sama sobie jestem winna

Moim zdaniem skoro pisał tobie że odczuwa braki w każdej postaci to napewno szczęsliwy nie jest
Na Twoim miejscu napisałbym, skoro on tak łatwo sobie Ciebie nieodpuscił

Niekoniecznie. Odkochiwanie to proces nieliniowy. Sam właśnie przechodzę. Wczoraj skamlałem o telefon a dzisiaj mi jakoś tak wszystko jedno. Choć nawroty nie są wykluczone :-)

Jezeli jestes pewna na milion procent,ze go nie odrzucisz znowu to napisz lub umow sie na rozmowe i powiedz mu to wszystko.

Cały czas byłam z nim w tej relacji szczera. Nie wodziłam go za nos, za bardzo go szanuję. Gdzieś tam w myślach jeszcze z 2 miesiące temu, mówiłam że w końcu znajdzie sobie inną dziewczynę, gotową tu i teraz by z nim coś stworzyć. Powiedział wtedy że poczeka na mnie tyle ile trzeba. Aż dojrzeje do tej myśli, że już czas na to bym zajęła się swoim zycxiem, otworzyła się na uczucie. W moim wypadku gdy teraz tak myślę, robiłam krok do przodu, dwa do tyłu. Miał cierpliwość.
W dodatku tak naprawdę, wiem że on jest facetem i ma swoje potrzeby. W dodatku jego praca -kierowca tir- powodowała, że maiłam rożne myśli w głowie. ALe wiem, jaka jest osobą, myśli odpędzałam. Byłby to związek trudny, trzy tyg go nie ma, 3 dni jest. A on szczerze nie raz mówił, że chce ślubu, dziecko, rodzina. To także nasuwało mi kolejne pytania.. tak od razu na głęboka wodę ? z jednej nie wyszłam jeszcze, a tu już do drugiej mam wpaść.Wiadomo, człowiek zawsze ryzykuje.
Gdy powiedział mi o pracy w innym mieście, to mnie zatkało tak naprawdę i to na tydzień czasu.. nie wiedziałam jak zareagować.. Dokładnie usłyszałam , że nic go tu nie trzyma. bo ja nie dałam mu przez ten rok żadnej deklaracji, po czym dodał, że ja przecież z nim mogę jechać.
No tak.. ambicja poszła w górę, przełknęłam ślinę i powiedziałam że życzę mu wszystkiego dobrego. Co miałam powiedzieć. Paść na kolana? tego oczekiwał?
całe 2 tygodnie myślałam, chciałam napisać eska, ale chciałam mu dać czas na to by się w nowym miejscu by się urządził. no i do dziś..
oakzje się, że został, bo z praca nie wypaliło, oraz że się z kimś spotyka.
Nie wiem co ja mam myśleć. Prawda? nie prawda? gra mi na uczuciach?  Mogę także myśleć, że specjalnie zagrał z tym wyjazdem do nowego miasta, by sie mnie pozbyć  i z czystym sumieniem zacząć coś nowego. Chociaż on taki nie jest. Lub, chciał sprawdzić dziś, czy szczerze napiszę do niego co czuje? Nie wiem, takiego typu faceta jak on, nie poznałam jeszcze.

Wiesz, czytając twoją historię dochodzę do wniosku, że to prawda, że chłopcy porządni, dobrzy na starcie przegrywają z tymi właśnie bad boyami. Wiele jest na tym forum wątków, gdzie faceci pytają się -czy porządny , spokojny chłopak ma szanse na miłość, na dziewczynę.

Dlaczego od razu go nie wybrałaś? Dlaczego trzymałaś go z daleka od siebie? A teraz, kiedy powiedział Ci, że spotyka się z kimś nagle go chcesz?

Minusów było wiele.
Chciałam mieć kogoś przy sobie, budzić sie i zasypiać każdego dnia przy boku kochanej osoby. Tego by nie zapewnił mi ze względu na sowa pracę. 2-3 tygodnie go nie ma, potem pojawia sie na parę dni i znów jedzie.
Także wiadomo co mówią/piszą o kierowcach tirów, że na przystankach piją, spotykają się z dziewczynami, prowadza takie drugie życie, bo każdy facet ma swoje potrzeby . To akurat byłoby ost rzeczą bym o nim tak myślała.
Także to, że od razu chciał poważny związek, dla mnie to raczej stopniowo powinno się odbywać, poznać się jak łyse konie, a jak to zrobić, skoro go tak często i na tak długo nie ma? Gdyby był dzień w dzień w Polsce, myślę, że spotykalibyśmy się z pól roku, po czym być może i byśmy zamieszkali razem. Jeśli jest jak jest, że go nie ma to takie poznanie wydłużyłoby się w czasie. Nie chciałam pocieszenia, tylko chciałam byc pewna na 100% że to już.
Wiem, że sa czasy, że życie w pojedynkę jest ciężkie, kobiety idą na głęboka wodę zbyt wcześnie, a potem są rozstania, kłótnie, bo jednak to nie to. Ja chciałam sobie tego oszczędzić.
Nie byłam także gotowa na coś poważniejszego, gdyż jeszcze 2 lata temu uciekłam spod ołtarza, bo dowiedziałam się że mój eks miał podwójne życie. Skompromitował mnie przed rodziną, oszukał moje serce. Byliśmy z sobą 8 lat. to kawał czasu.
Oraz kwestia różnicy wieku, jest młodszy ode mnie o 6 lat. On młody, odważny, ja- po przejściach z posklejanym sercem.

