Śmierć ukochanej osoby

To co napisze jest prozaiczne ale ludzie potrafia kochac kilka razy , kilka osob. Jestes mloda , Twoj czas jeszcze nadejdzie, napewno Twoj chlopak teraz trzyma kciuka za Ciebie i chce aby Ci sie ulozylo. Potrzebny napewno Ci jest czas na zrozumienie i na pogodzenie sie z bolem.

Z czasem minie wszystko , odretwienie, smutek , zal. Zostanie pamiec o fantastycznym chlopaku. I przyjda szczesliwe chwile. Napewno

Odpowiem, teraz nie wyobrazam sobie, nikt kiedy kocha sobie nie wyobraza i nie chce tego musiec robic, kazdy z Nas ma taki problem tu na forum. I w kazdym wypadku pewnie potrzebny jest czas.

smierc osoby jest ciezka . ja 12 lat temu stracilem kobiete ktoranie wygrala walki z rakiem . uwierz mi ze wypadek to takie mniejsze zlo , " lepiej " niz patrzec na osobe ktora umiera codziennie przez rok jak w moim przypadku . to bylo 12 lat temu i wtedy rowniez myslalem ze juz po mnie . i pewnie tak by bylo dopoki nie spotkalem drugiej kobiety ( ktora juz nie jest moja kobieta poniewaz zdradzila i wziela moje dziecko ze soba :::)))) wiec troche juz przezylem, ale da sie z tym wszystkim zyc !!!!!!!! moze to nie trzyma sie kupy  ale wszystko sie dzieje nie bez powodu . nawet to ze 3 raz sie zakochalem i po 2,5 roku znow zdrada !!!!!!! pije tydzien , zamiast byc bardziej doswiadczonym tojest coraz gorzej ale wiem ze to sie zmienii tylko trzeba czasu . to okropne alle tylko i wylacznie tylko czas zagoi rany i jakos trzeba se dac rade

Bags dziękuję Ci za to co napisałeś...

Co do tej dziewczyny , nawet sobie nie wyobrażam co czuła... , ale co się dzieje z nią teraz?

Nie miałem i nie mam z Nią do dzisiejszego dnia żadnego kontaktu. Jedynie miałem okazję ją poznać jak zaczynali ze sobą chodzić na Naszej studniówce 12 lat temu.
Jak się o tym "incydencie" kościelnym dowiedziałem, to początkowo byłem wściekły na tamtejszą policję za takie podejście do tego tragicznego tematu. Z drugiej jednak strony nie mieli wtedy mundurowi innego wyjścia, by poinformować najbliższą rodzinę a co za tym idzie Jego przyszłą żonę.
Sam niespełna rok temu stanąłem na ślubnym kobiercu i potem mając przed oczami wizję Ich ślubu, to dla Niej musiała to być wielka tragedia w zderzeniu z tak wyjątkowym i jedynym dniu w życiu kobiety. Dostać obrączki od policjanta zamiast od przyszłego męża i jeszcze z taką informacją... brak mi słów co musiała przejść. 

Nie chcę Ci sprawić większej przykrości w tej trudnej na chwilę obecną dla Ciebie sytuacji i w jakikolwiek sposób porównywać Ciebie do Niej, bo to nie jest odpowiedni czas ani miejsce na to.
Ze swojej strony wiem, że za parę lat Tobie samej na widok motocyklisty powrócą miłe wspomnienia z Nim związane. Mojego kumpla już długo nie ma na świecie a widząc jakiegoś "motonitę" na drodze miłe wspomnienia wracaja i uśmiech sam się "ciśnie" na usta.
On żyje dla mnie dalej i z Twoim chłopakiem jest i będzie tak samo - w Naszych wspomnieniach.
Nie myśl o tym teraz, by dołączyć do Niego, żyj nosząc jego cząstkę w sobie a za jakiś czas On "podeśle" Ci kogoś na Jego miejsce.

Powodzenia...

