Czuję sie gorsza od innych

Po pierwsze wymień swoje zalety.

Po drugie - jakie masz relację z rodziną?

A czy np. w dzieciństwie byłaś chwalona?

Taka odpowiedź mnie nie satysfakcjonuje. Na pewno masz coś ładnego w twarzy, ciele, charakterze i masz jakieś umiejętności. Spróbuj!

Potraktuj swój stan jako coś chwilowego. Coś co kiedyś minie, jak tylko zaczniesz więcej uczestniczyć w życiu społecznym. To że myślisz, że jesteś sierotą, ciapą, brzydka, nijaka sprawia że tak się zachowujesz. Im bardziej będziesz sobie to wmawiać, tym bardziej będziesz się tak zachowywać. Nie masz zakłamywać rzeczywistości - że jesteś jak te koleżanki. Masz przyjąć - ok teraz tak się zachowuje, z czasem się to zmieni.
I wierz mi, bo mam tak samo. Kwestia ogarnięcia się w nowym środowisku.
Ciekawość w sensie bycia człowiekiem ciekawym, bierze się z radości bycia. Z tego że Cię cieszą ludzie i świat, w którym żyjesz. Mi niestety to przeszło i już mało kto mnie potrafi zainspirować, ale Ty jesteś młoda i marnujesz swoja wewnętrzną energię. Sama narzucasz sobie kajdany, które Cię teraz uwierają.
Napiszesz o tych zaletach?

Witaj Wercik. Jeśli mama Ciebie za taką uważa to na pewno tak jest. Dlaczego nie chcesz uwierzyć w mile słowa? Powiem ci szczerze , że ja mam wysoką samoocenę chociaż cudu też ze mnie nie ma. Po prostu wierzę w to co dobre. Zawsze coś się znajdzie dobrego w człowieku.

Mówiąc o znajomych z pracy widzisz z boku , że wszystko im idzie gładko ale może oni też przeżywają w środku różne sytuacje tak samo jak ty. Tylko nie widzisz tego.

No i jeśli przeszkadza ci , że jesteś gruba to rzuć słodycze. Zamień je na owoce.

Dziękuję Wam, tym wyżej za rady i tak dalej. Ale nie sądzę, że moi koledzy i koleżanki z pracy przeżywają jakieś trudne chwile w środku, bo mają lepiej ułożone mózgownice. Jak np. w pracy mamy młyn w sobotnią noc, to zbieram ochrzan od koleżanek, że jestem nieogarnięta, że muszę to wszystko kontrolować. One pracują trochę dłużej(rok, ja tylko 4 miesiące) i mam wrażenie, że nigdy sie nie nauczę tak podchodzić do rzeczy jak one tzn tak spokojnie i rezolutnie. Z jednej strony młyn, 30 klientów w kolejce, a one biegają, uśmiechają się, żartują ze wszystkimi, a ja na ich miejscu bym się chyba rozpłakała z nerwów. Nie użalam się nad sobą. Chyba miliard razy próbowałam się zmienić, próbowałam schudnąć, pokochać siebie, wstać z łożka prawą nogą. Ale ten stan "uniesienia" trwał raptem 3-4 dni. Podejrzewam u siebie depresję, bo nie kocham życia i nie umiem korzystać z jego dobrodziejstw. Mam bardzo ograniczony umysł, chowam głowę w piasek. Myślę, że jak sie zamknę w domu(od 3 lat nie wychodzę do ludzi) to będzie dobrze, bo na nikim nie muszę zrobić dobrego wrażenia i nikt nie myśli"oj, żałosna dzidzia, kup se musk".

To zart ? Nie wiem ja sie usmiałem.

No właśnie, więc wiesz jak to wygląda. Ale mnie to dobija, że one się nauczyły pracy szybko i po miesiącu zapierdzielały jak mrówki(każda sie chwali, jak pytam ile czasu Ci zajęło nauczenie sie tej pracy w 100%). Ja 4 miesiąc siedze i czasami mam ochote krzyknąć do szefowej, żeby mnie wypie.rdoliła, bo przecież się nie nadaję. Błaha sprawa, ale np patrzę na wygląd swoich dłoni - od 4 miesięcy nie pomalowałam paznokci, bo w pracy wszystkie połamałam. A koleżanki mają manicure, oraz bardzo zadbane dłonie i mimo ciągłego mycia garów i grzebania w ekspresie do kawy umieją sobie utrzymać ładne paznokcie, podczas gdy ja mam dłonie jak facet po 30 latach w kopalni. Mówię, niby błaha sprawa, ale widać, kto jest super, a kto jest słabym wołem.

