Czy istnieje "bunt nastolatka" i jak sobie radzić?

To może opisz tę sytuację, żeby forumowicze wiedzieli, do czego się odnieść?

To, co nazywamy potocznie buntem nastoletnim jest po prostu dojrzewaniem i kupą hormonów.
Młody człowiek jest wtedy chodzącą bombą zegarową, zarówno pod względem emocjonalnym jak i fizycznym.
Wiadomo, że złych zachowań tolerować NIE wolno, aczkolwiek nie trzeba też wszystkiego stawiać na ostrzu noża.

Wydaje mi się, że mądry rodzic podświadomie czuje, kiedy sprawę drążyć, a kiedy zostawić w spokoju.

Za mało napisałaś, zeby wyrobić sobie zdanie czy to jest zwykły bunt, czy coś więcej.

Największym błędem jest przyjęcie założenia, że nastolatek widzi i odczuwa świat tak samo jak dorosły.
Nie widzi i nie odczuwa. Przeżywa masę emocji związaną z nastoletnią burzą hormonów,plus pojawiają się potrzeby psychiczne charakterystyczne i naturalne dla tego okresu: zakwestionowania autorytetów (w tym najczęściej rodziców), niezależności, decydowania o sobie. Naturalne jako etap procesu dojrzewania psychicznego i kształtowania się osobowości, niezależności psychicznej. Osoby, które w tym czasie skutecznie spacyfikowano i np. biciem "wybito im bunt z głowy" mają potem problemy w dorosłym życiu. Pomyśl (drążąc ten przykład) jak osoba, na której przez lata wymuszano podporządkowywanie się absurdalnym jej zdaniem nakazom i zakazom, zabraniano wypowiadać własne opinie, karano za jakąkolwiek niezależność, jak taka osoba ma funkcjonować w dorosłym świecie? Kiedy ona miałaby nauczyć się przeciwstawiać ludziom, jeśli zajdzie taka potrzeba, albo chociażby formułować i wyrażać WŁASNE zdanie? Skąd ma mieć oparcie w samej sobie i siłę psychiczną?

To nie jest łatwy czas dla rodziców, bo trzeba rozmawiać, stawiać granice, egzekwować konsekwencje ich przekraczania, ale jednocześnie nie wycofywać się ze wsparcia i miłości, ponieważ, wbrew temu co taki nastolatek mówi, on tego wciąż potrzebuje.
Efekty nie będą zaraz. Efekty będą za kilka lat, kiedy ten etap przejdzie.

Edit:
Po chińsku nie, ale to było prawie tak jakbym ja napisała: "mam problem z matką, co robić, dziwna sytuacja?" a potem się dziwiła, że ludzie nie wiedzą co to jest za problem.
"Zmarnowała mu życie" - a dlaczego? Czym to uzasadnia?
Chłopak często popija, czy zdarzyło mu się to pierwszy raz?
Co do obowiązków, nie najlepsze podejście, bo w dorosły świat wejdzie osoba, dla której naczynia same się myją, ubrania same się piorą i lądują na półce, a śmieci same się wynoszą. Wyręczanie we wszystkim najzwyczajniej nie jest  dobre, dla nikogo. Trochę obowiązków domowych go nie zabije.

No i wszystko zależy też w jakim środowisku zaczął obracać się ten człowiek.
Bez obrazy. Ale te gimbusy są z roku na rok coraz gorsze.

Ja jak opuszczałem gimnazjum 4 lata temu. To jeszcze nie było określenia gimbus. Owszem też nie byłem święty. Ale nigdy nie mówiłem w takim sposób jaki opisuje autorka.

lichotnik, a ta znajoma wychowuje chłopaka sama? Co z ojcem?

Co to znaczy - bańke długu? I na jakiej zasadzie? Możesz pisać jasniej?

I, jaka jest Twoja rola w tej historii, tzn kim Ty jesteś dla tej kobiety?

Jeśli jesteś jej bliskim prxyjacielem nie próbuj się wtrącać.
Może być, że jest zły na mamę za to, że jest u jej boku ktoś. W koncu skoro nigdy ojca nie miał, Ty jesteś intruzem.

Odnoszę wrażenie, że chciałbyś od nas prostą i skuteczną receptę. Takowej nie ma.

Pomyślałam sobie jednak o takim zagraniu. Gdy kolejny raz mama usłyszy zarzuty jakoby zmarnowała synowi życie, niechże będzie do tej rozmowy przygotowana.

Wiemy, że mają dostęp do internetu, mama mogłaby poklikać przy dziecku i wynaleźć kilka ogłoszeń dotyczących najmu mieszkania w okolicy. Potem powiedzieć: synu, wybierzmy coś dla ciebie.

To nie żart. I żadna kpina z sytuacji. Sprawić by dziecko nie widziało sprzeciwu to jakiś początek.

Może, a może nastolatkowym tokiem myślenia "zmarnowała mu życie", bo np. nie pozwoliła mu jechać z dziewczyną na miesiąc pod namioty czy coś.
Wciąż za mało szczegółów do jakiejkolwiek oceny sytuacji.

Dokładnie tak, jak piszecie. Nastolatek ma w gruncie rzeczy wciąż jeszcze dziecinny sposób myślenia.

Wątpię, by to coś dało. Co zrobisz takiemu chłopakowi? Zamkniesz go na klucz w domu? Zlejesz? Będziesz grozić? Tłumaczyć?

Chlanie w tak młodym wieku jest dla mnie totalnie nie do wyobrażenia. Błąd matka musiała wcześniej popełnić, skoro doszło do czegoś takiego.

Tangerine, jak na nastolatkę to bardzo dojrzale piszesz

Nie mam doświadczenia z poskramianiem buntowniczych nastolatków, ale z doświadczenia swojego i wielu innych ludzi wiem, że wychowanie i relacje z rodzicami  już od małego dzieciaczka warunkują o jego dojrzewaniu parę lat później. Jakby relacje były dobre, dziecko czuło się szczęśliwe i akceptowane, nie sądzę, by wykazywało się takim brakiem szacunku. Ja dla przykładu miałam dość trudne dzieciństwo (śmierć ojca), bardzo źle to na mnie wpłynęło, ale od zawsze miałam maksimum miłości i pełnej akceptacji, stąd - jeśli brały mnie nerwy albo czarna rozpacz - nigdy nie winiłam za to matki i jej tym nie obarczałam. Nie wyobrażam sobie powiedzieć do kogoś, kto tyle dla mnie zrobił przez te lata, że zmarnował mi życie. Tam coś się złego musiało dziać już wcześniej.