Alkoholik przerwał trzeźwienie - nadzieja? czy już nie?

Każdy alkoholik ma swoje dno o które musi się odbić,albo roztrzaskać.Jeśli sam nie chce,na nic wasze prośby,grozby i przestrogi.Jeżeli brał udział w terapii,wie o tym.A dla rodzin alkoholika w poradniach są terapie dla współuzależnionych.Warto się przejść i wysłuchać co tam mają do powiedzenia.

To jest dobrze powiedziane, że każdy z tym problemem ma swoje dno od którego musi się odbić.

W promieniu 100m mam dwóch sąsiadów którzy mieli/mają problem z alko. Jeden to typ takiego raczej nygusa który lubił szlajać się po rewirze. Generalnie pracował ale od czasu do czasu - co kilka miesięcy wpadał w cug. Pierwszych kilka dni to w jego wypadku ostre picie, następny etap to już takie szlajanie się i "mędzenie". Pójdzie na miasto - kogoś spotka, postoi z nim, wypije ćwiartkę a następnie z połówkę wyleje przez przypadek bo już nawalony. Taki stan potrafił ciągnąć ze 3 tyg. gdzie podczas tego czasu nie raz zdarzało mu się zasnąć byle gdzie tz. na ulicznym chodniku. Przychodził do domu na trochę i po jakiejś kimie zaraz wychodził. Obecnie nie pije już ze 3-4 lata i to jest najdłuższy taki okres odkąd pamiętam a raczej pamiętamy bo go większość chłopaków tutaj zna.

Drugi przypadek to sąsiad z mojej ulicy, generalnie bardzo wporządku facet. W sumie to on mnie zna od małolata. Generlanie rzecz biorąc można było na nim polegać i często załatwiał mi coś na mieście (bo akurat załatwiał swoje interesy) jak było potrzeba. Nie raz byłem u niego na grillu z całą ekipą/kilkoma osobami  lub poprostu tak się spotkaliśmy jak to się mówi  w okolicznych  "patykach" ^.^ aby wypić kilka piw . Lubił sobie łyknąć do obiadku (zrobionym przez jego matkę) ze swoim ojcem , jakąś flaszeczkę. Ale generalnie nigdy nie zaniedbywał swojego biznesu i tego co ma zrobić w danym czasie. Problem zaczął się jak umarła jego mama a niedługo potem ojciec, to było też kilka lat temu. Od tamtej pory niestety ale zaczęły mu się włączać cugi 3 tyg. tak jak w pierwszym przypadku. Podczas tego czasu miał nieprzyjemne wydarzenia - rozbił sobie głowe w domu, potknął się i przyłożył w łazience o wanne chyba. Wylądował w szpitalu na zszywanie. Miał też jedno bardzo kiepskie wydarzenie - potrącił go samochód jak wyszedł nawalony po alkohol w nocy do sklepu. Spędził kilka tyg. w szpitalu. Nie raz też zdarzyło mu się zasnąć gdzieś na ulicy.  Wypadek to chyba było takie jego dno i po tym zaczął się ogarniać. Przez jakiś czas nie pił wgl. chyba z rok. Teraz chyba trochę popija ale tak z umiarem żeby w korkociąg nie wpaść.

Aaa, przypomniałem sobie, że jest jeszcze taki trzeci sąsiad co kiedyś pił tak jak jego ojciec ale przez chorobę przestał - chyba cukrzyca. Jednak chyba go kilka razy w ostatnim roku czy dwóch widziałem dziabniętego.

Martainn, to jest raczej ciężka sytuacja dla wszystkich, ale chyba bym go nie zostawiał samego no chyba że ma jakąś tam żonę.

Przede wszystkim szacun dla Ciebie i rodziny, że zachowujecie się racjonalnie i nie dajecie manipulować osobie uzależnionej.

Czy wróci do trzeźwości- nie wiem. Ludzie są różni.

Teraz wiemy, że to jedyne wyjście zostawić go samemu sobie. Tu nie ma drogi pośredniej. Jest albo picie, albo niepice. Póki co wybrał picie. Jak przestanie pić to może na mnie liczyć, jak nie to nie mam ochoty na kontakt. Jeszcze nie wspomniałem, że oczywiście ze dwa dni temu mówił, że się zabije, bo nie ma po co żyć, bo go "kobieta" zostawiła. Groźby nie spełnił. Może to straszne, ale czasami się zastanawiam kiedy on to w końcu zrobi, bo wtedy będziemy już mieli spokój na pewno i na zawsze. Taki jest mój stosunek do niego. Bo ja nie pamiętam nic dobrego z jego strony. Tylko awantury, pijaństwo, wyzwiska i meliny. Nic dobrego.

