Zerwaliśmy mimo uczucia

Cześć wszystkim.
Mój problem wygląda następująco. Byłem z dziewczyną przez kilka miesięcy, niezbyt długo ale troszkę już spędziliśmy, zdążyliśmy się w sobie mocno zauroczyć. Nasz związek zaczął się stosunkowo szybko bo po kilku spotkaniach ale znaliśmy się już dwa lata, byliśmy dobrymi znajomymi. Ogólnie nasza relacja była super, z żadną dziewczyną nie było mi tak dobrze. Czułem, wiedziałem,  że bardzo jej na mnie zależy, dawała mi to poznać. Była szczera, kochana i dobrze mnie traktowała. Też starałem się od siebie dużo dawać i poza jakimiś drobnostkami nie mieliśmy sobie nic do zarzucenia. Jednak jest ona dziewczyną po przejściach, gdyż kiedyś przeżyła w domu niezłe piekło przez jej ojca (w okresie dojrzewania ) a kilka lat temu została zdradzona i to tak bardzo brutalnie, bo była w długim związku a jej facet przespał  się z byłą. Mówiła mi ze ma przez to schizy, boi się powtórki, tego że znowu ktoś ją skrzywdzić,  będzie nie fair. Często właśnie mieliśmy sprzeczki z tego tytułu bo np. Gdy byłem mocno zajęty i nie dawałem znaku życia z dzień czy dwa (wiem to moja głupota) to ona już zaczynała wątpić w moje intencje. To wszystko wpływało na jej życie po całości nawet gdy między nami było dobrze. Pewnego dnia powiedziaha żebym pozwolił jej odejść, ona musi sobie z tym wszystkim poradzić, wygrać, przezwyciężyć  to wszystko. Chciałem zostać, pomóc jej ale powiedziała ze nie. Wiem że chodzi do psychologa ale nie wiem jak z efektami. Nie mam jej tego za złe, nie potrafię się złościć. Ale nie potrafię też udawać dobrego znajomego bo ją po prostu kocham. Myślicie że jest sens się do niej odezwać? Powiedzieć jej totalnie wszystko co myślę i czuję i zobaczyć co wyjdzie? Po zerwaniu widzieliśmy się raz. I tak byliśmy przytuleni i trzymaliśmy się za ręce, widać było że ona chce tego związku  ale jakby nie mogła. Co mi doradzicie?