Nerwica

witaj sandii-napisz cos więcej o sobie ile masz lat leczysz się czy może kiedys leczyłas na nerwice  a pozatym witamy cię w naszej grupie tu nie będziesz sama pozdrawiam

to może udaj się do psychiatry to wygląda na takie ataki paniki i lęki mogę chociaż tym cię pocieszyc że ja też tak mam tylko  teraz tak nie panikuje  jest tu nas bardzo dużo z takimi problemami to wszystko siedzi w nasze głowie mi przedtem zdarzło się że jak panikowałam to ze 3 razy w tygodniu lądowałam na pogotowiu ale póżniej już coraz lepiej sobie radziłam dodam że jestem na lekach cały czas życze mniej nerwów pozdrawiam

Sandii no nic dziwnego, że po takiej traumie nerwica wróciła. Dobrze, że idziesz do psychiatry, moim zdaniem powinnaś jeszcze poprosić o skierowanie do psychoterapeuty. Tak jak poprzedniczka - jest nas tu dużo, pisz, jeśli sprawia ci to ulgę. Pozdrawiam.

Mam jeszcze taka propozycję, która działa przynajmniej doraźnie. Połóż się w domu, możesz włączyć sobie muzykę relaksacyjną ( do znalezienia w necie ), rozłóż maksymalnie szeroko ręce i nogi, jeśli jest ci zimno, przykryj się kocem i staraj się tylko wsłuchiwać w muzykę, oddychaj przy tym przeponą, czyli brzuchem, nie klatką piersiową. Podano nam ten sposób na psychoterapii i naprawdę działa. Za 1 razem będzie ci trudno wyłączyć myśli, ale powoli będzie lepiej. Oczywiście zachęcam wszystkich nerwicowców do tego sposobu

Ja sie nie smieje, mialem dokladnie tak samo. Ataki oaniki kiedy poczulem ze mi zimno w nogi bo serce nie wydala. Jak mnie glowa bolala pulsacyjnie to myslalem ze mam strasznie wysokie cisnienie i ze zaraz bede mial wylew. Kiedys jak jechalem autem, zaklulo mnie w lydce, po chwili w udzie, pomyslalem: kurde, zaraz dojdzie do serca ten skrzep. Zatrzymalem sie na srodku drogi i czekalem na zawal. STRASZNE!
Ale... wzialem sie na sposob. Po kazdym takim ataku albo kluciu albo dusznosci, kiedy juz sie uspokoilem, mowilem sobie: zyje, nic sie nie stalo. Dziekowalem sobie ze wytrzymalem, ze dalem rade. Po tygodniu, miesiacu doszlo do mnie ze skoro do tej pory nic mi sie nie stalo to to tylko moja glowa, moj uklad nerwowy robi mi psikusa. Teraz kiedy mnie cos zakluje smieje sie w duchu i mysle: tak, tak, ha ha, bardzo smieszne, zmieniam pozycje i robie dalej co przerwalem.

Cos sugerujesz?
Ja w lutym robilem badania kriw m.in. tarczyce. Holter, 2x ekg i wyszlo dobrze.
Pewnie ze nie wyleczona nerwica moze skutkowac pogorszeniem.zdrowia. to jest spore obciazenie organizmu. Zdaje sobie sprawe z tego ze mnie, nerwicowcowi trudno rozpoznac co jest objawem choroby prawdziwej a co nerwicowe. Nie bede jednak chodzil co tydzien do lekarza.
Pewnie ze sandii powinna sobie zrobic komplet badan. Jesli wyjda ok to przynajmniej sie uspokoi. Ja sie wybiore w przyszlym roku albo jesli jakies objawy wzbudza moj albo mojej partnerki niepokoj :-)

