Nie wiem co robić...

Śmierć bliskiej osoby jest bardzo tragicznym wydarzeniem. Ludzie to nie roboty, swoje uczucia mają dlatego czasami potrzebują pomocy psychologicznej albo psychiatrycznej, może powinnaś się udać do psychologa, który by Tobie pomógł przetrwać jakoś te chwile?

Od czego mogłabym zacząć?
Mam na imię Wiktoria. Czytałam kiedyś pewien artykuł, że każdy nastolatek przechodzi depresje i to nic poważnego, lecz nadmiar wszystkiego spowodował, że znalazłam się na tej stronie prosząc o pomoc.
Już od najmłodszych lat musiałam szybko dorosnąć. Moja mama jest alkoholiczką, musiałam się opiekować młodszym rodzeństwem. Zawsze pojawiała się nadzieją, bo rodzeństwo mojej mamy i dziadkowie chcieli jej pomóc i zawsze liczyłam, że się uda. Nic z tego. Alkohol okazał się ważniejszy. Już się do tego przyzwyczaiłam. Mieszkam z babcią, moja mama jest za granicą i tam sobie żyje. Jestem bardzo nieśmiałą osobą, może przez rzeczy, które widziałam. Próba samobójcza. Byłam mała. Czasami czuję się jak 80latka w ciele 16latki. W 3 gimnazjum zbliżyłam się do pewnej koleżanki. Byłą osobą.. zarażała dobrym humorem.. do czasu. Pokazała swoją mroczną stronę i się wszytko zaczęło. Próbowała i zresztą nadal próbuje zwrócić na siebie uwagę. Zaczęło się od małych ran na ręce. Zaczęła mówić jak jej to źle. Tylko ona nie wie co to piekło na ziemi, ja miałam okazje doświadczyć tego. Ona robi problem z niczego. Nie mam siły wciąż jej pomagać, bo sama nie daje rady. Jestem wykończona tym wszystkim.
Chciałabym się oderwać od rzeczywistości.
Zasięgnąć porady psychologa? Raczej nie. Samobójstwo taty Bernadki nie jest moją tragedią. Ja tylko potrzebuje kogoś obcego, żeby móc się wyżalić. Z przyjaciółmi nie potrafię o tym rozmawiać.

Ojciec również alkoholik i nie utrzymywałam z nim kontaktu. Od czasu do czasu się z nim spotkałam, ale ona na każdym spotkaniu powtarzał ja mu przykro, ale się już nie zmieni.
Oglądam różne filmy i patrze się na te ''szczęśliwe rodzinny''. Jak byłam mała, mieszkając jeszcze z mamą zawsze wracając do domy zastanawiałam się czy żyje i w jakim jest stanie. Moja mama dobierała sobie mężczyzn z podobnymi problemami. Zazwyczaj były to problemy alkoholowe, lecz pojawiała się agresja. Majo mama nigdy mnie nie uderzyła, ojczym też, jednak stawałam w obronie mamy, a może po prostu była to chęć uciszenia tego wszystkiego i wkraczałam między nich. Moja mama doprowadzała do tych awantur i to ona zaczynała bić ojczyma. Jakimś cudem nigdy nie dostałam. Paradoks tego wszystkiego polega na tym, że mogłam to wszytko zakończyć i moja mama byłaby teraz na leczeniu, ale się bałam wyjść z pokoju powiedzieć pani, że mama potrzebuje tego leczenia, bo za każdym razem wierzyłam w jej słowa. ''Już nie będę, obiecuję.''
Jednak te słowa prędzej czy później szły na wiatr.
Teraz jest dobrze. Mieszkam u babci, nie zastanawiam się czy dzisiaj będzie awantura, jednak nie potrafię się cieszyć z życia. Nie wiem mam robić. Staram się z każdym dniem. W szkole jest okej, ale wkurza mnie moja nieśmiałość.
Koleżanka ma na imię Asia. Może ma problemy, Już nie wiem. Chciałabym wyjechać za granice nie myśląc o rodzinie, gdzieś daleko i odpocząć o tego wszystkiego.

Tak mieszka.
Myślałam wiele razy nad bieganiem, ale szybko mi ta myśl znikała. Lenistwo wygrało, ale chyba pora to zmienić. W końcu sama muszę się wziąć za poprawę mojego życia. Muszę się wziąć w garść i myślę, że pierwszym krokiem będzie bieganie.