Witam. Dzisiaj mija równy miesiąc od kiedy straciłam sens swojego życia, ja i mój ukochany mieliśmy szczęśliwy związek, mnóstwo planów na przyszłość, dobrą prace... Tak na prawdę nie brakowało nam nic. Nie będę ukrywała że bywały w naszym życiu jakieś większe problemy czy kłótnie ale to jak w każdym związku. 13.08.2012r - to było z niedzieli na poniedziałek godzina 00:00 ja i największy skarb mojego życia  ''Pavol'' postanowiliśmy z dwójką znajomych pojechać nad morze to jakieś niecałe dwie godziny od naszego miejsca zamieszkania.. Taki spontan chcieliśmy zdążyć na zachód słońca Nikt nie miał zamiaru się kąpać ani nic z tych rzeczy. Kiedy już dojechaliśmy na miejsce niestety okazało się że na zachód nie zdążyliśmy ale za to sam widok morza pięknych fal itp. był zdumiewający . Mój Aniołek ja i dwójka znajomych usiedliśmy na schodkach z dala od morza otworzyliśmy piwko i rozmawialiśmy, prawdę mówiąc o wszystkim... Nagle Pavol wstał  i podszedł do morza, najbliżej jak się dało, po kilku sekundach postanowiłam że pójdę za nim..Zapytałam czy wszystko ok ? Odpowiedział '' tak kochanie '' wtuleni w siebie najmocniej jak się dało obserwowaliśmy widoki Blackpool . Pavol i ja mieszkaliśmy razem 8 miesięcy. Mieliśmy się zaręczyć w tym roku, kochaliśmy się najbardziej na świecie on był wyjątkowy od samego początku! Szanował mnie jak bym była jakąś księżniczką to było niesamowite uczucie, czuć że ma się u swego boku mężczyznę jak marzenie! Niestety moje szczęście nie trwało długo ;(( Mój skarb zapytał się mnie czy może wejść na chwilkę do morza, nie byłam zachwycona tym pytaniem ale przecież w końcu nie było tak zimno.. Tak bardzo go kochałam.. Bardzo rzadko się zdarzało że czegoś sobie zabranialiśmy więc w końcu odpowiedziałam '' jeżeli chcesz Misiuniu to ok '' (Ja nie weszłam ponieważ nie umiem pływać) Palko rozebrał się do bokserek wszedł do morza zanurzył się dwa razy..i dosłownie po 30 sekundach wyszedł o własnych siłach, zaczęłam go wycierać swoją bluzą, załorzyłam mu kurtkę i powiedziałam '' dobrze kochanie chodz idziemy już do auta musisz się ogrzać '' I wtedy zaczął się prawdziwy horror... Palko schylając się po buty powiedział że coś się z nim dzieje to wszystko działo się tak szybko....... Zapytałam '' O co chodzi kochanie ?? Przestań żartować to nie jest śmieszne! '' Nagle się wywrócił spojrzałam na jego oczy i wtedy zobaczyłam że na prawdę coś się dzieje... Palko stracił przytomność zaczęłam głośno krzyczeć wołać Daniela i Justynę żeby szybko przyszli. Justyna dzwoniła na pogotowie a ja reanimowałam mojego skarba nie mam pojęcia co się stało jak i dlaczego ???????? Byłam w szoku nie wiedziałam co się dzieje mój Palko robił się coraz bardziej fioletowy nie mogłam wyczuć pulsu więc zaczęłam go coraz szybciej, coraz mocniej reanimować nie wiem z kąd miałam tyle siły... Po mocniejszej reanimacji zaczęłam na szczęście wyczuwać puls ale bardzo słaby...  Kiedy po 12 minutach przyjechało pogotowie Palko nadal był nieprzytomny, oddałam go w ręce lekarza żywego ze słabym pulsem! Lekarze zaczęli podejmować swoje kroki podłączyli go do aparatury i tlenu... niestety mój skarb nadal nie odzyskiwał przytomności znowu ginęło mu tętno więc podłączyli go do elektrowstrząsów było bardzo zle to wszystko działo się  na moich oczch... Bardzo mocno krzyczałam modliłam się do Boga żeby go odratowali.. Rzucałam się po plaży dosłownie mówiąc '' Wyrywałam sobie włosy z głowy '' Policja wsadziła mnie i znajomych do radiowozu pojechaliśmy na pogotowie kazali nam czekać w takim małym pokoiku gdzie się czeka na wiadomości od lekarzy... Mijały długie minuty, gdzie mnie się wydawało że to czekanie trwa juz jakieś 4 godziny czułam się jakby ktoś wyrywał mi na żywca serce, nikt z was nie ma zielonego pojęcia co się ze mną działo jak bardzo się bałam!!!!! Na reszcie po godzinie przyszedł lekarz, w tej samej minucie powiedział mi dwa zdania ; Z pani chłopakiem jest bardzo zle... więc doszła już do mnie jakaś nadzieja że jest zle ale dzięki Bogu żyje.... niestety za chwile usłyszałam zdanie '' Pavol nie żyje przykro mi '' Myślałam że zabije wszystkich zaczęłam walić głową w ścianę zaczęłam znowu wyrywać sobie włosy zaczęłam sie bić, krzyczeć to było najgorsze co mogło mnie spotkać!!!! Po jakimś czasie pozwolili mi zobaczyć zwłoki mojego najważniejszego skarba na świecie ! Przyszłego ojca moich dzieci i mojego męża !!!!!!!!!!! Ten widok zabił całą mnie ! Dnia 13.08.2012 o godzinie 6:10 straciłam sens swojego życia, mój świat się zapadł... Wciąż zadaje sobie pytanie - Dlaczego mu pozwoliłam wejść do tego cholernego morza ???????? Dlaczego Palko mój skarb ?????? Przecież to On dawał mi sens życia i motywacje do działania bez niego wszystko runęło poszło hen w dal... Dzisiaj mija równy miesiąc od kiedy odszedł człowiek którego tak bardzo mocno kochałam który był całym moim sercem i jest nadal.. zawsze będzie !!!!! Od miesiąca jestem na silnych prochach które usypiają połowę mojego mózgu żeby się nie zabić bo tylko to chodzi mi po głowie! Jestem pod stałą opieką psychiatrów. Śmierć mojego Palko nie została wyjaśniona do tej pory... Za 3 miesiące będzie znana dokładna przyczyna zgonu. Chwilowo mieszkam z mamą ale ja nie wiem jak żyć co robić.. Mój Aniołek odszedł z tego świata z dnia na dzień wcześniej na nic nie chorował... Wciąż przed oczami mam jego wywracające się oczy, zmiane koloru ciała , reanimacje , i jego zapach... Zapach śmierci... Nie radze sobie, więc korzystam z kliniki psychiatrycznej, 3 razy w tyg przychodzi do mnie pani i próbuje pomóc mi rozmową mija już miesiąc a ja nie jestem w stanie zrobić sobie herbaty... a robienie jednej małej kanapki zajmuje mi 10 minut. Nic mi nie pomaga a słowa przyjacioł znajomych które brzmią np. Czas leczy rany lub będzie dobrze doprowadzają mnie do jeszcze większej histerii. Przecież ja nawet nie wiem czemu jeszcze żyje czemu się nie zabiłam ?? !! Nic nie wiem ..... Potrzebuje pomocy ... Czy jest coś co może mi w jakikolwiek choć najmniejszy sposób pomóc zdjąć ten ciężar i tę pustkę w sercu ?? Czuje sie jak zamknięta w szklanej kuli w której kończy mi się tlen...