Tak właśnie mija tylko jak mnie złapie to już mi do śmiechu nie jest. Pierwszym razem jak zaczęła się moja przygoda z nerwicą to byłam tyle razy u lekarza  że to nie do pomyślenia o chorobach wiedziałam wszystko aż w końcu też się okazało że mam bolerioze. Jak szłam do lekarza to z takim przekonaniem jakbym sama była lekarzem i wiedziała co to. Teraz też się boję że mam nerwicę a przy okazji okaże się że coś jeszcze jakąś chorobę. Pierwszym razem miałam trochę inne objawy bardziej się dusiłam wymiotowałam przestałam jeść , a teraz znowu bardziej kręci mi się w głowie i ciągle ona mnie boli rano jak wstanę bardzo się pocę a zimno mi jak nie wiem . I tak myślę że nerwicę mam na pewno ale czy tylko ją

W tym tygodniu byłam już dwa razy to stwierdził że przewiało mnie i dał antybiotyk , ja mówię do niego że się denerwuję i może nerwica a on powiedział do mnie że w ogóle on nie chce o tym słyszeć i czym ja w tak młodym wieku się denerwuje i mam sobie iść bo on i tak mnie nie wyleczy. I teraz mi głupio iść znowu do niego. A też tak sobie siedzę i myślę że w maju byłam w szpitalu na ten wyrostek i robili mi badania różne to by coś wykazało wtedy jak bym była poważnie chora nie wiem sama co już myśleć. Tym bardziej że jak czymś się zajmę i zapominam o wszystkim to nic mi nie dolega

Niestety z lekarzami jest jak z mechanikami. Powiesz ze ci w zawieszeniu stuka to sprawdzi i naprawi ale nie powie ze silnik zle pracuje i ze swiece sa do wymiany albo ze lozyska szumia i trzeba je wymienic. Tylko nieliczni, ktorym na prawde zalezy sa w stanie powiedziec ze cos zauwazyli i ze warto to zbadac. Z drgiej strony, jak mialas badania krwi, sluchali serca, nawet ten lekarz u ktorego teraz bylas i bylo by cos np z sercem i by go zaniepokoilo to by zwrocil uwage i powiedzial.
I faktycznie jesli sie czyms zajmiesz i wszystko mija to na 99% to nerwica. A lekarze czesto podchodza do nerwicy wlasnie tak jak piszesz, ignoruja i wyrzucaja z gabinetu.

Hej Sandra

Z tymi badaniami to dobry pomysł. Gdzieś na forum dla znerwicowanych wyczytałem, że  badania są jednym z kluczowych elementów leczenia nerwicy.
Ja pierwsze objawy miałem już w dzieciństwie. Byłem szykanowany w klasie w podstawówce. W szkole średniej było dużo lepiej, na studiach też spoko.
Nerwica wróciła po studiach. I męczy mnie tak codziennie do dzisiaj.
Ktoś kto nie miał nerwicy nie ma pojęcia co "tacy" ludzie przeżywają. Miałem różne objawy, różne diagnozy.
Do tej pory najbardziej mi pomagało wsparcie mojej drugiej połowy.

Dopiero niedawno doczytałem, że ktoś sobie poradził tym, że zbadał się kompleksowo i dopiero to go uspokoiło.
Poszedłem do kardiologa, gdyż najwięcej miałem objawów "typu kardio". Dopiero po tej wizycie się uspokoiłem i póki co jakoś żyję.
Ważne jest aby w miarę możliwości wieść spokojne życie. Z tym jest trudniej. W pracy ludzi się nie wybiera. Zmiana pracy nie daje gwarancji że w nowej będzie lepiej.
Zacząłem ćwiczyć. Od ponad roku biegam regularnie 2-3 razy w tygodniu.
I powiem Wam - rewelacja. Zaczynam w sobie widzieć znowu tę samą osobę ze studiów.

I jeszcze jedna ważna rzecz. Nie panikować nad każdym drobnym symptomem który się pojawia. A już w ogóle nie czytać w Internecie co może powodować dane objawy.
Ty się już tyle razy nakręcałem że moja pani doktor jak mnie widzi w przychodni to pewnie ma ochotę wcześniej wyjść z pracy.

Pozdrawiam gorąco.