Jako zawodowy dawca organów, musisz mieć rację co do tego mózgu. Jedno jest pewne - odmiana takiego sposobu myślenia jest tak cholernie trudna, że musiałabym się chyba urodzić na nowo, jako tabula rasa, żeby nie myśleć o sobie źle. Albo mam to w genach po prostu. Dziwne jest, że mam tę świadomość, że ludzie wokół mnie nie są idealni. Np koleś w szkole, który był z marginesu i miał same pały, wciąż był lepszy ode mnie, bo miał super gadkę, dużo kumpli, nie liczył się z nikim. A ja może miałam piątkę z angielskiego, ale co z tego jak taki ze mnie cielak. Z powodzeniem umiem też stwierdzić, że głośne, wypacykowane lale są ode mnie inteligentniejsze, bo lawirują w towarzystwie i wiedzą, co robią, mają charyzmę. Ja umiem tylko słuchać i kiwać głową, zainteresować swoją osobą kogokolwiek już nie

Czyli Twoja największą bolączką jest małomówność. Masz pomysł jak to zmienić?
Ja mam. Jedno to jakaś terapia grupowa. W moim mieście jest dla ludzi z fobią społeczną, depresją. Skorzystaj, może tam nauczysz się wypowiadać. Druga to jakieś kółko zainteresowań, nauka języka. Raz że poznasz ludzi, dwa że będziesz znowu musiała gadać.

W dzieciństwie zapowiadałam się bardzo dobrze. Ładnie rysowałam(lepiej od rówieśników), pisałam dużo opowiadań i sama sklejałam pisane przez siebie książeczki. Rodzice mnie chwalili, bo nie mieli innych dzieciaków, to trzeba było się skupić tylko aby na mnie. Później, jak miałam 14-15 lat moja matka stwierdziła, że jestem jakoś ponadprzeciętnie inteligentna, cały czas mi wmawiała, że jestem lepsza od innych ludzi etc. Przez krótką chwilę sama w to wierzyłam, ale później się ocknęłam i zdałam sobie sprawę, że tak serio nic nie potrafię. A jasne też, że mnie we wszystkim wyręczała, bo to trochę despotyczna osoba i jak ona czegoś nie zrobi, to nikt nie zrobi tego lepiej. Nie uważam swojej matki za autorytet. Ona cierpi na brak kontaktu z rzeczywistością. Uważa, że jestem księżniczką i powinnam mieć życie jak z bajki. Że zaraz spotkam jakiegoś księcia i będzie sweet ;p Dlatego zbiera mi się na wymioty, gdy moja matka zaczyna coś o mnie mówić, to żenujące i płaskie. Nie jestem jednostką wybitną, tylko zwykłą, leniwą kupą gówna, która miała kiedyś jakieś talenty, swój urok, ale stała się tym czym się stała.

Przyczyną Twojej nieistniejącej samooceny jest z dużym prawdopodobieństwem nastawienie rodziców i ich właściwie sprzeczny komunikat. Z jednej strony byłaś informowana o swojej "nadprzeciętności", a z drugiej mama ciągle Ci pokazywała, że wszystko jednak robisz źle i ona zrobi to lepiej. Jest to taki mechanizm wiecznego udziecinniania, który występuje u nadopiekuńczych rodziców. Wytwarza się wtedy taka dychotomia, że istnieje ideał (który perfekcjonistycznie jest zawsze nieosiągalny), ale, że w sumie na niczym się nie znasz, to nie ma nawet sensu próbować.

Na szczęście jesteś dorosła, więc możesz zmienić świadomie swój sposób myślenia. Oczywiście najlepsze by było pójście na terapię, ale równie dobrze jest zacząć od uprawiania sportu. Nie wiem jaki masz stopień nadwagi i co lubisz uprawiać, w związku z tym wybór zajęcia zależy od Ciebie, ale kluczem jest regularne wpasowanie tego w grafik. Wiem, że studiujesz i pracujesz, ale nie jest niemożliwym wygospodarowanie 4-5 godzin w tygodniu (np rano przed zajęciami). Nie tylko poprawi Ci się zdrowie, wyrobią mięśnie, wyszczuplisz się, ale PRZEDE WSZYSTKIM poprawi Ci się nastrój. Spróbój tak przez miesiąc, a gwarantuję Ci rezultaty.

Samo siedzenie na tyłku i zapychanie się słodyczami nigdy jeszcze nikomu na nic nie pomogło.

