zależy mu ale nie chce tego pokazać...

ewa.wu dokładnie - zgadzam się z tym skomplikowaniem sama teraz nie wiem jak się zachować wobec niego...

Boi się, że jak bezpośrednio się zaangażuje to go olejesz, bo już go "zdobędziesz". Brak mu pewności siebie, nie możesz mu pomóc trochę?

Zdradzony= chorobliwie ostrożny i nieufny, po co ma się skazywać na kolejne cierpienia ze strony "okrutnych kobiet"?
To, że szuka z Tobą kontaktu, to bardzo dobry znak. Zatem nie sądzę, że jesteś mu obojętna. Daj mu tyle czasu, ile sama jesteś skłonna wytrzymać, lub do momentu, kiedy nie pojawi się na twojej drodze ktoś równie wartościowy. Bo nie masz nic do stracenia a jedynie możesz zyskać.
Z mojej strony jeszcze napiszę, że wiele razy przerabiałam następujący scenariusz: codzienne rozmowy do późnych godzin nocnych, czasem porannych przez komunikator... trwało to może 2 miesiące... potem 14 dniowa cisza-całkowita utrata zainteresowania moją osobą. Powód? Poznałem kogoś. Sądzę, że jeśli stara się utrzymywać kontakt i go inicjuje , to nie jest "bezinteresowny" w tym, może też postrzega Cię jako potencjalną dziewczynę.

Jeżeli sytuacja się jakoś zmieni, to pisz tutaj, w tym temacie. Bo jestem ciekawa, czy coś z tego wyjdzie dobrego.

Pozostaje tylko czekać, ale przynajmniej już wiesz jak to wygląda z jego strony. Bardzo fajnie, że jesteś w jego typie. Oby tylko ta oziębłość mu w końcu przeszła. Gratuluję zdobycia się na odwagę i porozmawiania z nim.  Tylko niech sobie nie myśli, że będziesz na niego czekać w nieskończoność.A jeśli chodzi o wewnętrzne blokady, to nie trwają one w nieskończoność, człowiekowi w końcu zaczyna doskwierać samotność. Potrzeba miłości jest tak silna, że ryzykuje zaufać ponownie, jeśli czuje , że dla tej jednej osoby warto.Powodzenia

błąd

To już wydaje się dziwne i chyba nie do końca wypada go o to wypytywać. Będzie czuł się przyparty do muru. Pomyśli, że masz o to pretensje i się biedny zniechęci. Z niektórymi to trzeba obchodzić się delikatnie jak z jajkiem. Ale skoro twierdzi, że chętnie się spotka to może jest nieśmiały i nie chce się narzucać. W sumie ciężko coś budować na samych smsach, spotkania więcej wnoszą. A może to było "kiedyś" i kiedy wasza znajomość wejdzie na wyższy poziom niż teraz to nie będzie miał problemu żeby zaproponować spotaknie, będzie czuł się swobonie. Ale to tylko takie gdybanie, chyba strasznie "trudny" ten chłopak.

Już zrobiłaś chyba wszystko co mogłaś, żeby dać mu do zrozumienia pewne rzeczy. Trochę rozluźnij kontakt, tydzień ciszy nie zaszkodzi. Może zauważy Twoją obojętność.Jak będzie mu zależało to napisze. Mój "kolega" odezwał się jak gdyby nigdy nic po 12 dniach mojej całkowitej bierności. Ale to pewnie z nudów.
A może Twój milczy bo ma przemyślenia i układa sobie coś w głowie haha

Bardziej znajomy ze szkoły, normalnie nie zwracał na mnie uwagi, nie mówił nawet "cześć" kiedy mnie mijał. Ale kiedy był pijany bardziej niż zwykle to mu się włączał "drunk texting": pisanie o osobistych sprawach z przeszłości , o swoich zainteresowaniach, o swoich miłościach, rodzinie. Pisał tylko do mnie. Narzekał na cały świat i szukał wsparcia. Dzień później tygodniowe ukrywanie się na czacie FB (jakby ze wstydu)... Potem znowu trochę % i znowu to samo. Tak od około roku. Ale nie przeszkadza mi to. Zawsze jakieś miłe urozmaicenie, te rozmowy z nim.
Poza tym nie piję, więc nie wiem ile są warte te wynurzenia poalkoholowe. Ale podobno człowiek mówi wtedy co naprawdę myśli i pozbywa się jakieś blokady. Nie wiem ile w tym prawdy.