Noo, to jest straszne... Mam nadzieję, że to tylko w głowie, też miałam takie jazdy i na szczęście nic nikomu nie zrobiłam:-). Wydaje mi się, że to jest tak samo jak z atakami paniki, wystarczy przeczekać ten moment kulminacyjny ( tak wiem,łatwo powiedzieć, gorzej zrobić) i napięcie powinno zejść. Moim ''przyjacielem'' było łóżko, (najbezpieczniejsze miejsce na świecie), kładłam się i czekałam aż przejdzie i pod żadnym pozorem, chociażby nie wiem co mi się we łbie roiło, nie wstawałam, zawsze przechodziło, w końcu oswoiłam te myśli, przegoniłam i mam spokój.

Idę za 6 dni do psychiatry też mi się zdaje że ciężko ze mną i bez leków się nie obędzie. Kiedyś miałam objawy takie że kręciło się mi w głowie dłużej to trwało wszystko i było takie bardziej do zniesienia. A teraz jest paro minutowe ale tak przerażające aż nie
dozniesienia że aż wymiotuję od tego

Właśnie dobrze się odrzywiam biorę magnez w tabletkach. Przestałam nawet palić i pić kawę alkoholu też nie ruszę. A co do takiego miejsca to mogę sobie pomarzyć. Przy ataku mąż zawsze mówi że mam przestać już go i córkę straszyć. A w domu rodzinnym jak jestem to mama się zaczyna wydzierać i mówi no Sandra zaraz przyjadą po ciebie i cię zamkną u wariatów i już mam przestać zaczynać bo ona ma tego dosyć. Także staram się kryć z tym. Nie mam  na kogo liczyć wszyscy z mojego otoczenia patrzą na mnie już jak na jakieś dziwadło i gdy skimś chcę pogadać to słyszę przestań albo widzę jak zaczynają na mnie krzywo patrzeć i daję sobie spokój.

Nerwica jest silnym zaburzeniem psychicznym,które ma różne symptomy.Istnieje wiele rodzajów tej choroby,które należy po odpowiednim rozpoznaniu leczyć,gdyż nie należy bagatelizować tego schorzenia.
Jeżeli Sandii źle się czujesz i często wymiotujesz to musisz niezwlocznie udać się do odpowiedniego lekarza.Piszesz,że jak się czymś zajmiesz to Ci nic nie dolega,więc może Tobie brakuje jakiegoś konkretnego zajęcia w domu .
Endriu-porównując rozpoznanie choroby i leczenie do naprawy samochodu przez mechanika,mówi ,że lekarze ignorują z czym się zgadzam .Osobiście nie jestem zwolenniczką leczenia farmakologicznego i najlepszym lekarzem jeżeli chodzi o nerwicę jest psycholog lub psychiatra.Musisz więc znaleźć sobie dobrego lekarza i jeżeli już trzeba brać leki to należy je odpowiednio dobrać dla siebie,bo każdy inaczej może reagować na zalecony lek.Popieram również wypowiedź Johnsnowa,że ważnym elementem potrzebnym do zlikwidowania skutków tej choroby jest wsparcie drugiej osoby.Jej troska,oddanie i zaangażowanie w twoje problemy zdrowotne może zdziałać o wiele więcej niż leczenie w gabinecie lekarskim.Powinnaś więc porozmawiać z osobą ,z którą mieszkasz o swoich problemach i potrzebach ,bo w życiu każdy z nas ma prawo do szczęścia i zdrowia. Pozdrawiam Cię.

Psycholog nie przepisze lekarstw - nie ma takich uprawnień. Proponuję zacząć od psychiatry - to jest lekarz, który po pierwsze - zdiagnozuje chorobę, np. depresję czy nerwicę, określi jej stopień, zaawansowanie (psycholog nie jest lekarzem! i nie jest od tego, by diagnozować choroby ani je leczyć), a po drugie - przepisze leki, jeśli takowe są potrzebne.

