Koniec znajomości, wyrzuty sumienia

Dzisiaj zakończyłam roczna znajomość i jest mi z tym bardzo źle, mam wyrzuty sumienia, siedzę, płaczę i nie mogę sie pozbierać...
Ale od początku. Poznaliśmy sie przez internet. Non stop słaliśmy sobie smsy, pierwszy raz tak dobrze mi się rozmawiało z facetem. Pierwsze spotkania, randki. Jednak cały czas to ja sie musiałam dopasowywać do niego. A to że pracuje, a to że nie może sie spotkać bo za długo spał i juz za późno, a to się źle czuje. Ja nie widziałam poza nim życia, zgadzałam sie na wszystko. Czasem też miewałam humory ale mam ciężką sytuację rodzinną, moja mama ma nowotwór, ciężko to znoszę, potrzebowałam kogoś kto mnie zrozumie, przytuli, wesprze. Juz wcześniej ze względu na mamę wróciłam do rodziców, zamieszkałam z nimi żeby jak najwiecej czasu poświecić mamie. Swoje mieszkanie wynajęłam. A że w wakacje kończyła sie umowa dotychczasowym lokatorom Zaproponowałam mojemu chłopakowi żeby wynajął mieszkanie ode mnie. Na początku nie chciał sie zgodzić. Było mi przykro, powiedziałam mu że widocznie nic dla niego nie znaczę, że nie wiąże ze mną przyszłości itd. Oczywiście zaprzeczał. Dałam mu czas do namysłu i wyjechałam z rodziną na wakacje, ponieważ mama chciała żebyśmy ostatnie wakacje spędzili razem całą rodziną. Wszystko było dobrze, B. Pisał do mnie smsy, dzwonił. Po moim powrocie okazało sie że musi opuścić Dotychczasowe mieszkanie i przyjął moją propozycję:mieszkanie za półdarmo, zamieszkał w nim z kolegą. W dniu podpisania umowy dla pewności zapytałam kim dla niego jestem. Zapewnił ze jestem jego dziewczyną, ważną osobą w jego życiu. Dwa dni pózniej przysłał smsa, że ta znajomość nie ma sensu, że nie ma chemii między nami...byłam zszokowana. Przecież dopiero mówił zupełnie co innego. Dałam mu jeszcze szansę, nie chciałam tego tak kończyć, miałam nadzieję, że może zmieni zdanie, przecież ja go kochałam. Dalej wysyłaliśmy sobie smsy, spotykaliśmy  sie od czasu do czasu, ale zachowywał się już zupełnie inaczej. Zero czułości. Mówiłam ze ja tak nie mogę, pytałam jak może mnie tak traktować, przecież nic mu nie zrobiłam. Prosiłam żeby powiedział mi prawdę bo nie wiedziałam o co chodzi i dlaczego się tak zmienił w stosunku do mnie. Odpowiadał ze coś sie wypaliło i nie czuje tego co kiedyś, nie kocha mnie, zaproponował żebyśmy zostali przyjaciółmi. I ja sie niestety zgodziłam...
Cały czas miałam nadzieję że coś się zmieni. Ale on był obojętny, nie proponował spotkań, nie okazywał uczuć. Wczoraj zapytałam jak spędzi sylwestra ponieważ myślałam że spędzimy ten wieczór razem-jako przyjaciele. Odpowiedział, że idzie do kolegi i zapytał a dlaczego miałby ten wieczór spędzić akurat ze mną...Zrobiło mi sie strasznie przykro. Zdecydowałam że to koniec naszej znajomosci, ja juz dłużej tak nie mogę, nic dla niego nie znaczę. poprosiłam zeby sie wyprowadził z mojego mieszkania. Teraz mam potworne wyrzuty sumienia, przecież on nie ma gdzie pójść nie wiem czy dobrze zrobiłam?