Siostra mojej ukochanej. Odbiło mi. - Netkobiety.pl

W czasie małżeństwa i związków długoterminowych, zdarzają się chwile, gdy ktoś "wpadnie nam w oko", zdarzają się zadurzenia i fascynacje innymi osobami niż partner.
I w tym momencie należy postąpić właściwie i wybrać. Jeżeli wybieramy partnera/partnerkę, to należy urwać kontakt z osobą, która jest przedmiotem chwilowej fascynacji. Takie uczucia, jeśli nie są karmione znikają po krótkim czasie.
Kwestia tego, na co sobie sami pozwolimy.

była tu na forum jeszcze niedawno taka szwagierka co to chciała przed ślubem siostrze narzeczonego kraść, może to ta sama:
https://www.netkobiety.pl/t122834.html

Marato, nie ma możliwości zerwania kontaktów.
Siostry są bardzo blisko ze sobą, co czyni i mnie bliskim. Spotykamy się często etc.

Żeby była jasność dla wszystkich, NIE SKRZYWDZIŁEM i NIE SKRZYWDZĘ swojej Narzeczonej.
To wspaniała kobieta, mój anioł. Sam byłem zdradzony, nigdy nie zrobiłbym tego nikomu.
Wiem, że mówi się "nigdy nie mów nigdy" oraz, że "facet to świnia";
Nie mniej jednak ja nie. Najgorszemu wrogowi nie życzę zdrady.

Dodatkowo mnie jest naprawdę cudownie z moją Narzeczoną. Chcę z nią być, ożenić się z nią.

Tylko, że jest TA SPRAWA, ona ISTNIEJE, nie mam na nią wpływu.
Z wykształcenia jestem aktorem, nieczynnym zawodowo z powodu rozmaitych decyzji życiowych.
Ale po moich studiach potrafię zagrać każdą trzeźwość, łącznie z tą emocjonalną. I jakieś pojęcie o wyrażaniu emocji również mam.
Stąd widzę również jej niewerbalne reakcje. Tak, pożeramy się wzrokiem wzajemnie. Tylko ja to ukrywam lepiej.
Dlatego chowam w sobie to co sie dzieje i w tym wszystkich obserwuję coraz większe spustoszenie w sobie. To bardzo trudne.

Kolejna sprawa z sugestii esafloresa, żeby pójść za uczuciami.
Być może tak... ale nie tak jak to sugerujesz. Dla mnie takie badanie gruntu za plecami, czy to się uda to również zdrada.
Najpierw musiałbym poukładać ze swoją Narzeczoną sytuację.
Ale cholera, nie wyobrażam sobie potem ICH DWÓCH RAZEM...

To wszystko jest jakąś koszmarną matnią i absurdem.
Wiem, że muszę udźwignąć to sam... tylko, że.... coraz mniej sobie radzę w tym ze sobą.
Po zdradzie chlałem.
Zaczynam znów robić to samo.
Stąd chyba moja nocna próba napisania do Was... bo kiedyś te wpisy i te rozmowy z Wami mi pomogły.
A teraz jestem kompletnym głupkiem. Nie wiem co mam zrobić... żeby SOBIE POMÓC.

Sosenek: to nie ta sama. My jesteśmy dorosłymi ludźmi z pewnym bagażem. A nie rozstrzęsionymi nastolatkami, na które ktoś pierwszy raz zwrócił uwagę (nie neguję nastolatków, ale precyzuję sytuację, że ten etap rozstrzęsienia już za nami dawno)

NaprzódDoTyłu - ale Ty myślisz, że jak masz narzeczoną, to żadna inna kobieta Ci się już nie spodoba? To tak nie działa. Takie fascynacje przeżyjesz jeszcze nie jeden raz. Ale to kwestia tylko i wyłącznie Twojej decyzji, co z nimi zrobisz. Jakoś ludzie potrafią to w sobie wyciszyć i nie zdradzać partnera/partnerki i trwać w monogamicznym związku. Nie zawsze trzeba lecieć za porywem uczuć. Może po prostu potrzebujesz krótszej przerwy od tej siostry. To, że są blisko, nie oznacza, że Ty musisz się z nią co chwilę spotykać.

Można tak na to patrzeć...Dla mnie życie to żywioł. A ludzie najpiękniejsi są właśnie, gdy szaleją z miłości, z namiętności. Rzeczywistość jest wspaniała tylko w tych chwilach porywu uczuć, gdy idąc za głosem serca jesteśmy w stanie spalić za sobą mosty. Uczucia, spontaniczność ....to jest dla mnie Prawdziwe. Życie powinno być autentyczne i nieokiełznane.
Ale to moje zdanie / wiem, że jestem tu odosobniona/. Po prostu nie wyobrażam sobie buchalterii i przezroności przedkładanej nad pasję, namiętność.
Wiele rzeczy można sobie zracjonalizować i oszukać umysł - serca, emocji, intuicji nigdy nie oszukasz. ( Akurat to mówię z doświadczenia. Decyzje wynikające z porywu serca, z głebokiej wiary, że coś się uda nigdy mnie nie zawiodły i generalnie były tymi najlepszymi w moim życiu) Stąd dla mnie - w przpadku autora wątku - droga jest bolesna ale prosta. Inaczej ( już o tym pisze) będzie starał się znieczulić emocje i zapomnieć z pomocą alkoholu.