Stwierdzenia typu "jestem przeciwna leczeniu farmakologicznemu" są nierzetelne - można być przeciwnym takiemu leczeniu w swoim i tylko swoim przypadku.
Depresja jest chorobą, i leczy się ją tak samo jak zapalenie płuc czy kamienie w nerkach.
Nie leczenie jest groźne dla zdrowia i życia. I tylko lekarz może stwierdzić, czy leki są konieczne, czy można spróbować bez nich się obejść.

Do lekarza marsz. Psychiatra nie wymaga skierowania.
Psychoterapia jest następnym dopiero krokiem. Kompatybilnym do leczenia prowadzonego przez psychiatrę, zarówno tego leczenia z uzyciem leków, jak i takiego polegającego tylko na obserwacji i diagnozowaniu stanu pacjenta (mówię o prawdziwych zaburzeniach typu depresja, nerwica, psychoza).

sandii ja miałam tak jak ty - chciałam, oczywiście nie chcąc - zrobić krzywdę moim dzieciom. Powiem ci tak - chowałam sama przed sobą wszelkie noże itp rzeczy, którymi mogłam sobie lub innym zrobić krzywdę, i odpędzałam te myśli jak najdalej. Moim azylem była łazienka, dokładnie miejsce przy wannie, między szafkami, taki kątek, czułam się tam bezpieczna i uciekałam tam jak tylko coś działo się nie tak. Koniecznie powiedz o tym wszystkim lekarzowi, to jakiś rodzaj natręctwa, ale nie gwarantuję, że rzeczywiście nie zrobi się krzywdy komuś, choćby kochało się go najbardziej na świecie.Moim zdaniem, tak jak i Zorii, bez leków się nie obędzie. I dobrze, bierz je śmiało, one cię ustabilizują emocjonalnie, w ogóle psychiatrzy wolą ustabilizować pacjenta farmakologicznie, a dopiero potem wysyłają na psychoterapię, bo z takim  totalnie rozchwianym pacjentem psychoterapia jest zwykle nieskuteczna, a wiem to od ordynatora oddziału nerwic, jakby ktoś miał wątpliwości.Oczywiście leki nie zaczną działać od razu, chyba żebyś dostała przeciwlękowe, ale o tym zadecyduje lekarz. Trzymaj się i napisz jak było u lekarza.
A dzisiaj dowiedziałam się, że dobrze jeść banany, orkisz ( np. pieczywo lub płatki orkiszowe ),wino czerwone tzw. gaszone - gotuje się je minimum 3 minuty, tak aby odparować alkohol, następnie dolewa się do niego wody i można pić kilka razy dziennie, zawierają te produkty dużo tryptofanu, który jest składnikiem serotoniny. Ja spróbuję

O super, dzięki za info

Weź się za sport! To naprawdę dobra terapia i sposób pracy nad sobą. Zaczyna się od pracy fizycznej, ale gwarantuje Ci że automatycznie przełoży się to na inne aspekty Twojego życia.

Jak żyjecie ludziska   Sandii nieźle cię ta nerwica sponiewierała, współczuję. Dobrze, że wreszcie trafiłaś do lekarza. Leki zaczną działac konkretnie po ok. 4 tygodniach, ale na pewno poczujesz się silniejsza. Oczywiście mogą być skutki uboczne, dopóki organizm się nie przyzwyczai.Dostałaś przeciwdepresyjne i przeciwlękowe. Pisz, co tam u ciebie.

Zaglądam tu coraz częściej
    Aktywny

    Zarejestrowany: 2015-10-21
    Posty: 17

Hej u mnie w miarę jakoś leci. Najgorzej tylko mam rano jak wstanę cała się trzęsę, cała oblana potem jestem strasznie niewyspana choć śpię z 12 godz. Potem reszta dnia jakoś mi mija. Wczoraj nawet wybrałam się do teściowej na kawę i nawet trochę posiedziałam co już dawno mi się nie zdarzyło. No ale do czasu bo do teściowej przyszła sąsiadka spojrzała na mnie i mówi Boże Sandra co ty taka blada no i się zaczęło już w duchu sobie myślę , chyba coś jest nie tak bo niby czemu powiedziała że taka blada jestem coś musi mi być nie tak na pewno. Zaraz uciekłam do domu i sprawdzałam czy coś mi jest czy nie. Ale się cieszę bo chociaż w głowie mi się mniej jakoś kręci.

