ale połudzić się można Właśnie: dlaczego w zagadnienie wplatam tu dobrobyt i poziom (wysoki) życia? Wiążę to ze sobą... Kraje dotychczas wysoko rozwinięte, ze względnie "bogatymi" obywatelami stworzyły warunki by owi obywatele "dali sobie siana", mogli właśnie ten "bieg" wyłączyć, zatrzymać się i - bazując na dotychczasowych zdobyczach (majątek/wysokie emerytury/samokręcące się biznesy itd) - zweryfikowawszy dotychczasową pogoń w zatracenie, odpuścili. W naszych realiach. gdy wszystko jest wciąż niepewne i tymczasowe takie zachowanie jest właściwie równoznaczne z dobrowolnym wyrzuceniem siebie poza nawias, na margines... Jeśli nie od razu to w stosunkowo krótkim czasie. A powrót jest raczej trudny...
Dlaczego w społeczeństwach żyjących na niskim poziomie, będących dopiero na etapie budowy, rozwoju, ciągłej walce - takie "zatrzymanie się" byłoby nie do zaakceptowania? Bo byłoby czymś nagannym, niepatrotycznym i hamujacym... Prócz tego znacznie łatwiej zdecydować się na to mając juz jakieś podstawy egzystencjalne - gdy ich brak to decyzja granicząca z samounicestwieniem. Nie wyobrazam sobie tego jeszcze kilka lat temu w takich np. Chinach, Tajwanie czy nawet Japonii (aczkolwiek Japończycy juz dawno powinni "dac sobie na wstrzymanie")...
Myślę, że u podstaw takiej zmiany stoi świadomość marności tego wszystkiego, utraty sporej części życia na... - właśnie: na co? Obserwując choćby ludzi w swoim środowisku trudno nie dostrzec mi tego bezrozumnego gonienia, zatracenia by nie wypaść z rynku, by nie stracić klientów, by wciąż "być na wierzchu". I dopiero jakaś poważna choroba, problemy osobiste (w dużym stopniu konsekwencja tej dotychczasowej pogoni i przekładania wszystkiego ponad życie rodzinne i własne zdrowie) dają jakiś impuls, bodziec, dzięki któremu niektórzy zaczynają się zastanawiać "czy warto było?". I dopiero po zweryfikowaniu dotychczasowych priorytetów, po uświadomieniu sobie, że lepiej było mieć mniej ekskluzywny samochód i mniej wystawne świeta, ale za to wiecej ...wspólnych zdjęć i wspomnień - zaczynają "wytracać prędkość". Często już i tak "po czasie" bo wszystko sie posypało i jest nie do odzyskania. Ale i to jest juz powód do zmian: brak motywacji... Owszem, czasami pojawia sie tzw. wypalenie zawodowe - ale to juz inna bajka...
Ja sam swego czasu tak miałem: praca na dwa etaty, bo własna działalność, praca 24 godziny na dobę, praca po nocach, praca w świeta... Szaleństwo. Nie raz jadąc np. na jakiś montaż czy do klienta widziałem ludzi ...spacerujących, nigdzie niespieszących się, wyluzowanych, uśmiechnietych, pijacych spokojnie piwo... I często zastanawiałem sie w takich momentach: jest sobotnie popołudnie, niedziela... A ja gnam w pracy... Po co?
I często w tej pogoni zatracałem sie do tego stopnia, ze jadąc autem zauważałem NAGLE pozółkłe liście przy drodze. Jesień? Jak to? A kiedy była wiosna, kiedy było lato? Tak miałem...
W pewnym momencie - własnie z powodu "małych" problemów - zatrzymałem się.
Odpuściłem...
Żyję, źle nie jest, brak wielu motywacji jak wczesniej, ale mam wiecej spokojnych momentów w życiu, więcej radości mogę czerpać z każdego dnia, potrafie dostrzegać sens w wielu sprawach dotychczas marginalizowanych.
I mam więcej czasu na przemyślenia, na refleksje...
Więcej też mam czasu na obserwowanie innych i zauważanie, iż moment "katharsis" jeszcze daleko przed nimi...

Po jakimś czasie chce się chyba spokojnie pożyć.
Zależy jak się na to patrzy na pewno w którymś momencie można dostrzec ze te wszystkie misternie poukładane klocki.
Budowanie kariery , prestiż , poświęcanie się pracy mogą być atrakcyjne ale nie muszą.
Szczególnie jeżeli ma się ciekawsze rzeczy do zrobienia.
Zależy czy ma się możliwość wyboru.