Ze mną jest taki problem, że ja mam taki silny charakter, że zawsze z automatu ląduje we friendzone. Faceci szukają kogoś miłego i kruchego, kogo mogą otoczyć opieką, a mną już nie trzeba się opiekować, sama sobie daje radę.  Bywam nazywana przez moich kolegów "ziomeczkiem z waginą". Jestem od doradzania w różnych beznadziejnych sprawach.Zawsze z resztą wolałam męskie konkretne towarzystwo. Nie miałam koleżanek. Z mojego punktu widzenia to dobrze, że weszłam w ten świat, bo jestem wyczulona na nieczyste zagrania i nie daję się tak łatwo urabiać frajerom . Po kilku latach przyjaźni wiem jedno: oni sami dobrze wiedzą, że nie wiedzą czego chcą, ale boją się do tego przyznać.
A "kolega" jest teraz na etapie szukania miłości życia, co 3 miesiące nowa dziewczyna na okres próbny, chociaż nadal kocha nad życie swoją byłą, która go zdradzała. (sama to z niego wyciągnęłam jak był pijany, pewnie nawet nie pamięta co mówił)
Pewnie upatrzył sobie mnie jako nową łatwą ofiarę do manipulacji, ale zrealizowanie jego planu okazało się zbyt skomplikowane bo chyba jestem odrobine bardziej przebiegła , więc zostałam tylko koleżanką. Chociaż mogłabym zaryzykować stwierdzenie, że do siebie pasujemy .
Nie spotykamy się bo wyjechałam na studia, a on się wyprowadził gdzieś nad morze.

Pisałam to na podstawie swoich dziwnych doświadczeń, kiedy faceci zniechęcali się do mnie, ponieważ przez moment byłam po prostu szczera i powiedziałam co mi nie odpowiada. Potem opowiadali na około jaka to ze mnie zimna kobieta. Ale masz rację i tak by nic z tego nie wyszło, skoro zamiast się nad sobą zastanowić , woleli przerwać znajomość. A krytyka była subtelna i konstruktywna dodam. Teraz pewnie mają dziewczyny, z którymi robią co im się podoba, a te na to przystają, bo boją się porzucenia.

Masz rację, problem jest bardzej złożony   ale nie zamierzam się aż tak uzewnętrzniać, więc wybrałam spłyconą wersję przedstawienia problemu.

Bardzo stereotypowo się zachował. Przykre, ale dość powszechne zachowanie niedojrzałych facetów. Widocznie się myliłam myśląc, że wiek ma tu jakieś znaczenie. Czy będzie miał 18 czy 30 czy 40 lat będzie załatwiał sprawy w podobny sposób. A z Twojego opisu wydawał się taki porządny. No nic, na razie nie spisuję go na straty. Może raczy się odezwać po 2 tygodniach. Tylko szkoda, że musiałaś rozczarować się brakiem jakiejkolwiek inicjatywy z jego strony.

Takie bezsensowne trwanie przy nim zapewni Ci jakąś namiastkę relacji, ale skoro coś do niego czujesz to na dłuższą metę to będzie wykańczające psychicznie.
Za każdym razem inicjując rozmowy czy spotkania będziesz źle się z tym czuła (tak jak teraz).  Ale z drugiej strony ciężko będzie zerwać kontakt, bo zaczną się myśli: może za wcześnie odpuściłam, gdybym dała mu trochę czasu to może bylibyśmy razem.
Ale zabieganie o faceta jest trochę uwłaczające dla kobiety. Tym bardziej, że podajesz mu serce na talerzu i on nic już nie musi robić, nie musi Cię do siebie przekonywać. Nie możesz mnie słuchać, bo to Twoje życie ale ja bym zerwała kontakt. Nie mam cierpliwości do niekonkretnych osobników, co nie potrafią się określić przez okres pół roku.
Wiem, że to słabe...ale można sobie tłumaczyć, że tak musiało być i może los ma dla Ciebie kogoś innego.