Aha-  rozczarowań, zdrad, problemów nigdy się nieuniknie. Trzeba byłoby całkiem stłamsić życie emocjonalne ludzi, by osiągnąć taki stan.

To jest jakiś obłęd..

Totalne zwariowanie i wyłączenie najlepszego daru, jaki mamy, my Homo sapiens, zawarte w członie naszej nazwy gatunkowej - MYŚLĄCY, czyli posługujący się RACZEJ rozumem w decydujących dla niego chwilach w życiu. Dojrzały, poważny człowiek oceniający ryzyko, myślący o konsekwencjach, twardo stąpający po ziemi, no i właśnie: nie krzywdzący innych, nie zaś zachowujący się jak rozkapryszone dziecko czy niedojrzały nastolatek. Jak tak sobie teraz myślę, to gdyby ludzie kierowali się czysto porywami serca i pierwszymi lepszymi impulsami emocji, jakie w nich wybuchają po kontakcie z kimś nowo poznanym to przecież ŻADNE małżeństwo czy związek nie przetrwało by dłużej. Taka osoba "decydowała by się" na gwałtowną zmianę w życiu, nie jeden raz czy dwa, ale i pewnie dziesiątki razy. Kierując się tymi durnymi porywami zostawiałaby za sobą zgliszcza w postaci zranionych bliskich do niedawna osób. Jeśli jakiś powód do rozstania wydaje mi się najbardziej bezsensowny, to właśnie taki, na podstawie chwilowych przebłysków hormonalnych, podczas gdy po czasie się okaże, że ta niby wyśnione uczucie to tylko ułuda.

Naprawdę tak łatwo odrzucić wszystko w kąt, co łączyło( i łączy) Autora z narzeczoną do tej pory? Tą całą relację jaką zbudowali, która z pewnością jest bardziej wartościowa, bo na pewno trwalsza niż wzdychanie i rozpływanie się nad wspaniałością innej kobiety. Jeszcze wyraźnie Autor zaznacza, że kocha nade wszystko swoją wybrankę, czuje się z nią szczęśliwy i nie chce nikogo ranić. Poza tym, kurde, kto zakłada od razu, że tam miedzy nimi nie ma żadnych uczuć, może akurat tez podobnych, a może właśnie tej DOJRZAŁEJ miłości? Zakładamy, że gość chce założyć rodzinę i prowadzić w miarę ustabilizowane życie, tak? To dlaczego wartość tych złudnych "uczuć" czy fascynacji jest przekładana nad wszystko inne? Ma zatem o wszystkim zapomnieć, wyłączyć wszystko ot tak, jak pstryknięcie palca, bo mu chwilowo skoczyła we krwi dopamina, serotonina i FEA? Zatem za porywem uczuć to ja sobie mogę lecieć, ale przede wszystkim wtedy, jeśli NIKOGO tym nie skrzywdzę. Przecież to, co Autor "czuje" do jej siostry, to nawet ciężko uczuciami nazwać, tylko jakąś fascynacją, przypominającą nastoletnie zakochanie. Nawet nie chcę sobie wyobrażać stanu jego narzeczonej, jakby jej wywinął taki numer.
Palić mosty..Za wszelką cenę, nie zważając na nic, nawet na krzywdę innych - czysty obłęd! A spontanicznie to ja mogę na wódkę skoczyć ze znajomymi a nie decydować się na "wybór" partnera życiowego.

Jezusie nazarejski...

Różnie to jest
Można się zauroczyć kimś innym, to jest całkowicie naturalna reakcje. A jak się na to zauroczenie pozwala to i zakochanie może się zrodzić. Świadomy człowiek po prostu ucina coś takiego w momencie zauroczenia wiedząc, że to nie świadczy o tym, że miłość do narzeczonej jest jakaś niepełnowartościowa czy coś.

O to mi właśnie chodzi..