Jeżeli ktoś sobie kiedyś powie chciałbym leżeć gdzieś nad rzeką z ździebłem trawy w zębach i machać sobie noga na te różne sprawy.
W którymś momencie rodzi się pytanie.
A dlaczego tego nie robię ? Albo co ja właściwie robię ?
Potem to już samo idzie..

Być może nadal panuje takie przekonanie, a ja znam mało reprezentatywną grupę. Chociaż naturalnie większość osób o których mówiłam pracuje lub pracowało w Mordorze. "Naturalnie", ponieważ sama tam pracowałam i mieszkałam niedaleko, więc głównie takich ludzi spotykałam. Osobiście nie lubię antagonizowania ani jednej, ani drugiej strony. W Mordorze pracowało mi się dobrze i w życiu nie powiedziałabym, że warunki były złe, że było ciężko, czy tym bardziej, że trzeba się tego wstydzić. Wprost przeciwnie - dzięki pracy w korporacji nabyłam wiele podstawowych umiejętności i takiego życiowego ogarnięcia, które umożliwiło mi potem stworzenie czegoś swojego. Jeśli w młodym wieku ktoś chce dużo się nauczyć, to moim zdaniem korporacje są na to świetnym miejscem.

Dlatego trochę nie rozumiem tego trendu i pędu do "zwolnienia" tempa życia, bo przynajmniej u mnie ta moda objęła osoby, które w korporacjach rzeczywiście miały bardzo dobre życie, a teraz demonizują ten okres jakby nie wiadomo co im w tej pracy robili. Prawniczka nagle rzuca świetną pracę, by założyć małą kawiarnię pod miastem, manager ucieka na wieś i zakłada gospodarstwo agroturystyczne, a tłumaczka zakłada jakiś malutki biznes rodzinny. Obiektywnie to super i nic mi do tego, jednak zapala mi się zaraz czerwona lampka i zastanawiam się ile jest w tym mody z Zachodu, a ile rzeczywistych pragnień tych osób. No bo fajnie jest próbować nowych rzeczy i mieć kilka fachów w ręku, ale po co tak narzekać, że praca w korporacji była taka zła, że pracując tam ma się puste życie, że trzeba się wręcz usprawiedliwiać itp.? To ewidentnie kojarzy mi się z modą, którą świetnie widać np. w USA. Trzeba się po prostu zastanowić nad tym na ile nasze decyzje wynikają z naszych pragnień, a na ile daliśmy sobie wmówić pewne rzeczy. Samo zwolnienie tempa faktycznie przydałoby się osobom, które pracują po godzinach, ale jeśli ktoś pracował 8 h dziennie w dobrych warunkach i nie przynosił pracy do domu, to na co on tak naprawdę narzeka? Nawet w rodzinnych małych biznesach trzeba zakasać rękawy, nic z nieba samo nie spłynie. Jeśli ktoś naiwnie myśli, że taka kawiarenka albo agroturystyka jest łatwym kawałkiem chleba (w przeciwieństwie do korporacji, które są be) i się przy tym odpoczywa, to życzę powodzenia.

Downshifting uważam za bardzo pozytywne zjawisko o ile idzie w parze ze zdrowym rozsądkiem, a nie ślepym podążaniem za modą.

Pewnie tak. Nie dowiemy się dopóki nie spróbujemy. Grunt, by umieć znaleźć jakąś równowagę i harmonię, bo są osoby, które lubią szybkie tempo życia, ale wątpię, by istnieli ludzie, którzy są tak prawdziwie szczęśliwi nie mając wokół siebie nikogo bliskiego (przyjaciół, ukochany, dobrych znajomych). Można się oszukiwać, że nikogo się nie potrzebuje i zawalać się pracą, ale czy tak jest naprawdę? Każdy powinien sam szczerze sobie odpowiedzieć na to pytanie.

Prawda? Tak wielu rzeczy można nie zauważyć, obok tak wielu przejść obojętnie, a mijającego czasu już się przecież nie zawróci i nie zmieni. Kiedy człowiek zwolni, to nagle na świat i otaczającą go rzeczywistość zaczyna patrzeć zupełnie innymi oczami, dostrzegać to, co wcześniej dla niego niemal nie istniało.