Jesień zobowiązuje. Może on też ma depresje. Na wiosnę się określi.
A może on myśli, że nie krzywdzi Cię jak się nie odzywa bo o sobie nie przypomina? (nadinterpretacja).

Zależy.Bardzo ciężko zabiegać o kogoś kto nas nie chce, wówczas nie jest to całkiem ciekawe.

Pochwalasz rozbijanie komuś związków? albo to, że ktoś się nachalnie narzuca ? Tak to raczej jest odbierane. Nie bałabym się porażki.

Nachalnośc a zwykłe zabieganie o wlasny "kawałek swiata" to roznica

ale to mam zabiegać, walczyć o niego? ja i owszem boje się porażki, boje się odrzucenia ponownego, poniżenia... muszę widzieć sens, szanse, cień nadziei, który on mi niby daje jednakże teraz od siebie nie daje nic...zależy mi na nim bardzo ale nie wiem jak do niego podejść, jak rozmawiać, co robić...

zawsze mi się wydawało, że to facet powinien zabiegać o kobietę... dlatego mam ochotę się poddać, dlaczego ten facet nie powie wprost, że to jednak nie to tylko mnie mami słowami, że jest duża szansa żeby między nami coś było... ale wymaga ode mnie inicjacji wszystkiego, mam robić tak żeby on chciał więcej... nie wiem o co mu chodzi... rozumiem może mieć uraz no ale no kurde no...

Spotkałam się z nim wczoraj na dyskotece, niby byliśmy umówieni na dziś ale jakoś wyszło, że jednak spotkaliśmy się wczoraj.... byliśmy ze swoimi znajomymi... wiadomo on był po 2, 3 piwach ... ale tańczył ze mną cały czas, podczas tańca całował delikatnie w usta i w czoło... dawał do zrozumienia, że bardzo na niego działam... rozwali mi ten facet to moje serce na strzępki...

jest szansa, że się spotkamy... on ma jakąś imprezę i niewiadomo o której sie to skończy, ma mi dać znać.... no ale zobaczymy...

Widzieliśmy się w sobotę, zadzwonił zaraz jak skończyła się ta rodzinna impreza... pojechaliśmy na chwile z jego dwoma kolegami do jego znajomego bo też robił jakąś impreza na działce... byliśmy tam może z godzinę... znowu przy wszystkich, przytulał, nie odstępował na krok, całował... każdy myślał, że jesteśmy parą... potem pojechaliśmy na potańcówkę... tańczył cały czas ze mną a potem siedzieliśmy w aucie sami... luźne rozmowy, przytulanie całowanie... w rezultacie wróciłam o 6.30 do domu... ale byłam prze szczęśliwa... w niedziele cały dzień smsowaliśmy, w poniedziałek też... wstępnie jesteśmy umówieni że w któryś dzień do mnie wpadnie (pierwszy raz) na przysłowiową herbatę, może obejrzymy jakiś film (on ma da znać kiedy, bo nie wie czy to będzie w tym tygodniu czy w przyszłym więc czekam i zobaczymy co to będzie...)... kiedyś jak pisaliśmy, wspominał, że jak skończy studia będzie chciał wyjechać do niemiec... nie widzi tutaj przyszłości dla siebie a jak to sam stwierdził chce się czegoś dorobić... ja tez wcześniej wspominałam o takim wyjeździe ale gadaliśmy o tym bardzo luźno, nie wyrażałam że tak powiem swojego niezadowolenia, że on chce wyjechać choć wtedy nie raz sobie zadawałam pytanie jaki jest sens utrzymywać w takim razie tą znajomość... tym razem pozwoliłam sobie zapytać "i co zostawisz mnie tu samą?" po czym dodałam, że żartuje ale on jednak odpisał, że właśnie dlatego pyta jakie ja mam podejście do tego bo rozmawialiśmy o tym... ja oczywiście napisał ze jak najbardziej pozytywne co tez wyraziłam w poprzednich smsach, no tez niby rozmowa w żartach ale pisał mi, że nie pasuje do mnie moje nazwisko... na moje pytanie to jakie pasuje... podał swoje... niby tylko żarty ale jakoś daje to do myślenia chyba na plus? ... ale, żeby nie było zaś za wesoło... dzisiaj nie odezwał się ani słowem... nie wiem czemu tak jest, że on raczej sam nie zagda... ehhh... nie rozumiem tego naprawdę... ja nie wytrzymałam i posłałam mu buziaka smsowego jakąś godzine temu (na znak, że o nim myślę) odwzajemnił w momencie... ale nie pisałam, już nic więcej... kurde nie chce się narzucać ale nie chce robić takich przerw w kontakcie... co myśleć o tym wszystkim...?

