Miłość - z internetu do realiów i jak to się dalej potoczyło.

Znalazłam jedno interesujące mnie stanowisko (w kinie), ale po tym jak dowiedziałam się, że nie zamieszkam z nim (co chwile było inaczej - raz mogłam tam zamieszkać, raz nie, raz tak, raz nie) to po prostu nie widziałam sensu w angażowaniu się bardziej, bo mama przesyła mi kilkaset złotych na opłacenie akademika i to mi wystarcza, a gdybym mieszkała w normalnym mieszkaniu, to byłabym zmuszona iść do pracy. Najciekawiej widzi mi się mieszkanie w 2-pokojowym mieszkaniu - ja z nim w 1 pokoju i jakieś 2 przypadkowe osoby w drugim. Wychodzi dużo taniej a i przecież jest pod ręką wszystko, czego potrzeba, nie tak jak w akademiku, gdzie nie mogę wykonać podstawowych czynności, ani nawet się pouczyć, bo trzeba liczyć się ze zgrają sąsiadów.

Co do jego egoizmu, to odczuwam go niemal na każdym kroku, jest jedynakiem wychowywanym tylko przez matkę, która niekoniecznie dobrze się nim zajmowała, co tylko bardziej zaćmiło mu istnienie innych osób i ich uczuć. Ale wierzę, że egoizmu można się wyzbyć, lecz wymaga to czasu i energii, przydałoby się jednak, żeby ktoś pomógł mi w temperowaniu jego charakterku, jednak nie znam nikogo, kto mógłby z niego zrobić mężczyznę a nie "panicza" jak ja to go czasem nazywam. Wiem, że jest jeszcze młody i niektóre wybryki i upór to kwestia dojrzewania, co jednak nie może go do końca usprawiedliwić, bo są chłopcy w jego wieku, którzy muszą się np. opiekować swoją rodziną i do tego studiują i pracują.

Boję się tylko, że jak się usamodzielnię i zacznę być zajęta głównie sobą (szkoła praca znajomi), to on uzna, że mi się znudził i już go nie kocham, bo zawsze poświęcałam mu dużo uwagi a tu nagle taki szok dla niego. Ale zobaczymy, jeśli wygodniej dla niego będzie, jeśli ja będę pracować, uczyć się i tylko czasami się do niego odzywać, to będę miała tylko dowód na to, że mam od niego uciekać.
Tylko czy miłość znów mnie nie powstrzyma?

W sumie to niech on się postawi w Twojej sytuacji, może by tak na odwrót, on jest u siebie w mieście i nie studiuje tylko pracuje w nocy, może to on przyjedzie do Katowic na studia i zamieszka z Tobą, nie rozumie z ilu spraw dla niego zrezygnowałaś, po za tym jest rozpieszczony, więc nie wie co to znaczy dzielić się pieniędzmi, jedzeniem, obowiązkami...
Może faktycznie spróbuj jeszcze raz w tym kinie i popytaj się na uczelni może jest ktoś kto chce wspólnie wynając jakąś stancje, gdy on zobaczy że jesteś samodzielna to się ocknie, a do tego pamiętaj!! jakby chiał się wprowadzić do ciebie, to niech płaci swoją część itd. bo jak jest przyzwyczajony do wydawania wypłaty na siebie to potem nie będzie chętny do płacenia, a kupuje ci jakieś prezenty czy do kina zabiera czy z tym też ma problem???

tak,być może rozmowa ze starsza osobą pomoże......ale niekoniecznie,pomyśl nad tym,bo osoba która przeprowadzi tę rozmowę musi mieć takie stanowisko jak ty,bo inaczej.....oj było by jeszcze gorzej gdyby np namawial chlopaka aby cie zostawil,nie?
tez tak mialam,szukalam chlopaka starszego,no i znalazlam;-)mielismy problemy,ale wyjasnilismy sobie wszystko,i jest ok,a ja robilam z tego taki problem.........no bylo zle......bardzo zle......ale wystarczyly rozmowy,i stanowcze postawienie sprawy,i pomogło....mysle ze jezeli jemu na tobie zalezy,to tez cie wyslucha,i pomysli nad tym co wedlug ciebie jest zle w waszym zwiazku

