wątpliwości...

Rozumiem, że cię to dotknęło (mnie by też) i poczułaś się zdradzona, ale nie przesadzaj za bardzo. Obserwuj. Jeśli mąż szczerze poczuł się głupio z tego powodu, nic nie ukrywa (dał Ci hasło) to nie nakręcaj się i nie stawiaj od razu pod znakiem zapytania wasze małżeństwo i miłość. Wiesz... człowiek nie jest robotem. Będąc w związku zdarzają się pokusy, czasami nawet flirt. Może mu się po prostu dobrze gadało. Jak teraz zaczniesz go męczyć, węszyć, podejrzewać, to możesz zgotować wam piekło. A po co..., skoro piszesz, że jesteście na co dzień szczęśliwym i zgodnym małżeństwem. Człowiek się myli, zbacza z torów i miej tego świadomość. Nie bądź katem dla siebie i jego. Obserwuj, ale w ukryciu. Nic mu nie mów.

To jest brak zaufania. przecież w zdradzie to najbladziej boli. Poproś go delikatnie o telefon tej kobiety.

Bez sensu żebyś dzwoniła. Wiesz co pomaga w takich sytuacjach: wyobraź sobie, że to ty jesteś na jego miejscu, korespondujesz sobie z kolegą z pracy,w sumie dopóki mąż cię z tym nie zobaczy, nie czujesz żebyś robiła coś złego. Potem mąż każe ci pokazać treść korespondencji, usuwasz pewne fragmenty, bo kolega np. za dużo w nich sobie pozwolił. Rozumiesz . A zaufanie... jak nie będziesz wyolbrzymiać, to przy tego typu zdarzeniu wróci. Ale pamiętaj... życie jest przewrotne i nie można komuś ufać na 100%. Nawet mężowi .

lifrinta, ja rozumiem sens Twojej wypowiedzi, ale to nie jest takie proste, niestety.
Nie potrafię tak po prostu o tym nie myśleć, nie potrafię przejść przez to tak, jakby nic wielkiego się nie stało. tym bardziej, że nie widziałam tych wiadomości i nie wiem co w nich było. nie wiem czy tylko i wyłącznie kwestia "swobodnego" pisania, które trochę poszło w nieodpowiednim kierunku.
Usuwając części wiadomości pozostawił, tak naprawdę, pole do działania mojej wyobraźni. Teraz mogę tylko snuć domysły co tam było...
Nawet teraz myślę, czy nie piszą, nie rozmawiają... Przecież tak na dobrą sprawę nie wiem co się wydarzyło. Wiem tyle ile sam mi powiedział. A mam świadomość, że przecież wiedząc, że nie mam pewności ani możliwości sprawdzenia, nie przyzna się do zdrady fizycznej.

Dodam jeszcze, że prowadzenie przyjacielskich, czy jakkolwiek je nazwać, rozmów z inną kobietą zraniło mnie podwójnie - raz, ze to mąż a zainteresował się inną na tyle, aby z nią rozmawiać (pisać) w domu, dwa - że uważałam go za męża-przyjaciela, gdzie przyjacielskie rozmowy, intymne i bliskie, są zarezerwowane dla nas. Podkreślanie przez męża przy innych, że ma wyjątkową żonę tylko jeszcze bardziej poddało w wątpliwość całą szczerość związku i zdystansowało mnie do niego.

Wszystko co piszesz jest oczywiste, także dla mnie zranionej. Tylko gdy masz wielką ufność, tak samo wielki pozostaje później ból. I nie da się racjonalnie przemówić samej sobie i przetłumaczyć pewnych kwestii, tym bardziej że mówimy tu o uczuciach.

Wiem co czujesz, bo ja byłam zdradzona. Ale co zamierzasz? Z tego co widzę rozpętujesz w głowie domysły (jeśli masz z tym problem poproś męża jeszcze raz o wyjaśnienia, zastanów się o co powinnaś go poprosić, abyś mogła się uspokoić) i powiem ci z własnego doświadczenia, że się zajedziesz... . Jeśli mąż tylko pisał z koleżanką (a jaka była mniej więcej ta treść?) to nie możesz teraz rozpętać wojny, bo nie miałoby to najmniejszego sensu. A nawet jak tam był flirt... Czy potrafisz z tym żyć? Czy uważasz, że to się nie zdarza, szczególnie w długoletnich związkach..?

To, że Twój mąż zainteresował się w jakiś sposób inną kobietą, jakby nie patrzeć, jest bardzo ludzkie. Tak czasem bywa, co nie oznacza, że do czegokolwiek mogłoby dojść między nimi. Jak powtarza bliska mi osoba - ta trzecia ma po prostu bonus za nowość. Twoje rozczarowanie i żal są również bardzo na miejscu. Jesteście z mężem bardzo blisko, jak piszesz, to rozmawiaj z nim o swoich emocjach, o tym co przeżywasz. Poszukajcie wspólnie rozwiązania. Jeżeli zależy Ci na tym związku, to atmosfera nieufności z pewnością Wam nie pomoże.
Zachęcam Cię do przeczytania książki Katarzyny Miller "Nie bój się zdrady". Znajdziesz tam inne spojrzenie na temat zdrady, myślę, że pomocne w obecnej sytuacji.

I wróciłam... bo moja obawa, nieufność, niepewność ciągle są we mnie. Kiedy to minie? Czy w ogóle minie?
Staram się wierzyć, niby wszystko jest ok - ale nie dla mnie.
Boję się, że mąż nie jest ze mną szczery, ze ciągle ma z nią kontakt tylko teraz jest ostrożniejszy.
Ta niepewność udręcza mnie.

Czytam historie zdrad na forum i boje się, że po prostu sama siebie oszukuję i że wierze w nas, bo tak chcę. Przecież nie powie mi, ze ciągle z nią rozmawia (albo spotyka). nie mam możliwości sprawdzenia.
Jest we mnie lęk i obawa, że nagle wszystko pierdyknie z wielkim hukiem... a ja tak naprawdę oszukuję siebie wierząc w szczerość męża
Czy to minie?