Zapytał mnie dzisiaj czy wynajmiemy sobie razem mieszkanie od listopada... jestem w szoku.

Powiem szczerze, że zaczynam się zastanawiać czy on jest normalny... albo właśnie co to za gra...

Ewa jak ja mam z nim postępować?

z tym mieszkaniem to było tak... że właśnie już kiedyś rozmawialiśmy o tym, że chcielibyśmy się wyprowadzić (obydwoje mieszkamy z rodzicami, obydwojgu nam to nie pasuje, gdyż oboje mamy nieciekawą sytuacje w domu) - tu się rozumiemy... wcześniej w żartach (chyba) rozmawialiśmy, że fajnie by było tak wynająć tylko gdyby każdy sam chciał wynająć finansowo byśmy nie wydolili... no i pojawił się temat, że możemy razem wynajmiemy no i temat gotowania wspólnych obiadów, oglądania filmów itd... ale to była tylko rozmowa... nagle on wypala z taką propozycją, nie wiem czy do końca poważną czy znowu jest to jakiś test z jego strony... nie wiem zależy mi na nim ale nie ufam mu... nie wiem o co mu chodzi, co do mnie czuje... nie chce naciskać więc udaje taka obojętną... jest jeszcze cały miesiąc póki co mam wrażenie, że może się mu jeszcze z 10 razy odmienić ale kurde no ile można wytrzymać taką huśtawkę ze skrajności w skrajność... wkurzają mnie te jego dwie natury... gdy jesteśmy blisko, razem... jest tak cudownie... a gdy się rozstajemy on jakoś nie przejmuje tej inicjatywy... ja nie czuje po prostu żeby mu jakoś bardzo na mnie zależało... i to jest najgorsze... może nie umie tego wyrazić, boi się... nie wiem... może mu chodzi tylko o seks... nigdy w życiu nie spotkałam tak skomplikowanego faceta...

Jeśli doszłoby to do skutku chyba bym się zgodziła, zaryzykowałabym... tak myślę, że być może szybciej by się okazało czy do siebie pasujemy, czy może być coś z tego więcej - zaoszczędziłabym czas jeśli to nie jest ten facet... ja do domu zawsze wrócić bym mogła... nie wiem jak on... ale tutaj masz racje gdyby złamał mi serce, zostałby tam sam... jasne, mógłby sobie poszukać kogoś na moje miejsce... ale w sumie zamiast mnie teraz też by mógł szukać kogoś z kim mógłby to mieszkanie wynająć a jednak zaproponował to mnie... no i fakt, faktem gdy jesteśmy razem jest naprawdę super... brakuje tylko tej incjatywy z jego strony, napisania od siebie, zaproponowania spotkania i to daje mi do myślenia...

ale on wie, że chciałabym żeby było między nami coś więcej...

Co począć z takim idiotą...