Wzruszenie faceta ??

W sensie, że oczy zaszły mu mgłą, tak? Oczy zaszły mu mgłą, bo podniecił się, że niedługo będzie kopulować z byłą.

Hehe, dokładnie.

Autorko, nie odlatuj za bardzo w fantazje i nie wkręcaj sobie, że to wyznanie (jak i decyzja) kosztowała go tyyyyle emocji i bólu. Co najwyżej zapłakał nad sobą i swoim ciężkim życiem, tak jak osiołek z bajki, co to zdechł z głodu nad żłobem, bo miał za duży wybór. A Twój znajomy widać nie przepada za sytuacjami, gdy musi z czegoś rezygnować.

Ale baby to są jednak naiwne: "ON tak płakał jak mnie rzucał" hehehehe. Oh, come ooon..

Nie, że jest pozbawiony uczuć, tylko REALNIE - jeśli kogoś "kochamy" rozsądkiem, to praktycznie jest nam prawie obojętny emocjonalnie. zgadza się? Zgadza.
Więc wówczas wszelkie gadki o tym, jak to ciężko jest odejść, jak ciężko było podjąć tę decyzje - zwłaszcza, gdy odchodzi się do kogoś, kto wzbudza wielkie emocje, są naprawdę żałosne i można je sobie darować

Ale niektórzy lubią teatr, więc wola walnąć taki suchar przy rozstaniu niż krotko, zwięźle, za to szczerze i na temat.

Są aktorzyny. Są są

Znałam takiego, co też tak płakał, a okazało się, że łzy były dlatego, że wiedział, że ta do której smali cholewy nie jest aż tak zainteresowana, więc jest to spore ryzyko, ale "serduszko nie sługa" i też musiał podjąć tę niebywale trudna decyzję

A dejże pan spokój..

Rozterki to są przez 5 min. jak się pozwala byłej wejść na 3-go na "linię". Potem to już jest kombinatoryka, nic więcej.

Wartościowe - ok. Ale my tu nie mówimy o jałówce czy pralce, których to zalety i wybór zależy od praktycznych przesłanek, jak np. ilość tłuszczyku na podudziu u cielaczka, czy wybór programów (pralka).
Przy wyborze kobiety decydują uczucia.

Tam gdzie decyduje serce- one są, tam gdzie rozsądek - jest ich zero (ZERO, 0, null)  

Dlatego twierdzę z całą stanowczością, że nie można żałować realnie czegoś, z czym człowiek nie jest związany emocjonalnie. A jeśli już jakiś żal, to za ew. utracone profity - czytaj: wyrachowanie.

Dziękuje, dobranoc.

Toć mówię, że autorka była 'idealna', bo miała prawdopodobnie wszystkie cechy idealnej przyszłej żony, ALE nie miała jednej - nie potrafiła wzbudzać w gościu emocji, jak tamta - co to ani idealna, ani nawet na żonę pewnie się nie nadaje, za to przy niej mu wszystko aż furkocze

I on płacze dlatego, że wolałby żeby mieć to poczucie bezpieczeństwa jak z tą od 'rozsądku', ale być tak zakochanym jak w tamtej, a tak to jest zakochany, ale wie, że to taki związek oparty na niepewności i nerwach (jego). Pewnie jest tym i tą świadomością zmęczony - stąd placz

Ehm ... znaczy no powrotu nie ma i tak ... ze tak powiem mam swoje zasady i jestem co do nich konsekwentna Więc nie chodzi tu o myślenie że wróci i wg ... bo nie lubie niezdecydowanych facetów, bo sytuacja mogłaby sie tak ciągnąć w nieskończoność... Tylko powiedział jeszcze ze darzy ja uczuciem ale w zasadzie nie jest pewny czy to miłość czy przyzwyczajenie związane z długościa związku... a jeżeli miałby sie czuć przy kimś niepewnie to w tej sytuacji jakiej sie znajdowaliśmy to raczej ja byłam ta dająca niepewność przyszłości ..  dlatego zastanawia mnie tylko tak z czystej babskiej ciekawości czy aby na pewno byłam tylko rozumem ?

Dodam że facet nie potrafił udawać więc raczej to było szczere rozklejenie się

Mi oczy czasem zachodzą mgłą po kilku głębszych. Może o to chodziło?