Masz nadwagę, ale nie jest ona wcale taka kolosalna. Wystarczy zrzucić 10 kg i będziesz w ramach zdrowego BMI. Poza tym ciesz się kobieto- jesteś wysoka! Co ja bym dała, żeby nie patrzeć na wszystkich od dołu (bo ja mam takie metr sześćdziesiąt w kapeluszu).

Jeżeli chodzi o rezultaty, to zależą one nie tylko od diety ale również od treningu. Ktoś Ci układał plan na siłowni? Najlepiej skontaktować się ze specjalistą w tej sprawie, jednak szeroko mówiąc, najlepsze efekty daje połączenie treningu oporowego (wolne ciężarki lub maszyny) z aerobami (bieganie, wiosłowanie, rower, intensywny aerobik, pływanie). Istotna też jest częstotliwość ćwiczeń- raz czy dwa w tygodniu to zdecydowanie za mało, cztery, pięć to minimum. Inna sprawa to też nie zmuszanie się do czego nie lubisz- nie pasi Ci pływanie, to biegaj, nie lubisz ćwiczyć sama, zapisz się na klasę czegoś, a może na sport zespołowy.

No więc OK, wiesz czego nie lubisz, a to już początek

A jak organizowałaś trening? Czy ćwiczyłaś poszczególne grupy mięśniowe w dane dni czy robiłaś full body workout? Jest to istotne pytanie, bo jeżeli ćwiczyłaś całościowo, to mogło być bardzo ciężko bo byłaś normalnie przetrenowana. Generalnie duże grupy mięśniowe (plecy, klatka, nogi) potrzebują 72 godziny na regenerację, więc jeżeli klatkę wyciskasz w poniedziałek, to następny taki trening powinien być najwcześniej w czwartek. Jeżeli chodzi o aeroby, to czasem mniej czasowo ale w tzw interwałach (czyli jedna minuta takiego maksa, najszybciej jak możesz, a potem dwie słabego truchciku i tak przez 15-20 min na zmianę) są o wiele bardziej efektywne niż to samo tempo przez 40 min, bo wykorzystują na zmianę procesy tlenowe i beztlenowe.

Najlepiej byłoby jednak skonsultować się z trenerem fitness w lokalnym klubie, który będzie Ci mógł ułożyć naprawdę profesjonalny program treningowy.

Tylko co zrobić, żeby mi się zachciało. Nie wiem, ile można siedzieć w miejscu. Boję się, że ten stan mi się podoba, że tak naprawde nie chcę nic zmieniać

Wercik, full body workout to nic innego jak trening całego ciała, czyli wszystkich grup mięśniowych jednego dnia. Generalnie nie polecam, bo taki trening można robić tylko trzy razy w tygodniu i normalnie zabiera za dużo czasu i pozostawia znikomą ilość energii na aeroby. Uważam, że lepiej się sprawdza trening poszczególnych grup; czyli poniedziałek i czwartek robisz nogi, klatkę i brzuch, a we wtorek i piątek plecy, ramiona i przedramiona (co zabiera 30-45min), plus oczywiście jakieś 20 min bieżni. W środę za to robisz tylko jakieś aeroby. W ten sposób nie dojdzie do przetrenowania i będziesz mieć zrównoważony trening wszystkich partii ciała.

Jeżeli chodzi o Twoją technikę, to po pierwsze robisz za dużo powtórzeń. Lepiej działa 8-10 powtórzeń w pięciu seriach, z 30 sek przerwami. Po drugie, obciążenie powinno być znaczne. Machanie 5kg hantelkiem dwadzieścia razy nie zbuduje Ci mięśnia, a jedynie zwiększy wytrzymałość. Po trzecie, tłuszczu nie da się spalić z jednej, wybranej części ciała. Tłuszcz się spala wszędzie w miarę równomiernie. Trening siłowy zwiększa masę mięśniową, a za tym przyspiesza metabolizm całego organizmu, a nie targetuje pupy czy brzuszka.

I wiesz co, to są podstawowe błędy, których byś uniknęła gdybyś się zdała na trenera. On Ci łaski nie robi, jemu za to płacą

A co do chcenia, to polecam sobie ułożyć jakąś fajną playlistę na telefonie, której będziesz słuchać podczas treningu i chodzić na siłownię zawsze w tym samym czasie. Mózg jest trochę taki głupi i jak może to działa na autopilocie, więc regularność wyrabia w nim taki gadzi nawyk, że się budzisz...i już się chce, tak bez myślenia (sprawdzone w praniu).