PALKO ANIOŁKU KOCHAM CIĘ NAJBARDZIEJ NA ŚWIECIE [*]
WIECZNY SPOCZYNEK RACZ U DAĆ PANIE [*]

wyrazy wspolczucia dla ciebie przykro mi

Witam Was ..

Otóż chciałam Wam przedstawić moją historię.

2 lata temu był dla mnie najgorszym rokiem w życiu !! Odeszły ode mnie 3 bliskie mi osoby babcia,babia i szwagier.
Wiadomo z śmiercią babci i jednej i drugiej się pogodziłam lata już miały każdy wie ,ze nie ma życia wiecznego..
Prawda:

"Rodzimy się by żyć ,żyjemy by umierać''

Ale cięzko mi było się pogodzić ze śmiercią mojego szwagra miał dopiero 26 lat młody człowiek ,który miał przed Sobą całe życie i mnóstwo planów , jednak Pan Bóg tak zdecydował.

Otóż mój szwagier zachorował na nowotwór leczył się rok przyjmował chemioterapię bardzo cierpiał przyjeżdzajac ze szpitala do domu sama chemia go wykańczała był bardzo słaby jednak mieliśmy cały czas iskierkę nadziei ,że to dziadostwo odejdzie on jest za młody żeby tak szybko odchodzić miał synka ,który miał 2 latka bardzo przezywał to będąc w szpitalu ,ze jego syn obchodzi 2 urodziny bez obecności ojca nic się nim nie nacieszył będąc cały czas w szpitalu . Po długim przyjmowaniu dawki leków oraz chemii miał mieć Badania  tzw PET .Niestety znów wszystko się pogorszyło spadły mu wyniki lekarze nic nie mogli zrobić ..następnego dnia popadł w śpiączkę niestety już się z niej nie wybudził ;(

Strasznie mi z tym się pogodzić i do dziś nie chce mi się wierzyć ,że go juz z nami nie ma

Ale wiem ,że jego dusza czuwa nad rodziną i się opiekuje.

Tak!!!
Nie ma nic gorszego jak rodzice chowają swoje dziecko !