On pije od 20 lat. Widzę po tych 20 latach, że dać mu samemu żyć to jest jedyne wyjście. Dawanie mu pieniędzy, jedzenia, czy nawet ubrań to utwierdzanie go w przekonaniu, że przy piciu mu nic nie grozi. Może pić do woli. Bo o jedzenie martwić się nie musi, o kasę na fajki martwić się nie musi. Więc po co przerywać picie? On jest starszy ode mnie o 11 lat, prawie 12 już. Ja pamiętam go tylko pijanego. Trzeźwego nie bardzo.

Tak jestem cholerenie sfrustrowany i jeszcze bardziej zawiedziony. Bo wszyscy włożyli tyle wysiłku w to żeby nie pił. W okresie trzeźwienia. A ten to rozwalił w jeden dzień. Nie sposób nie odczuwać frustracji. I jeszcze tego że jak się nie opamięta za chwilę to straci wszystko na co pracował przez ten okres niepicia. A zdobył sporo.

Wiem. Tak mu powiedziałem, jak wychodziłem od niego. Był jeszcze trzeźwy w miarę to chyba przyjał to do wiadomości. Zresztą on pijany i tak do nas nie przyjdzie na pewno. Jak wytrzeźwieje to się pojawi. Jak zawsze.

I w taki właśnie sposób można fantastycznie pomagać alkoholikowi nigdy nie podjąć decyzji o trzeźwieniu. To się nazywa "wspomaganie".

Bo po co on ma przestać pić jak wszyscy w koło niego latają, dbają, tyłek podcierają i martwią się o to gdzie się kimnie? Przecież nie ma żadnych konsekwencji tego picia. Zadnych reperkusji. W dodatku jeszcze wszyscy się nad nim litują. Kiedy on ma wtedy osiągnąć to sławetne dno jak koledzy mu pomagają w tym, żeby jego nałóg nie utrudniał mu życia?

Wydaje mi sie, że lepiej zrobić coś co do końca nie jest dobrym rozwiązaniem ale tym samym w pewnym stopniu zapobiec jakimś zdarzeniom które mogły by mieć miejsce aniżeli nic nie zrobić i później na 1 listopada mieć kolejną świeczkę do zapalenia na grobie bo ktoś poszedł nawalony po alkohol do sklepu bo poprostu musi się napić i przy tej okazji wpadł pod samochód.

Znam przykład człowieka który pił. Walczył, przestał. Było dobrze, ale później znów zaczął. Wtedy rodzina postawiła mu twarde ultimatum, albo oni albo wódka i ma zapomnieć o ich istnieniu. Podziałało, od wielu wielu lat nie tknął nawet kieliszka. Ale to raczej kwestia jego siły woli. Nie chciał stracić rodziny... Wie cjednak to możliwe. Oby Twojemu bratu się udało.

Zgadza się! Ja nawet nie jest zły. Ale właśnie sfrustrowany i załamany właśnie tym, że to on włożył tyle wysiłku i naprawdę dużo SAM osiągnął w tym czasie niepicia. A teraz w jeden dzień on SAM to chce zniszczyć.
Co do współuzależnienia. Przed tym jak trafił do szpitala zgłosiłem go do ośrodka profilaktyki i leczenia uzależnień. Rozmawiałem wtedy też długo z terapeutą. Stwierdził, że nie jestem współuzależniony, ale staram się grać "bohatera domu" i myśleć o wszystkim i za wszystkim samemu zaniedbując sprawy swoje i przede wszystkim zdrowie, bo właśnie wtedy dość mocno podupadło. Potem diagnoza była taka, że przez ogromne napięcie i stres.
Easy tak to właśnie jest. Cała rodzina może robić wszystko tak jak trzeba (czyli nie robić nic), a jedna osoba potrafi to wszystko zepsuć. Wcześniej taką osobą była moja mama, która miała mi za złe, że ja mu nie pożyczam pieniędzy i nie chcę z nim rozmawiać. Kończyło się kłótniami i to ja na tego złego wychodziłem, że nie chcę mu "pomóc". Aż do czasu jak odpłynął konkretnie. Gdzie pił dwa razy dziennie, przychodził oszczany do domu i nic nie pamiętał. Aż w końcu trafił do ZK za długi, awantury itd. Ale ten czas spowodował, że przejrzała na oczy. Wymeldowaliśmy go z domu. Potem jak wyszedł z ZK to popijał, ale nie w takim stopniu. Przychodził do nich najczęściej trzeźwy, ale już nie ulegała prośbą o pożyczenie pieniędzy. A jak był napity to go nie wpuszczała, albo wyrzucała z mieszkania. Potem przyszedł ten wstrząs septyczny i opamiętanie na długi czas. Najgorsze jest to, że ja spodziewałem się tego. Bo związał się również z alkoholiczką, która teoretycznie nie piła. Ale okazało się, że piła jak go nie było. Jeszcze dzień po awanturze i zapiciu siedział skwaszony i przybity i zarzekał się, że to był jeden raz i wielki błąd i więcej tego nie zrobi. Kolejnego dnia znów był trzeźwy. Aż do poniedziałku, gdzie go idiota sąsiad namówił na "jedno" piwko. Nie był pijany jak u niego byłem, ale sam fakt picia alkoholu spowodował, że powiedziałem co powiedziałem i wyszedłem.