Z tego co zauważyłem to kobiety chodzą raczej na zajecia grupowe i wybierają sobie odpowiedni typ zajęć.
W sensie trwaja 30 -45 minut i maja konkretny cel.
Jak znudza Cie jedne to mozesz iśc do innych tez da sie pogadać. No i grupa motywuje.
Mało widuje kobiet korzystajacych z maszyn . Pojawiaja sie ale raczej sporadycznie , przeważnie po zajeciach.
Jak bieżnia to tak 40 minut wydaje sie ok . 20 to raczej za mało.

Czy przypadkiem Twoja postawa nie wynika głównie ze złości na mamę? Masz dość tych mamy komplementów, one wychodzą Ci bokiem. Dlatego nie masz ochoty rozwijać tych talentów które masz: ładne pisanie, rysowanie, nie chce Ci się dbać o wygląd, bo jak wyobrazisz sobie reakcję mamy, jej zachwyty nad swoją "księżniczką", to Ci się odechciewa. Przez to wpadłaś w jakiś lęk przed sukcesem.

....

No właśnie powinnaś dostrzec, że opinie Twojej mamy nie są podyktowane Twoim dobrem ani realizmem a jej brakiem zrównoważenia emocjonalnego (tzn jak jest sfrustrowana to się wyżywa na Tobie, jak w dobrym humorze to poklepie po główce) i znaleźć obiektywny punkt odniesienia. Forsuję tu tak ten sport, bo osiągnięcia w nim są właśnie takim punktem i dodadzą Ci pewności siebie. Nikt nie może zaprzeczyć ani wadze, ani miarce krawieckiej, ani temu, że jesteś w stanie bez problemu wykonać trening, który miesiąc wcześniej wydawał się niemożliwy.

I tak na serio, dystans do mamy, WIELKI. Puszczaj jej komentarze mimo uszu. Ona ma problemy z sobą.

A co jeśli wszędzie w takich miejscach czuję się jak piąte koło u wozu i nie umiem rozmawiać z ludźmi?

Chyba uświadomiłyście mi, że potrzebna mi pomoc specjalisty. Nie da się żyć(żyć tak na serio, nie mylić z egzystowaniem) wlokąc za sobą takie negatywne myśli o treści "fajna z niej laska, nie to, co ze mnie", "on jest taki fajny, rozchwytywany, ale rozmawia tylko z dziewczynami na poziomie" i milion innych. To jak chodzenie wszędzie z taką małą chmurą, która leje deszcz tylko na mnie. Łatwo nie będzie, bo ten schemat wlokę juz odkąd tylko pamiętam.

Kupiłam karnet na siłownię Idę w poniedziałek

: *

i jak tam wercik ?

Dzięki, że pytacie. Póki co, jestem wytrwała, ale po kilku treningach czuję się ze 2x grubsza.. W pracy jak do tej pory - denerwuje mnie jedna koleżanka, która zauważyła już dawno moją słabą osobowość i nawet sie nie kryje z tym, że traktuje mnie jak niedorozwinięte dziecko. Srał ją pies ;P Na wagę jeszcze nie stawałam. Chyba się boję. Aha, no i słodycze śnią mi się po nocach Hehe, jak narkoman na odwyku normalnie! Sama nie wiem, ile jeszcze wytrzymam, bo ze 200 razy do tej pory miałam napady silnej woli, ale one trwał maksymalnie 2 tygodnie, a później uczta. I po tej uczcie motywacja spadała na łeb na szyję.

Wercik, to się da kontrolować. Jako młoda dziewczyna potrafiłam zjeść całą paczkę herbatników z czekoladą, tak w jednym posiedzeniu. Ale dałam sobie szlaban na wszelkie słodkości i zastąpiłam je jogurtem, owocami, jakimś tostem z miodem na śniadanie i po kilku tygodniach...straciłam na nie zupełnie smaka. Dzisiaj, po latach, u mnie czekolada leży w szafce kilka miesięcy, a jakieś Delicje to chyba ostatnio w Boże Narodzenie kupiłam Mam za to słonego "zęba" na paluszki i krakersy, którego trzymam w ryzach siłą woli

Jeżeli wiesz, że te dwa tygodnie to dla Ciebie taka swoista "górka" to radzę się sprząść i skupić na ćwiczeniu może troszeńkę dłużej (nawet pięć minut na bieżni) i jak Cię ściśnie na słodkie to mieć pod ręką jakiś fajny, gęsty jogurt.

