Walka o życie. Potrzebuję pomocy

Hej niktizero, tutaj jest sporo osób w podobnej sytuacji. Powiedz sobie, że to kolejne doświadczenie, które czegoś cię nauczy na przyszłość. I wierz mi, nigdy dla żadnej kobiety nie należy się zabijać. Pokaż jej, że świetnie sobie bez niej radzisz, że potrafisz stanąć na nogi i nie użalać się nad sobą. Teraz jesteś w rozsypce, ale czas naprawdę leczy rany. Pisz tutaj, to też dobra psychoterapia

Żeby nie być gołosłowną - ja też weszłam na to forum będąc w totalnej rozsypce i tak jak ty, nie chciałam żyć bez miłości. Wyobrażam sobie więc, co dzieje się z tobą. I minęło niewiele czasu, a okazało się, że dobrze, że straciłam tę swoją połówkę, dzięki temu dopiero rozejrzałam się po świecie, doceniłam wiele rzeczy, których wcześniej nie widziałam zaślepiona miłością i zobacz - żyję sobie spokojnie, ułożyłam sobie życie bez połówki i jest ok. Nie ja jedna tak się wyleczyłam z chorej miłości, gdyby twoja miłość była zdrowa i była prawdziwą miłością - nigdy nie wszedłbyś na jakiekolwiek forum Głowa do góry.

Zmieniło. Jest gorzej. Dowiedziałem się więcej i uświadomiłem sobie więcej. Nie radzę sobie.

Wcześniej czy później będziesz musiał sobie poradzić. To może lepiej wcześniej, co?
Po co się aż tak zadręczać?
Może też być tak, że rozregulowałeś sobie (stresem) układ neuroprzekaźników i będziesz musiał wziąć antydepresanty. Depresja jest chorobą, i jeśli z tym sobie nie radzisz, to nie ma co czekać, tylko trzeba iść po pomoc do specjalisty.

Nie znając ciebie osobiście można tylko powiedzieć ci jedynie coś uniwersalnego.
Po pierwsze, w takich sprawach nigdy nie słuchaj porad od kobiet. Dla mężczyny są bezużyteczne, nic nie wnoszące a najcześciej bardzo szkodliwe. Jeśli chcesz już zrobić z kobiecych rad jakiś użytek, to wysłuchaj a następnie postąp całkowicie odwrotnie, gwarantuje ci, że tak czyniąc, napewno sobie nie zaszkodzisz a nawet w wielu sytuacjach możesz wygrać. Kobiece rady dla mężczyny ze złamanych sercem są jak porady Zygmunta Freuda dla jego pacjentów: pogarszają ich sytuację. W sytuacjach kryzysu relacji damsko-męskiej postępuj wyłącznie na podstawie osobistego doświadczenia i porad mężczyzn z twojego otoczenia, którym ufasz a nigdy żadnych kobiet (nawet sióstr, matki, koleżanek).

Dalej, ta twoja "miłość twojego życia" potraktowała cię jak śmiecia, jakbyś był dla niej nikim - bo jesteś dla niej nikim.
Jeśli liczysz na jakieś dobre słowo od niej, by dała ci znać że jednak nie byłeś taki zły, to się przeliczyłeś. Kobiety odchodzące do innego nie interesują się samopoczuciem tego którego zostawiły. Dlatego jeśli na to czekasz - to się nie doczekasz.
Odrzucenie podwaja zainteresowanie osoby odrzuconej osobą odrzucającą, więc twoje wycia do księżyca są jak najbardziej na miejscu, ale ten nagły skok w "miłości" do niej potrwa tylko krótki czas, więc to jest dobra nowina dla ciebie. Gdybyś chciał przyspieszyć wykaraskiwanie się z tego gówienka, to radzę zrobić sobie solidny post ścisły od jakiejkolwiek formy kontaktu z nią (zapewne śledzisz ją online, albo przez znajomych, środowisko). Nie utniesz ze swojej strony kontaktu - będziesz dłużej cierpiał. Nie karm monstrum to naturalnie zdechnie samo.

Oczywiście że masz rację, że nie ma innych kobiet, w tym sensie, że każda jak zmienia (w jej mniemaniu) model gorszy na lepszy to zachowuje się tak samo. Musisz też być szczerym wobec siebie i realnie spojrzeć na swoją fizyczną i ekonomiczną atrakcyjność. Byc może czujesz się jak zero bo jesteś zerem (na tą chwilię). Dopóki nie znajdziesz pracy czy nie wyjdziesz z dołka ekonomicznego nawet nie myśl o randkowaniu. Jak się nie ma samochodu to się nie randkuje. Jak się jest bez kasy, to się nie randkuje.

Twój stan jest stanem chorobowym (ale przejściowym) i potrzebne ci jest zmienić balans neuroprzekaźników w mózgu. Jeśli chcesz to uczynić to odpowiedzią nie będą terapeuci, którzy będą ci chrzanili bezużyteczne głupoty w rodzaju "stało się, ale teraz będziesz wiedział co robić w przyszłości" czy inne kobiece dyrdymały. Jedynym sposobem są regularne ćwiczenia fizyczne i alkohol na rozluźnienie. Najlepiej to działa, ale zdaje sobie sprawę że to bardzo trudne zabrać się za jakiś sport/ćwiczenia fizyczne w takim stanie.

Szkoda że nie wiem więcej o tobie (np czy jestes wierzący czy nie, czy to była pierwsza kobieta itp).

Skoro:

to wyznacz jak najszybszy termin do psychiatry (w ramach NFZ-u nie potrzeba jakiegokolwiek skierowania, ale prywatnie pewnie możliwy będzie bliższy termin). Po co ta konsultacja? By postawić diagnozę i wykluczyć/potwierdzić depresję. Z depresją żartów nie ma.

Chcesz się karać , za to ze ona nie była odpowiednia osobą dla Ciebie albo Ty dla niej ?
Niestety to się zdarza. Ogólnie to przejdzie im mniej będziesz o tym samotnie rozmyślał tym szybciej.
Przypuszczalnie już jakiś czas go znała tak wiec mogłeś wyczuć ze coś było nie tak.
To nie będzie wesoły czas ale potem wszystko wróci do normy.
Trzeba to jakoś przetrwać. Najlepiej skupić się na sobie i na tym co się lubi.
Potem poznasz następna , czy się w niej zadurzysz czy nie to tylko kwestia czasu.