Z chęcią bym poszła na jakąś psychoterapię tylko najpierw muszę trochę leki pobrać bo jestem na takim etapie jak mam opowiedzieć o tym co mi jest to zaraz tak zaczynam płakać i nie mogę nad tym zapanować. Jeszcze ciągle siedzę na kompie coś mnie zakuje to już sprawdzam co to może być i gdy coś choć trochę pasuje do moich objawów to już na to umieram i bezsensu sama się nakręcam, gdy ktoś mi powie że jakoś źle wyglądam to już aż cała zaczynam latać. Gdy ktoś mówi o jakieś chorobie to już widzę ją u siebie.

Kurdę ale mi jest ostatnio ciężko nie mam skim pogadać o tym co mi jest gdy zaczynam każdy od razu zmienia temat albo widze że przestaje mnie słuchać. A ja już nie mam sił wsłuchiwać się w swoje ciało i tylko czekać nie wiadomo na co. Tak się źle czuję , jeszcze jutro wracam do pracy i aż brzuch mnie boli jak sobie pomyślę o tym najgorzej się boję że będą się dopytywać dlaczego miałam zwolnienie od psychiatry albo co gorsza śmiać się i głupio dogadywać coś.

Dzięki za rady spróbuję tak robić, może coś mi to pomoże.

u mnie straszny bol głowy od wczoraj masakra

Hej u mnie w miarę jakoś leci. Już tak nie panikuję jak wcześniej. Tylko tak strasznie się pocę że to jest nie doopisania i z tyłu po lewej stronie mam taki dziwny jak by ucisk w jednym miejscu. I co 2 dzień tak strasznie głowa mnie boli wczoraj aż nie mogłam nią ruszać. Do tego jeszcze nie wiem co  zrobić bo w niedzielę idę do szpitala na kolonoskopie i muszę odstawić leki ja nie wiem jak to będzie ze mną.

Bo jak się umawiałam z panią w szpitalu na badanie to mówiła że dzień wcześniej mam przestać brać i w czasie pobytu w szpitalu też nie dostanę tych leków bo organizm ma być czysty jakoś tak mówiła mniej więcej.

Bo mam Hemoroidy byłam u chirurga i on zlecił mi to badanie. Powiedział że po badaniu bedziemy leczyć i nie wiem czy się martwić czy to tylko takie rutynowe badanie.

Nie takiego badania nie miałam. A wie ktoś może jak pójdę na tą kolonoskopię to czy w szpitalu mi zrobią podstawowe badania czy mam poprosić o nie. I ciągle boli mnie głowa mam o tym od razu mówić.

Mnie  czasem boli glowa z tylu i tak pulsuje jakby zbyt duze cisnienie bylo. I mam tez wtedy taki ucisk jakby mi ktos kask na glowe zalozyl i do tego nos mi sie przytyka tak ze trudno mi sie oddycha i zanim.sie zorientuje ze mi sie ciezko oddycha to juz mnie klatka piersiowa od tego boli-z wysilku. I od czasu do czasu sprawdzam sobie dziorki w nosie przytykajac palcem kazda z osobna i wtedy jak zaczynam oddychac przez usta to jest lepiej i mi sie nos odtyka. Ale... co do tych boli glowy to wystarczyze wykonam troche cwiczen rozluzniajacych i przechodzi.
Mozesz sprobowac pocwiczyc np metoda jacobsona, po 20 minut dziennie i po paru dniach poczujesz roznice.
Ja wiem ze jak sie czlowiek spina to ma rozne objawy i te miesnie glebsze jak sie napna to nawet o tym czlowiek nie wie ze jest spiety. Moze u ciebie tez tak jest i po prostu gdzies cos uciska na nerw albo tetnice czy zyle.