Jesteście tu jeszcze? Nie wiem, po co to piszę, ale w jakiś sposób jest mi lżej. W realnym życiu nie mam się komu wygadać.
Mam właśnie przypływ samojebczych myśli. Znowu. Zaczęłam praktyki w liceum, uczę ich angielskiego. Nie wiem właściwie dlaczego wybrałam specjalizację nauczycielską, bo do uczenia się nie nadaję, ale wyszło jak wyszło. Na praktyki dojeżdżam z koleżanką do innego miasta. I tu się zaczyna. Ona ma wszystko poukładane, zorganizowane, wypisała sobie nawet plan lekcji i wszystkie zadania, jakie chce zrobić. Słucham jak mi opowiada, co zamierza etc. jakbym przeprowadzała wywiad z ministrem(moja rola to tylko "aha, oo, ale super, podziwiam cie" i kiwanie łbem). U mnie wszystko robione "na czuja", czasem zapomnę nawet spojrzeć na konspekt, jestem tak zdenerwowana, ze drżą mi ręce. Prowadzenie lekcji jakoś mi idzie, nawet spoko, ale jest to niepewny grunt. Koleżanka ma też prawo jazdy i własny samochód. I znowu czuję się jak bydło, które trzeba wozić i prowadzić za rączkę. Dociera do mnie, że taki ze mnie pożytek jak z ameby, bo ja nawet nie potrafiłam zdać egzaminu teoretycznego na prawko. Rzadko czuję się tak zdołowana jak dzisiaj. Rzadko kiedy dociera do mnie, że jestem mega sierotą, ale dzisiaj to zrozumiałam, kolejny raz porównując się z kimś innym.

Gdybyś chciała, pewnie byś zrobiła prawko. Ja chciałam i nie umiem, co przypisałam już dawno swojemu mózgowi, który działa jak stary traktor. A co do koleżanki, może nie jest wysoka jak ja, ale to ja w tej spółce jestem duża i głupia, ona niższa i ogarnięta. W dodatku jeszcze matka sprzedała mi litanię z wrzaskami, że się okropnie ubrałam(gdzie to w dres na praktyki, jesteś normalna!?) ale to były trochę już wytarte dżinsy i bluza od dresu. Znowu czuję się jak duże dziecko. Na siłowni byłam rano. Jakoś ciągnę, ale akurat teraz wpadłam w dołek i jest mi masakrycznie źle.

Przynajmniej od dwóch tygodni nie napchałam się pączków, więc jakiś mini sukces. Nie wiem w dalszym ciągu ile ważę, ale czuję się jakieś 2 kilo grubiej

Absolutne GRATULACJE!

To, że regularnie ćwiczysz i, że ogarnęłaś słodycze to jest prawdziwe osiągnięcie. Widzisz, mogłaś się zlenić, a tego nie zrobiłaś, bo masz mocną motywację. Brawo

Co do koleżanki, szepnę Ci smutną prawdę: ona nie urośnie, choćby nawet na uszach stanęła. Za to Ty już teraz zaczęłaś się zmieniać na lepsze i czekają Cię  w tej materii postępy i sukcesy A to co Ci matka mówi, puść mimo uszu. To jest jej problem, co jej się tam nie podoba, nie Twój.

PS. Nigdy nie próbowałam robić prawa jazdy, bo szczerze mówiąc przeraża mnie ruch na ulicach. Na rowerze jeżdżę po chodniku

Dzięki, że pytasz. Jest OK! W poniedziałek staję na szklaną ladacznicę(czyli wagę), aby mi powiedziała jakie są efekty mojej 2-tygodniowej pracy. Nie wiem, czy to prawda, ale wyglądam troszkę lepiej. Pupa w górze, smuklejsze nogi.. Albo to jakaś iluzja, albo zaczynam się zmieniać. Dzisiejszy dzień jest akurat gorszy niż do tej pory, bo zjadłam pasek czekolady z orzechami. Miałam iść na siłownię, ale mój kostium jest cały mokry, a nie mam w czym ćwiczyć. Wiem, głupia wymówka.. Pójdę jeździć na rowerze jak przestanie padać deszcz, na co liczę. Wróciwszy z pracy jestem w większym dole niż za zwyczaj. Zawsze tak jest, gdy się naoglądam wesołych znajomych i kolegów z pracy jak sobie gadają, oraz śmieją między sobą. Super i luzik, a ja biegam jak zbzikowana galareta i ciąle się w czymś mylę. Dostałam opierdol od szefowej, bo miałam iść na nockę, ale ta do mnie, że ona mnie na nocnej zmianie nie chce, bo tylko przeszkadzać będę. Jestem żałosna