A czy jemu wogole na Tobie zalezy? Bo mi sie wydaje, ze nie. Zauwazylas, ze to Ty probujesz cos zmienic w Waszym zwiazku a on nawet palcem nie kiwnie? Widac, ze chlopak jak na swoj wiek jest jeszcze niedojrzaly. Ja bym nie wytrzymala dlugo z takim facetem jak on. Szkoda czasu! Skoro go meczysz, to po co z Toba jest? Mozliwe jest, ze tylko dla zaspokojenia wlasnych potrzeb. Takiego chlopaka trzeba poslac na manowce! Na Twoim miejscu juz dawno bym zakonczyla ten zwiazek. Moze, gdybys miala dla niego coraz mniej czasu to moze zaczalby sie o Ciebie starac. Moze wkoncu by zobaczyl co stracil jak bys znalazla sobie kogos innego? ale wtedy byloby juz za pozno. To od Ciebie zalezy czy chcesz sie jeszcze strarac o Was. Jak dla mnie to ten facet jest nudny. Dziewczyno szkoda tylko czasu. Pozdrawiam

dziś znów odrzucenie... nie mogę już tak żyć.. jestem gdzieś na ostatnim miejscu na liście obowiązków. a nawet nie powinnam nim być.. nie chcę więcej płakać i cierpieć przez to, że komuś oddałam serce...

nie pisałam ponieważ się poprawiło.. nie wiem czemu to zrobił, bo zawsze w rozmowach powtarzałam to samo i zawsze waliłam grochem o ścianę, ale naprawdę się wszystko polepszyło.. pokazałam mu ten temat i może to trochę na niego wpłynęło.. nawet jeśli było to nieszczere, to dał mi poczucie, że wszystko jest już ok... aż do dziś...

to co dziś się stało kompletnie zbiło mnie z tropu.. wyżej pisałam, że przyjedzie do mnie na urodziny, do mojego domu. rozmyślił się. powód? szkoda mu kasy na podróż, przesyłka z prezentem dla mnie nie dotarła na czas, męczy go praca, itp itd. z biegiem rozmowy powodów przybywało, żeby przekonać mnie że naprawdę ma prawo wystawić mnie w urodziny... mówi, że głupio postąpił, że w ogóle zadeklarował przyjazd.. głupio.. tak, bo był wtedy ze mną szczęśliwy, więc nie myślał o zmęczeniu i o sobie, jak zwykle z resztą, tylko pomyślał o mnie i powiedział JADĘ.. dziś ni stąd ni zowąd zaczął rozmowę od tego, że jak nie znajdzie zaraz czystych skarpetek do pracy to nie przyjedzie do mnie, bo chciał zaraz po robocie wsiadać w pociąg.. rozzłościło mnie to, bo było totalnie niedorzeczne, a potem już z górki... tak jakby planował mi powiedzieć, że mu się nie chce, ale nie wiedział jeszcze jak no i udało mu się, nie przyjedzie, ma co chciał, osiągnął znów swoje... nawet nie zadzwonił, żeby przeprosić... wyklepał te kilka literek na gg i mi wysłał licząc, że przyjmę to z otwartymi ramionami.. i tylko pisał... tłumaczył się.. a ja czułam się coraz bardziej okłamana, czułam się jakby mnie ktoś wyciągnął z matrixa.. w końcu wprost powiedziałam mu, że straciłam całe zaufanie do niego...

dlaczego tak postąpiłam? bo rok temu po raz pierwszy świętował moje urodziny i schlał się na imprezie do nieprzytomności... godzinę po rozpoczęciu imprezy zostałam sama i musiałam się dalej bawić.. bawić?? jak tu się bawić czując się jak idiotka??

oczywiście pisałam i pisałam, wyrzucałam wszystko co siedziało w mojej głowie, że pewnie kogoś ma w pracy, klęłam, mówiłam, że niszczy wszystko, co staram się zbudować, że ledwo przyjechałam do domu, a on chce mi ustawić całe święta, że jest tchórzem, że zależy mu tylko na jednym... pewnie nie powinnam pisać wcale... ale póki odpisywał, ciągle miałam nadzieję, że otworzy oczy i zobaczy co zrobił.. a on jakby mnie jeszcze dodatkowo dobić w kółko powtarzał, że nie da rady i NIE PRZYJEDZIE. po co mi to powtarzał? to było jak policzki wymierzane w moją twarz raz za razem... w końcu zauważyłam, że znudziła mu się moja złość i rozpacz, bo doczepił się jakiegoś zdania i wszystko próbował obrócić w moją stronę, chciał zrobić ze mnie mścicielkę i bóg wie jeszcze co... nie miałam już siły tego czytać... zablokowałam go na gg i pozwoliłam rodzinie wypytywać, czemu znów ryczę... zostawił mnie samą i poleciał do swojej ukochanej pracy... przed północą skończy, wróci do domu, pogra chwilę, zje i pójdzie spać... a ja będę zbierać te strzępki myśli i uczuć, które mi porozrzucał i myśleć znów o najlepszym sposobie na samobójstwo, zastanawiać się, czy by w ogóle płakał, gdybym zniknęła z jego życia...

