Jak się pogodzić z odejściem ukochanej osoby?

Witam.
Mam 22 lata i od 2 miesięcy nie mogę poradzić sobie z rozstaniem z chłopakiem. Nie mogę się na niczym skupić, płaczę, życie straciło barwy.
Zacznę od początku. Poznaliśmy się w lutym, on ma 30 lat i wówczas miał dziewczynę. Zaczęliśmy się spotykać czysto koleżeńsko na piwo, na spacer itd. Ja na początku byłam zdystansowana i to on ciągle pisał, dzwonił, chciał się spotykać. Jego dziewczyna pracowała w tygodniu i w niedzielę od godziny 19 więc całe wieczory oprócz soboty miał wolne i gdy tylko ona w niedzielę poszła do pracy od razu przyjeżdżał do mnie. Bardzo szybko zaczęło się między nami coś dziać, zaczęły się przytulania, po jakimś czasie całowanie ale ja nie pozwalałam na nic więcej. Po ok miesiącu powiedziałam mu, że musimy zerwać kontakt bo ja się zakochałam i cierpię bo weekendy spędza z nią. On jednak zrobił wszystko, żeby nie pozwolić mi odejść. Przez 3 m-ce spotykał się ze mną i był z nią. Potrafił wyjść ode mnie na 15 min o godzinie 22 kiedy ona miała przerwę żeby zadzwonić i wracał z powrotem. W maju gdy zadzwonił do mnie a później mnie przeprosił że musi zadzwonić na chwilę i oddzwoni powiedziałam mu, że ja mam dość, że cierpię, że to nie fair wobec tej dziewczyny i moja cierpliwość się skończyła. Tydzień później z nią zerwał i zaczęliśmy być razem. Powiedział mi, że zerwał definitywnie i że to ona do niego pisze i chce wrócić. Byliśmy razem przez ponad miesiąc i było nam razem naprawdę dobrze. On ciągle powtarzał, że jak tylko ode mnie wyjdzie to od razu tęskni, ciągle się do mnie przytulał, był czuły i kochany. Aż pewnego dnia zaczął się dystansować. Wyczułam, że coś jest nie tak i powiedziałam mu wtedy, że jeżeli dowiem się, że znowu jestem tą drugą to koniec. Zobaczyłam przerażenie w jego oczach. Wiedział, że zdążyłam go bardzo mocno pokochać i był najważniejszy. 3 dni później zaczął ograniczać kontakt. Zadzwoniłam powiedziałam, że jak tak to ma wyglądać to powinniśmy zerwać. Nie protestował. Powiedział, że zdał sobie sprawę że ja go kocham a on nie potrafi odwzajemnić moich uczuć, że ma jakiś problem jakąś blokadę. Stwierdził, że teraz długo długo będzie sam i wie, że nie przytrafi mu się już ktoś kto obdarzy go takimi uczuciami jak ja.
Mimo zerwania utrzymywaliśmy kontakt, dzwonił pisał i czasem się spotykaliśmy jak koledzy. Czułam, że do niej wrócił ale on ciągle zaprzeczał i mówił, że się mylę. Po ponad miesiącu pisał, że tęskni ale że nie możemy być razem. Niedawno się spotkaliśmy i zaczął mnie przytulać bo powiedział, że nie może wytrzymać. Dalej utrzymywał że do niej nie wrócił. 3 dni później przypadkowo odkryłam ich zdjęcie. Wtedy nie wytrzymałam napisałam mu, że mnie okłamał, że skreślił się tym totalnie a on dalej się wypierał, że to tylko zdjęcie i nic nie znaczy. Ja jednak powiedziałam twardo, że definitywnie zrywam kontakt bo mnie okłamał. Nie wytrzymałam i tego samego dnia zadzwoniłam do jego byłej. Okazało się, że nie zerwał z nią definitywnie tylko powiedział, że muszą sobie zrobić przerwę. I oczywiście ona odpuściła, ale on zaczął za nią latać i wróciła do niego. I że teraz są razem ale ona ciągle czuje, że on ją okłamuje.
Zadzwoniła do niego, mimo że prosiłam aby to zostało między nami. Od niego dostałam tylko smsa o treści: zadowolona??
Wiem jednak, że ona mu to wszystko i tak wybaczyła bo ma do niego słabość i i tak będą razem. Ona ma satysfakcję z tego, że była lepsza i wyczułam to po jej głosie. Teraz za nią lata a ona jest szczęśliwa. Czuję się gorsza i czuję się jak wypróbowana niesprawdzona rzecz. I mam wrażenie, że nie przyznał się bo chciał abym była w razie czego jego deską ratunku. A może znowu chciał grać na dwa fronty. Jak mam sobie pomóc, jak wrócić do normalnego życia, przestać cierpieć i znowu być pewną siebie zadowoloną z życia dziewczyną? I czy zrobiłam dobrze dzwoniąc do niej? A ja dalej tęsknię mimo wszystko... I boli świadomość, że to koniec znajomości.

. Rozkochał, oszukał i zostawił. Dlatego to tak boli.