Hej, muszę się poradzić...
Otóż jestem z moim facetem już ponad rok, ale od jakiegoś czasu coś się dzieje... Kocham go, ale nie czuje tego samego co na początku, żadnej euforii, motylków, nie czuję się zakochana tak jak na początku. Jak jestem z nim to wszystko jest dobrze, czuję się przy nim jak w innym świecie, on jest bardzo czuły szanuje mnie i bardzo mnie kocha i to widać. Ja też chcę o niego dbać, wspierać go, bardzo lubię z nim być, jesteśmy bardzo blisko, możemy wszystko robić razem, jest między nami dużo intymności, mamy swoje piękne wspomnienia, dogadujemy się bardzo dobrze, mamy podobne wartosci i zasady, jestesmy podobnymi charakterami, nawet moi rodzice bardzo go lubia i traktuja jak czlonka rodziny... ale jakoś ostatnio mam mniejszą ochotę mówić mu, że go kocham, mam mniejszą ochotę na czułości... Nie tak, że cały czas, bo uwielbiam się przytulać i całować, ale czasem mam takie momenty, że jakoś nie mam na to ochoty...To mnie martwi. Im dłużej się nad tym zastanawiam tym jest gorzej. Co to znaczy ? On mówi, że to normalne, że tak się dzieje w związkach, że po jakimś czasie to wszystko opada, uczucie jest spokojniejsze... Nachodzą mnie już myśli o rozstaniu...
To normalne ?
1 2015-10-13 20:39:43 Ostatnio edytowany przez zoktopizda (2015-10-13 20:41:58)
Podobne tematy
Niee no, to skoro tak to rzuć go i szukaj nowego:P
Szczególnie jak taak ci z nim dobrze.
Ile ty masz lat?12?
3 2015-10-13 20:49:48 Ostatnio edytowany przez maniek_z_maniek (2015-10-13 20:50:19)
- maniek_z_maniek
- Net-facet
- Nieaktywny
Musisz zdefiniować czym dla Ciebie jest miłość, spojrzeć na przyklad swoich rodziców, ocenić ich związek i zdefiniować swoje cele w życiu. Bo jak będziesz miała wątpliwości to będziesz krzywdzić siebie i innych dążeniem do róznych rzeczy, lub przeciwnie marazmem w postępowaniu i myśleniu. Hmm, może to efekt zbyt szybkiego tworzenia związków bez jeszcze odpowiedniej dojrzałości? Bo może chcesz się przekonać jak to jest z innym? A potem jak euforia przeminie jeszcze z innym i tak można w nieskończoność, aż na starość nikt nie będzie chciał takiej przechodzonej damy. A przecież związek tworzy się po coś, jest jakiś cel tego bo czuć się dobrze można z wieloma osobami, które nie koniecznie muszą być naszymi partnerami na całe życie.
4 2015-10-13 21:00:44 Ostatnio edytowany przez zoktopizda (2015-10-13 21:25:22)
Mamy ponad 20 lat, i to nasz pierwszy poważny związek.
Ten chłopak jest bardzo fajnym facetem, ma swoje zasady i wartości, których większość facetów po prostu nie ma, i za które go pokochałam. Bardzo mnie szanuje, nigdy by mnie nie oszukał, nie zdradził, nie skrzywdziłby, bardzo się stara i o mnie dba. Zawsze byłam pewna, że nie chce nikogo innego, by jest mi z nim dobrze. Kocham jego zapach, lubię się do niego przytulać, jest dla mnie przystojny, ale odkąd mam te wątpliwości jakoś mniej mnie to cieszy. Kiedyś nie pomyślałabym, że może się coś takiego stać, byłam zakochana i bardzo się angażowaliśmy. Ale to minęło. Ostatnio mniej się staramy, nie robimy niczego fajnego, niczego nowego... Mam dobre i złe momenty. Kiedy jestem z nim wszystko jest w porządku, czuję sie dobrze, a gdy jestem sama i myślę o tym nachodzą mnie wątpliwosci... Z jednej strony chcę z nim być a z drugiej boję się, że to się nie zmieni. On też mówi, że nie czuje się szaleńczo zakochany, też nie czuje motyli ale wie, że mnie kocha i chce ze mną być. Ja też go kocham ale to nie jest dla mnie to co kiedyś... Jestem do niego bardzo przywiązana i nie wyobrażam sobie jakby nagle go zabrakło. Między nami jest dobrze, w sensie nie kłócimy się czy coś, jesteśmy normalną parą ale nie ma między nami tego czegoś co kiedyś.