On też wie że zostanie. zresztą powiedział mamie że to jego życie i mamy się nie wpieprzać, nie szukać go, nie dzwonić. On poradzi sobie sam. Spełniliśmy prośbę.

Póki co scenariusz standardowy. Oddał nowy telefon do lombardu. Na tydzień picia będzie. Z drugiej strony to dobrze. Rodzice mają spokój. Nie nachodzi. Dzięki temu, że jest wnuczka rodzice z tego co widzę teraz niespecjalnie się tym przejmują. Ja też nie. W końcu pojąłem, że to jego życie, a nie moje. Ja mam swoje i nim się zajmuję:) A on? Jak wytrzeźwieje to może ze mną pogadać. Wcześniej nie mam zamiaru.

To prawda. Ja już nawet nie odczuwam złości, ani gniewu, ani nienawiści. Raczej współczucie, że znów wybrał alkohol. A tak to obojętność. Nie myślę o tym. Jak będzie chciał to przemyśli i przyjdzie, jak nie to nie.

Na własną rękę. Raz był na terapii jak jeszcze przebywał w ZK za długi. Wtedy uczęszczał. Wyszedł z ZK to jednak pił dalej. Co prawda znacznie mniej, ale pił. Potem trafił się szpital. Potem znalazł sobie kolegów niepijących. Jeździł z nimi na ryby itd. Koledzy dalej nie piją.
Sygnałów nie było. Były sygnały, że jest coraz lepiej. Był na rozmowie o pracę w Niemczech i tę pracę dostał. I wyjechał do tych Niemiec. W Polsce została jego "kobieta". Też alkoholiczka, ale ponoć nie pijąca. Dowiedział się, że podobno popija i wrócił z tych Niemiec na parę dni. I napili się razem. Powiedział jej, że jak ma pić to tu teraz i z nim. No i wtedy ją trzepnął, tak że go zostawiła. A on za awanturę trafił do izby wytrzeźwień. Na drugi dzień jak z nim rozmawiałem to był trzeźwy i mówił, że to był wielki błąd i więcej się nie napije. Kolejnego dnia też nie pił, bo był u rodziców i był trzeźwy. W poniedziałek zadzwonił do mnie czy nie mógłbym do niego podejść. A że i tak miałem być w okolicy to zaszedłem. No i siedział sobie z koleżką i popijał piwo. Chciał pożyczyć ode mnie 50 zł do wypłaty, bo ona mu wszystko zabrała. Jak zapytałem dlaczego mnie okłamał i pije, to głupio odpowiedział "a co mam robić?". Więc ja powiedziałem, że skoro wybrał alkohol, to proszę bardzo. Ale nie za moje pieniądze, ja się do jego chlania nie mam zamiaru dokładać. I jak chce to może się odezwać, ale jak nie będzie pił. Pijany nie ma po co przychodzić. Potem mama do niego zadzwoniła bo miał przyjść na obiad, ale nie przychodził. Wtedy już był popity i powiedział, że nie mamy się wpieprzać w jego życie, bo to jego życie i on poradzi sobie sam. A potem, że on nie ma po co żyć, bo go tamta zostawiła a on ją kocha itp. itd. A na początku rozmowy jeszcze twierdził, że nie ma zamiaru pić. I mama też mu powiedziała, że jak wybrał alkohol zamiast rodziny to ma nie przychodzić. No i od tamtego czasu pije. Wiem, że pije bo siedzi w barze koło którego przechodzę wracając z treningu. I pił pewnie będzie długo bo niedługo przyjdzie wypłata z DE. Dość duża. Trudno. Tak wybrał. Ja się muszę zająć swoją rodziną. Oczywiście liczę, że się ogarnie. Ale to należy tylko do niego. Do nikogo innego. Jak wytrzeźwieje to przyjdzie. Nie raz i nie dwa tak było.

