Strach przed zaangazowaniem sie.

Facet nie jest warunkiem niezbędnym do szczęścia. Można się bez niego obejść. Dziecko też można wychować samotnie.

Cała ta presja rodzinna i społeczna na posiadanie faceta bardziej szkodzi niż pomaga.

Zajmij się sobą, swoimi pasjami, zainteresowaniami, karierą. Jak odpowiedni facet się pojawi to dobrze, jak nie drugie dobrze. Nic na siłę, bo tak trzeba czy tak wypada, rób tak żeby było dla ciebie najlepiej.

Jeśli strach przed wejściem w związek jest skrajnie silny i przeszkadza ci w życiu. Może wiązać się z jakąś formą fobii, doradzam wizytę u dobrego psychologa.

naprawe mozna sie na cos takiego leczyc?

Nie wyleczysz się z tego i jeszcze jego skrzywdzisz. Najlepiej będzie jak go spławisz w sposób zdecydowany bo inaczej on będzie bardziej cierpiał. Powiedz mu coś bardzo obraźliwego żeby nie chciał się z tobą kontaktować, albo po prostu przestań się spotykać.

Loveaellie, oczywiście można podjąć świadomą decyzję i żyć samotnie, nawet dziecko wychować ale u Ciebie wygląda, ze nie jest to do końca świadoma decyzja a decyzja wynikająca z lęku.

Tu dziewczyny mają rację - dobrze zwrócić się z tym o pomoc i spróbować znaleźć przyczynę takiego zachowania i lęku.

Być może przyczyna zniknie, lęki też i inaczej spojrzysz na swoje miejsce w związku i w macierzyństwie.

Trochę niepokojące jest, że patrzysz tak na siebie "(...) " i nie zasluguje na takiego popapranca jak ja"

Trzeba znaleźć sedno problemu.

Najgorsze jest to, ze tez o tym myslalam. Juz jeden moj zwiazek tez sie skonczyl, bo bylam oziebla. Mam takie dni ze zachowuje sie jak "normalna" dziewczyna, przytulki, caluski, prezenty, sratata.. a potem potrafie na 5 dni wylaczyc telefon i w ogole sie nie odzywac.
Teraz z tym nowym wszystko dzieje sie tak samo, pospotykamy sie kilka dni pod rzad, mnie nagle ogarnie panika ze to za duzo i ze zaczynam sie dusic.. i nagle uciekam. W ogole nie potrafie sie otworzyc.

Ja też boję się zaangażować ale u mnie wygląda to nieco inaczej. Ja boje sie tego, że jesli sie zaangazuje to ktos znow mnie zrani. Ze nie będe sobie potrafila poradzic z tęsknotą i znow zaczne kogos kochac za bardzo. Najwazniejsze jest w zyciu zeby nie zapominac o swoich potrzebach nawet bedac z kims w zwiazku. Łatwo mówic ale nie wolno sie bac bo kazdy jest inny i nie kazdy mysli o tym zeby druga osobe zranic..