Hej wróciłam ze szpitala badania oki wszystkie wyniki w normie. Trochę na badaniu brzuch mnie bolał ale za wiele nie pamiętam bo dostałam tzw głupiego jasia. Najdziwniejsze jest to że gdy byłam w szpitalu nie brałam leków i wszystko było super a gdy dziś wróciłam do domu już mi jest niedobrze głowa zaczyna mnie boleć jakoś dziwnie kłuć ja już nie wiem.

Hej u mnie jakoś leci dziś mam znowu jakiś gorszy dzień tak jakoś mi od samego rana jest słabo jakbym miała zaraz zemdleć. Ale radzę sobie jakoś myślę że to dzięki lekom bo jest mi źle ale bynajmniej tak nie panikuję i nie mam tak silnych napadów paniki jak miałam na początku zanim zaczęłam brać leki.

Witaj,
nie wiem czy mój post okaże sie pomocny ale wiem coś na temat nerwicy.
Mam 23 lata, na nerwice zaczełam chorowac w wieku 15 lat i meczyłam sie z nią aż do niedawna. Objawiała sie u mnie bezsennością (potrafiłam nie spac całymi nocami), kołataniem serca i nieustannym lekiem. Miałam za sobą dziesiątki wizyt u psychiatrów, którzy faszerowali mnie lekami. Owszem, na początku pomagały albo raczej przynosiły ulge, jednak na dłuższą mete otumaniały mnie, przeszkadzały w nauce na cieżkim kierunku studiów (jestem pielegniarką) oraz sprawiały że jakby traciłam kontakt ze sobą (nie wiem jak to ując) i zaprzestałam ich stosowania bez żadnych konsultacji z lekarzem.
Może to straszne co napisze ale wydje mi sie że na nerwice nie ma leku, ponieważ nie ma leku, który powstrzymałby nasze myśli, które w ogromny sposób wynikają z naszych przekonań co do świata i ludzi (mogą byc one uwarunkowane przez np. nieszcześliwe dzieciństwo, czy brak wiezi z rodzicami). Mnie do walki z chorobą zainspirowały dwie książki, ale samą wygraną (no może jeszcze nie do konca, bo miewam momenty załamania), zawdzieczam sobie. Obydwie radziły, by zamiast walki z nerwicą, objawami, tymi myślami przepełnionymi strachem, zachowac podejście bardziej na luzie. Żeby miec wy****** na to. I powiem Ci, że im bardziej olewałam objawy, myśli i leki, im bardziej akceptowałam swój stan, takim jaki jest, tym objawy ustepoway a ja czulam sie lepiej.
Pomogło mi w tym znalezienie sobie twórczego zajecia i na tym skupialam calą uwage. Uprawialam sport, czytałam, oglądalam filmy, robiłam po prostu to co lubiłam.  Koleją rzeczy było to, że o swojej nerwicy zaczelam powoli zapominać. Najważniejsze jest to by z tym nie walczyć, by nie forsowac swojego umysłu
Wiem że osobom które cierpią na nerwice może sie wydawac ze plote bzdury ale ja tez kiedys cierpiałam, też nie wierzyłam ludziom, którzy mówili że może byc lepiej. Nerwica jest wstrętna, wiem to doskonale.
Skłonności do tego typu zaburzeń pewnie sie nie pozbędę nigdy ale chciałam posłużyć trochę za przykład że można sobie z tą nerwicą choć trochę poradzić. To była ciężka, mecząca i bolesna walka, wymagająca ogromnej cierpliwości.  Ale uparłam się że nie chce zmarnować swojego życia.
Obecnie doraźnie biorę jakieś ziołowe tabletki w stresowych momentach.
Pozdrawiam i daj znac jak sie czujesz Jakbyś miala wiecej pytan, chetnie odpowiem