Zgadzam się z Twoją diagnozą. Co więcej, wydaje mi się, że on wcale nie planował całkiem przestać pić. Być można nawet popijał w tym czasie. W końcu codziennie się nie widzieliśmy. Tym bardziej, że to nie było tak, że przez większość swojego picia chodził nawalony jak stodoła. Najczęściej miał po prostu wypite, ale pijany w sztok nie był. Zresztą jak z nim rozmawiałem w poniedziałem nie był nawet lekko dziabnięty. Natomiast z tego co wiem to teraz pije na maxa.

Na razie od tygodnia się nie pojawia, więc pić za co ma. Mieszkać też gdzie ma bo wynajmuje mieszkanie. W grudniu też będzie miał za co zapłacić, bo jeszcze przyjdzie ta wypłata z Niemiec. Dość spora. Ale dla nas to dobrze, bo nie przychodzi i nie marudzi żeby mu coś pożyczyć. Może i nawet do pracy chodzi, bo miał chodzić od środy. Nie wiem. W zasadzie mnie to nie interesuje. Ani wczoraj ani przedwczoraj w barze nie był, więc albo chodzi do pracy, albo chleje u siebie i melinę robi z mieszkania. Nie mam zamiaru tego nawet sprawdzać. Ta jego "kobieta" do niego nie wróciła i pracuje, bo z nią chwilę rozmawiałem. Powiedziała, że wróci jak przestanie pić. A póki co nie zapowiada się chyba na to.
U nas nie było wzorców alkoholowych. Ani tata ani mama nie pili alkoholu nałogowo. Nie pamiętam, żeby tata za często przychodził pijany do domu. Zdarzało się to bardzo rzadko i wiele lat temu jak to często wtedy ludzie z zakładu chodzili po wypłacie na piwo. Ale to zdarzało się bardzo rzadko. Od wielu lat nie pije wcale ze względu na stan zdrowia. Mama nie piła nigdy. W rodzinie alkoholicy byli. Jak w każdej chyba. 3 lata temu zapił się wujek na amen. Nic nie jadł tylko pił. Pomocy żadnej nie chciał. Jak ktoś zadzownił po lekarza bo już się z łóżka nie ruszał to nie pozwolił wejść do mieszkania. Aż w końcu znaleźli go nieżywego. Sam sobie tak wybrał. Nawet to do brata nie przemawia. To co ma przemówić? Lekarze powiedzieli, że kolejny raz takiego stanu nie przeżyje jak przeżył. Miał wtedy ogromne wsparcie rodziny. I pewnie dlatego teraz wszyscy go olali, bo tyle się natrudzili żeby doszedł do zdrowia, a ten to olał. Dodatkowo jest jeszcze mi winny pieniądze za bilet z Niemiec. Ale to już raczej na straty pójdzie. Więcej mu po prostu nic nie załatwię.

Niestety niektórzy tak traktują "pomaganie" nie znając problemu alkoholizmu. Niektórym kupują alkohol, bo nie są to agresywne żule robiące zadymy itd. Nie każdy alkoholik po piciu jest agresywny. Nie każdy wyzywa, znęca się psychicznie czy fizycznie. Ale mimo to rodziny cierpią, bo ojciec non stop napity. Nie da się z nim o niczym porozmawiać, nic nie idzie załatwić. Co z tego, że nie wyzywa, że generalnie jest miły, skoro tak naprawdę go nie ma. Mój brat z reguły też nie jest agresywny. Sam z siebie niesprowokowany nikogo nie bije, ani nie wyzywa. Tylko co z tego? Skoro non stop pije, nie ma z nim żadnej rozmowy itd. Dawanie mu pieniędzy to przedłużanie tego stanu. Jak nie pije to tez jest pomocny, chodzi do pracy, można z nim porozmawiać. Alkoholizm to nie tylko zapity menel. Alkoholizm to też człowiek w garniutrze, ze świetnym samochodem i furą kasy. I jego rodzina nie jest wcale z tego powodu szczęśliwa.

