Koleżanka "wampir energetyczny" ?

Moźesz znacznie ograniczyć znajomość albo ostatecznie ja zakończyć.
Właściwie po co Ci taka osoba?

Popieram z całym zdecydowaniem. Odetnij się i to jak najszybciej, jej nie pomożesz bo ona nie chce twojej pomocy, ona korzysta z twojej pozytywnej energii.Przerzuca na ciebie swoje negatywne myśli, później sama śpi spokojnie, a  ty to analizujesz, szukasz sposobu rozwiązania jej problemów, pocieszasz  przy tym sama  się dołujesz, złościsz się że cię obciąża swoimi sprawami, za chwilę będziesz miała wyrzuty sumienia bo tobie układa się a jej nie. Zaczniesz podświadomie dążyć do tego aby tez tak jak i ona mieć podobne problemy.

Nie licz że ona nie zmieni się wręcz przeciwnie  jej kontakt może się nasilić, aż  z czasem zrobi sobie z ciebie taki śmietnik, do którego będzie wywalać swoje brudy  wtedy będziesz miało dużo gorzej na odcięcie się bo emocjonalnie zwiążesz się z jej problemami.
Jej potrzebna jest terapia u psychologa, a ty nim nie jesteś.

Wiem co pisze bo w swoim życiu spotkałam  trzy takie osoby, sama jestem słaba psychicznie i one to wykorzystywały przez całe lata, dwie zarzucały  mnie swoimi sukcesami, miedzy czasie niby niechcący ale zawsze przemyciły informacje (na zasadzie ja tobie współczuję, że ty....), z której wynikało, że moje dzieci, moja praca, mój maż i moje całe życie to jedna wielka pomyłka losu (i tak sama czułam), a trzecia podobnie do twojej koleżanki zwalała na mnie wszystkie swoje problemy zdrowotne i osobiste (osoba samotna) . Śmieszne teraz ale w tedy prawie dzieliłam się z nią moim mężem bo zaczęłam angażować go w jej sprawy , czułam zażenowanie że ona źle się czuje a mnie akurat nic nie boli i nic  mi nie dolega.  Wsłuchiwałam się w siebie i siłą woli zmuszając swój organizm do choćby migreny. Wtedy czułam, że jestem z nią blisko. 
Wiesz co to jest poczucie winy, to takie miałam, gniótł mnie wielki kamień na piersi po każdej rozmowie z nimi , bez znaczenia czy tymi  niby pozytywnie nastawionymi czy tą z negatywnym sposobem życia. Nie pozwól sobie na to, jak teraz nic nie zrobisz to dojdziesz tam gdzie byłam ja, pomogła  mi terapia, którą przeszłam wtedy znalazłam siłę i zerwałam stosunki, na początku miałam wyrzuty sumienia ale z czasem odżyłam.

Co ze mną nie tak? to może już nie do końca mnie oceniać. Pewnie z każdym jest cośtam nie tak:) Nie nazwałabym tego dojeniem, ani nie trwa 11 lat - tyle się znamy, a jak wspomniałam jej tendencja do wywalania szamba nasiliła się ostatnimi laty. Trwałam i wspierałam dopóki jeszcze widziałam tego sens i trzymało się w jako takich granicach normalności... czyli jak każda normalna blizka osobba - udzielałam wsparcia i byłam tą osobą na którą "można liczyć". Teraz zwyczajnie wykroczyło to poza ramy normy i staram się to uciąć, więc chyba nie jestem jakaś wypaczona jeśli widzę problem i na niego reaguję:)

Przyznam że ciężkie pytanie... Napewno mimo tego wszystkigo jakas sympatia i tyle lat znajomości.
Co do drugiego, wiem że po prostu mi ufa. Słucham drugiego człowieka, sama raczej żadko biadoląc, więc pewnie w jakiś sposób podtrzymuje ją na duchu. Już sobie postanowilam że napiszę do niej jakiś w miarę delikatny list (bo bogiem a prawdą ona chyba nie dokońca sobie zdaje sprawe ze swojego zachowania mimo wyraźnych sugestii) i wręcze do przeczytania podczas kolejnej powodzi narzekań.

Ismena1976 dzięki za konstruktywne uwagi:)
Wzięłam je do siebie i popracuję nad swoją stanowczością jak i nad zakończeniem negatywnej strony tej znajomości.
Co do biadolenia, zwierzania się z mojej strony, owszem zdarza się lecz w relacji z innymi osobami, tam gdzie ta relacja jest "normalna",
wzajemna, gdzie się słucha i jest się słuchanym, a nie otrzymuję odpowiedz w stylu "mhm aha ale ja to wiesz mam jeszcze gorzej"