Na ta chwile, byłabym gotowa przełknąć to co wyżej napisałam. Chciałam z nim być, spróbować, powoli. A tu taki zonk. dziś z rana napisał, że spotyka się z kimś od lipca. Czyli zmienił zdanie, bo wczoraj pisał cos innego. A jesli chodzi o nasza korespondencję, to w lipcu pisał, ze kocha, w sierpniu, ze chce się spotkać, bo tęskni, w sierpniu, że wyjeżdża do nowego miasta, oraz jak ja chcę, mogę z nim. Wczoraj , że nie wyjechał, został, nie wypaliło z pracą oraz ma kogoś. A dziś że od lipca się z kimś spotyka. KU*** co to ma być?
ROBI SIĘ Z NIEGO  bad boy?

No i stało się.
Napisałam mu maila, z tym co w sercu mam, co czuje, co chciałabym, a za poxno jest, bo ma kogoś.  Nie wymagałam że wszystko porzuci od razu, ale chciałam mieć czyste sumienie że mu napisałam to co czuje i że żałuje że tak wyszło. Zresztą tak doradzaliście.

Koniec końcem odpisał mi smsa w odpowiedzi na mojego maila. Napisał, że nawet sobie nie wyobrażam co on teraz w sercu czuje, że gdyby wcześniej wiedział, wszystko potoczyłoby się inaczej. Że w tej chwili ma mętlik w głowie i nie wie co zrobić. Serce  go ;pcha do mnie, a rozum mówi, "nie rań tej z którą teraz jesteś ". Napisał także że rok temu poznał mnie, swoją bratnia duszę , pokochał z całych sił, dawał szanse, nie rezygnował. Aż nie starczyło mu sił i zaczął szukać kogoś innego z kim mógłby coś nowego zacząć. Oraz dodał, że cały czas dzień w dzień o mnie myśli.

Odpisałam, że nie mam zamiaru mu nic psuć, że jeżeli ulokował juz swoje uczucia , to niech tak będzie, poniekąd się cieszę, nie czuje zazdrości. Szanuję jego zdanie i wybór. Na niego nie da rady sie gniewać.

Minęło może niecały tydzień, wczoraj pisał smsy do mnie. Jest na wyjeździe, za granicą, chciałby się spotkać. Napisał, że 2 tyg będzie w domu, oraz mnie zaprasza, nawet na 2 dni. Chciałby zobaczyć jak to berdzie i co z tego wyjdzie. Że chciałby mnie przytulic, pocałować i nie myśleć o niczym innym niz ta chwila. Potem napisał, że" jak się spotkamy, to mamy to zachować dla siebie. zobaczymy jak potoczy się spotkanie bo to jesteśmy sobie winni" i to zdanie mnie zastanawia.
Z ułożonego faceta , wzorowego dżentelmena, uczuciowego, odniosłam wrażenie, że spotkanie potajemne ze mną ( bo ma kogoś), seks?, coś więcej i się rozchodzimy?? nie rozumiem.

dzis juz jestem przygnębiona rozmyślając nad tym. Odpycham te myśli o nim, ale powracają po chwili.
Boli mnie zranione serce, duma.

Znów mi pisał, że jest w Polsce, chce się spotkać, że jesteśmy sobie winni spotkać się, pogadać, oraz chce bliskości ze mną ( seksu).
Wiedząc, że ma kogoś, bo tak deklarował, najpierw się zgodziłam, a potem jednak przyhamowałam. Nie chce budować swojego szczęścia na nieszczęściu innej.
Ale znów poxniej pisał, że tęskni, mysli, no i parę dni temu zadzwonił, że chce przyjechać po mnie i gdzieś zabrać. Nie dałam mu odp od razu, ale wieczorem napisałam mu smsa, że nie ma sensu, bo kogoś ma, a ja nie chce znów rozpalać tej iskierki nadziei w sobie.
Napisałam mu tez maila, że niech będzie Świadomy swojego wyboru i konsekwencji. Jeśli jest z nią, niech mi dupy nie zawraca, skasuje numer, zapomni, odkocha się. jakaś świnia z niego, by mając dziewczynę spotykać się z ta drugą.
tez jestem tym zmęczona psychicznie, bo wiem, że jest zajęty, ma kogoś, ale cały czas mi też nie daje spokoju.
Po tym, jak się z nim nie spotkałam, dziwne i śmieszne trochę dla mnie, dał status na fb że jest w związku, i zobaczyłam pierwszy raz jego wybrankę. no cóż.. czyżby to spotkanie którego odmówiłam miałoby coś w jego życiu zmienić? Nie wiem. Mam to w d**pie już głęboko, chce odpocząć.
Tylko ktoś mi od tamtego czasu wydzwania z ukrytego, a gdy odbieram rozłącza się. jak tu być szczęśliwym.