Nie wpieprzajcie się w jego życie - bardzo mądry człowiek .Radzę uszanować prośbę brata - będziecie mieć o wiele mniej stresów i kłopotów i zdrowsi też będziecie.

Martainn chciałam ci powiedzieć, że może jednak przemówił byś jakoś bratu do rozsądku? Miałam w rodzinie alkoholika i wiesz co? Nie było nikogo, kto by mógł mu pomóc czy wstrząsnąć nim jakoś. Niestety ja byłam za mała, żeby rozumieć co się dzieje. A strata kogoś, kogo się kocha bezwarunkowo nawet po wielu latach bardzo boli. Nie wiem  jak można uspokoić dorosłego pijącego mężczyznę ale na pewno są jakieś sposoby.
Może chodzenie do niego i nękanie go by przestał pić? Mama mogłaby iść i zabierać mu pieniądze lub też prosić o pożyczkę by nie maił na przepicie? Lepsze jest też wzywanie policji by zabrali go na izbę wytrzeźwień niż patrzenie jak,ktoś kogo kochamy sam siebie niszczy. Może też zakład zamknięty dla alkoholików? Pewnie z własnej woli nie pójdzie to zmuszenie go kłótnią lub prośbą? Mówiłeś, że ma kobietę, którą kocha, może ona w jakiś sposób wpłynie na niego?
Póki on żyje jest nadzieja na wszystko. Twój brat ma wielką szansę na wyjście z tego syfu bo ma rodzinę, która próbuje coś robić nawet w taki sposób, że nie daje mu pieniędzy chociaż prosi i jak tu nie dać prawda?
Mój alkoholik nie miał wsparcia i umarł młodo. Byli koledzy jak miał kasę na picie.
Życzę powodzenia i żeby się udało bratu wyjść z alkoholizmu i zacząć żyć jak trzeba.

Można,ale co z tego? Póki sam nie zrozumie, to sobie można prosić,błagać,płakac,krzyczeć a on i tak swoje zrobi.

To nic nie da.Będzie przychodził i żebrał o pieniądze,robiac awantury do tego.Pomijając już to że nie mając kasy narobi długów.Nie ma co się oszukiwać,alkoholik zawsze znajdzie sposób żeby się napić nawet jak kasy nie ma.

Alkoholik póki sam nie zrozumie że robi źle, to nikt ani nic tego nie zmieni.

"Nasz" pije 20 lat. Raz już prawie nogi wyciągnął. Był już jedną nogą po drugiej stronie. Skoro to go nic nie nauczyło, to nic nie nauczy.
Może jeszcze przyjdzie. Wielu alkoholików ma czasy trzeźwienia i picia i tak na zmianę.

Trzeba uważać, być rozważnym gdy sie o coś "prosi" lubi się to spełniać

To jeszcze pół biedy,gorzej jak nie będzie za co jeść i gdzie mieszkać.

W wigilę zadzwonił do mamy czy może przyjść na kolację. Mama powiedziała, że jeśli będzie trzeźwy to tak. Przyszedł. Strasznie przepity i źle wyglądający. Ale trzeźwy. Spędził z nami całe święta. Parę razy płakał. Szczególnie na widok mojej córeczki i jej uśmiech. Zarzeka się że to koniec picia. Oddał mi dług. Zobaczymy.

Nie ma na to żadnych sposobów. Alkoholik nie kieruje sie rozsądkiem, więc do czego należałoby mu przemówić? to tak jakbyś tłumaczyła psu, że ma ci mówić dzień dobry. Nierealne choćbyś gadała dniami i nocami. Można, ale po co? Alkoholik i osoba trzeźwa są na dwóch rożnych planetach. Nie ma możliwości porozumienia. Żadnej. Najgorsze co można dać alkoholikowi to jest właśnie wsparcie. Jedyne co można zrobić, to zostawić alkoholika mimo bezwarunkowej miłości. Tak, jest możliwość, że umrze, ale jeśli nie przestanie pić, to umrze na pewno.

Martainn widzę twoje współuzależnienie, twoja nadzieję i frustrację. Współczuje ci. Niestety ta niby trzeźwa  wigilia z płaczem o niczym nie świadczy. To raczej próba wzbudzenia litości, a nie realny krok w stronę zdrowienia. Ja trzymam kciuki, ale za ciebie i życzę ci abyś znalazł siłe na pełne uwolnienie się od nałogu brata. Przed tobą w tym względzie również daleka droga. Powodzenia - dla ciebie, nie dla brata.