Rolę rozsądku powinno się docenić przede wszystkim w ważnych momentach życia. Dlatego właśnie, że szacujemy ryzyko, czy może się coś udać czy nie. Poza oczywistym faktem skrzywdzenia bliskiej osoby, co już samo w sobie jest dla mnie odrażające, to jaką gwarancję mamy, że ta fascynacja się przerodzi w uczucie czy dojrzałą miłość? Poza tym w tym całym kierowaniu się nagłymi porywami jest zasadniczy błąd, bo wykluczamy istnienie JAKICHKOLWIEK więzi, relacji czy uczuć między dotychczasowymi partnerami. Jeśli jeszcze któreś z nich nie jest tego pewne, a tu przynajmniej Autor swoich uczuć do narzeczonej jest pewien w 100 %. Zakładamy, że większość ludzi( chyba) w tym Autor pragnie dojrzałego i poważnego związku, rodziny, stabilnej przyszłości, zatem porywanie się na jakieś złudne emocje i kierowanie się zachwytami, jest tego zaprzeczeniem. Skoro jest szczęśliwy przy swojej wybrance, to może warto zostać i docenić to, co się ma?

Gwarancji oczywiście nie ma żadnej (bo to nie pralka czy żelazko). Ranienie bliskich - cóż, tego się nie uniknie. Kto był na dłużej w związku, wie, że będąc bardzo blisko z drugą osobą, nie da się uniknąć zranienia (to jest konsekwencja otwarcia się na drugą osobę/ stajemy się bardziej bezbronni).
Ok....rozumiem, że masz takie podejście do rozsądku i wolisz szacować ryzyko, że coś się uda. Ja, w ważnych momentach życia wolę wierzyć, że coś się uda (np. gdybym ja miała (lub bliska osoba) śmiertelną chorobę i podjęła leczenie - chciałabym wierzyć wbrew wszystkiemu, że wyzdrowieję. Jeśli chłopak, mąż pojechałby służyć w armii, to nie robiłabym wykresów, szacując jego szanse na przeżycie, tylko wierzyłabym każdego dnia i ślepo, że wróci. Jeśli  pokocham kogoś po rozwodzie i zaczynam układać sobie z nim życie -to nie patrzę w statystki rozwodów, tylko po prostu biorę ślub, cieszę się życiem i czerpię z niego szczęście. Szanuję twoje podejście, ale się z nim nie zgadzam (w ważnych momentach życia kieruję się sercem/ intuicją)

"Życie jest tylko [...] powieścią idioty, Głośną, wrzaskliwą, a nic nie znaczącą." To jest oczywiście pytanie o conditio humana i o to, czego oczekujemy od życia...A myślę, że wiele osób (w tym ja ) nie oczekuje wiele więcej. Jeśli nie spełniać biologicznego przeznaczenia, to jakie?  Jest jakieś typowo ludzkie przeznaczenie? Nie każdy będzie wysyłał rakiety w kosmos, pisał wielkie powieści czy rozwiązywał problemy matematyczne wielkiej wagi. Pogódźmy się z tym - większość z nas, na tym świecie spełni jedynie swoje biologiczne przeznaczenie. Ba, jeszcze będą czerpać z tego przyjemność i nazwą to szczęściem. (Nie wyłączam siebie z tej grupy i nie widzę w tym ujmy).

-----Już nie piszę tu więcej, wiem, że prawdopodobnie zrobiłam teraz off-top (z góry przepraszam), no chyba, że autorowi wątku nasunie to jakieś refleksje i pomoże dokonać wyboru.

@NaprzódDoTyłu...   Z pożądaniem jest jak z niespełnioną prawdziwą miłością -- jak człowieka dopadnie, to nigdy do końca nie odpuści... czasem miną lata, dawnego pożaru już nie ma, zniknął, nie ma ognia, ale na dnie gdzieś zostaje wieczny żar, który jest ciągle gotowy do ataku.

Co robić? Jak żyć?

Zaakceptuj fakt, że totalnie pożądasz siostry i byś ją zjadł w całości w mgnieniu oka. Zaakceptuj fakt, że nigdy tego nie zrobisz, nigdy jej mieć nie będziesz. Oddziel to uczucie od życia jakimś pasem, przez który ogień nie przejdzie. I żyj niezależnie od tych uczuć:

Tak to trzeba oddzielić:

Tak. To pożądanie. Pożądanie konkretnej osoby.

I nic z tym nie rób. Na zewnątrz nikt nie może widzieć. Nie staraj się tego zwalczać. To się przepali. Ale żar zostanie.

Poczułeś siłę pożądania. Jakkolwiek jest to pozytywne uczucie, i warto go przeżyć, to walka z nim jest trudna. Jak walka z zakochaniem. Dasz sobie radę.

Pamiętaj, że gdybyś miał seks z siostrą narzeczonej, to to pożądanie mogłoby się wypalić całkiem, mogłoby zniknąć, straciłbyś narzeczoną. Dlatego ogarniesz pożądanie do siostry, aby nie siało spustoszenia i sprawy się unormują. Nie pij alkoholu. Gdybyś był w związku z jej siostrą, to też pożądanie mogłoby Cię dopaść względem obecnej narzeczonej.

Przestań wypierać, szkoda energii.

Musisz ograniczyć skutki. Unormuje się. Nie pij alkoholu.
Ile to trwa? Miesiąc?