już drugi rok zostałam wystawiona... ale wtedy to było bardziej przypadkowe.. chciał się upić i to zrobił, straciłam zaufanie, ale starał się je odzyskać... po dwóch tygodniach przyjechał, żeby mnie znów przeprosić, przekonać się, że mu wybaczyłam... w tym roku rozwalił wszystko zza kurtyny... bałby się teraz spojrzeć mi w oczy, bałby się słyszeć prawdę... zrobił co chciał, choć cena tym razem była wysoka.. napisał mi smsa, że nie ma siły tego naprawiać od nowa (tylko kto to zniszczył???) i nie wie co będzie dalej, tylko dlaczego wciąż chce ze mną być, skoro już nie chcę walczyć o kobietę, którą ON SAM RANI??? pewnie myśli, że jak zwykle mu przebaczę i zapomnę i tak w kółko będę pozwalać mu robić ze mnie idiotkę... nie chcę... nie chcę mu wybaczyć i nie chcę robić ani jednego kroku w jego stronę... ale tak boję się samotności w tym wielkim mieście, że nie wiem co naprawdę mam szansę osiągnąć.. mam ochotę powiedzieć wszystkim dookoła, jaki on naprawdę jest, chcę, aby oni patrzyli na niego prawdziwego, a nie tego, którego tożsamość przed każdym ukrywam.

pewnie znów dostanę odp. typu "zostaw go itp", same wiecie, że to nie takie proste, czasem nawet niemożliwe, moja matka wyszła za alkoholika i są razem ponad 25 lat... mam to po niej... wybaczam, ale cierpię.. noszę w sobie otwarte rany i nie próbuję ich leczyć, bo wiem, że tylko pogorszę swój stan........

Rozmawiałam z nim przez telefon... Mówi że mu przykro ale... chce ze mną handlować. Powiedział, że on nie będzie budował mojego zaufania od nowa, więc jeśli zapomnę o tym co dziś było to przyjedzie... Ale jak mam zapomnieć? Zniszczył coś i mówi, że nie chce tego odbudować.. i co ja mam sobie pomyśleć??? Mam to skasować z głowy i się uśmiechać? Czy to ja go nauczyłam tego, że wszystko zdobywa się bez żadnego wysiłku? Że wszystko chce mieć podane na tacy??????? On tego zupełnie nie rozumie, błagam, powiedzcie jak mu to wytłumaczyć??

Tak, on traktuje Cię jak idiotkę. I tak, Ty sama dajesz mu takie powody - jesteś niekonsekwentna, lecąca na każde jego zawołanie. Nikt nie będzie nam okazywał szacunku, którego nie wymagamy - a Ty wcale tego nie wymagasz. Facet może Tobą pogrywać, robić, co zechce, bo doskonale wie, że ma Cię jak na widelcu. Owszem, taki facet nie jest normalny, nie jest księciem z bajki, ale nie bez powodu się nie zmienia. Niby po co, skoro ma naiwne kozy na pęczki?

Najłatwiej wymawiać się przeszłością. Twoja mama dała zniszczyć sobie życie, więc Ty nie zamierzasz zawalczyć o to, żeby zrobić ze swoim coś lepszego. Dlaczego? Bo to kosztowałoby trochę wysiłku. A Tobie wbrew pozorom wygodnie jest tak, jak jest. Dla niektórych ludzi perspektywa rozwiązania problemu jest nieatrakcyjna, bo nie wyobrażają sobie, że mogliby choć przez chwilę żyć bezproblemowo.
Z tymi otwartymi ranami - jesteś w błędzie. To działa dokładnie tak, jak z ranami fizycznymi - nie ma co liczyć na to, że głęboka rana zrośnie się sama - nie bez powodu trzeba na to odpowiednich leków i pomocy specjalisty. Za to możesz mieć 100% pewności, że jeśli zostawisz ranę bez opatrunku itd to jedyne, co Ci z tego przyjdzie to jeszcze gorsze zakażenie.
Pomoc psychologa nie jest grzebaniem w starych ranach, to raczej jak ich zszycie. I dopóki tak tego nie zobaczysz, życie przeżyjesz nieszczęśliwa. A potem urodzisz dziecko, które przy odrobinie braku silnej woli będzie się unieszczęśliwiać jak i Ty, bo nie dasz mu właściwego przykładu.
Rodzice są, jacy są i dali nam to, co mieli, nawet, kiedy nie mieli tego dużo. Za to naszą rolą jest nawet za miernotę podziękować i zrobić coś... Lepiej niż oni, nie dla nich, tylko dla siebie.

Weź się w garść!

chyba najgorsze co kobieta robi to buduje.....sama buduje a potem ma pretensje że facet to niszczy co ona sama budowala......no właśnie....bo w partnerskim związku buduje się RAZEM -we dwoje !

kobieto, nie bój sie wielkiego miasta - to jest morze możliwości dla ciebie -nie jesteś skazana na kogoś kto toba pomiata