Bliska koleżanka

Zanim zajme sie innymi chcialbym najpierw zakonczyc jej temat definitywnie, bo inaczej nie da mi to spokoju. Chce jej pokazac ze mi zalezy i skoro wczesniej mialem u niej szanse to dlaczego mam jej nie dostac teraz? Wiem ze najlepsza rada to znajdz inną, ale wolalbym od was raczej uslyszec jakis pomysl, jak ponownie wzbudzic u niej zainteresowanie.

Dziekuje za odpowiedź nie rozmawialem z nia z dwa tygodnie, kiedy to mielismy ta powazniejsza rozmowe. Napisac jej to prosto z mostu czy zagadac tak jak zwykle co u niej itp? Wlasnie tez tak poczulem jakby specjalnie sie chciala odegrac na mnie, bo czasem wtracala wzmianki o tym swoim 'chlopaku' tak nienaturalnie i sztucznie w dziwnych momentach rozmowy chociaz sam nigdy o to nie pytalem. Oczywiscie nie odpuszcze dopóki nie dostane czarno na bialym odpowiedzi ze nie mam o co walczyc. Jak myslicie, moze dac jej jeszcze troche spokoju? Dwa tygodnie to nie za szybko zeby znowu sie odezwac? Moze cos ją ruszy jak na dluzej utracimy ze soba kontakt? Wy kobiety rozumiecie sie nawzajem, postawcie sie na jej miejscu i powiedzcie co byscie chcialy uslyszec.

Chcialem to wszystko zrobic na spokojnie, wydawalo mi sie ze jeszcze jest czas, jak nie w tym tygodniu to w nastepnym... glupi bylem.
Mysle ze chciala, bo pytala czy mialbym ochote sie z nia napic czysto teoretycznie... no i raz zaproponowala spotkanie w stylu "moznaby sie kiedys spotkac, co ty na to?", nie wiem kur** co ja sobie wtedy myslalem ze nic nie zrobilem.
To nie jest tak ze nagle ma leciec na moje zawolanie... ja naprawdę pytalem ją juz kilkukrotnie no ale zamiast odmowic od razu to sie wykrecala na rozne sposoby albo nie odpisala, a jak byla rozmowa o czyms innym to normalnie gadalismy. Ostatnio jak spytalem to wlasnie powiedziala cos w stylu ze powinienem sie domyslic ze nie bardzo chce i nie w najblizszym czasie... Ale po co taka gadka ze lubi mnie, rozmowy ze mna? Chyba sie mną po prostu bawi. Szczerze mowiac wolalbym uslyszec stanowcza odmowe niz takie mamienie i robienie nadziei. Dlatego NAJWAZNIEJSZE: sam nie potrafie jej rozczytac, jednak dostrzegam taka mozliwosc, ze ona tak mowi poniewaz oczekuje na jakis konkretny ruch z mojej strony lub cos w tym stylu, wiec chcialbym od Was sie dowiedziec co byscie chcialy uslyszec od faceta w takiej sytuacji.

Zastosuj techinkę 3K  - kino-kolacja-kopulacja

Jesssu, jesteś mistrzem interpretowania wszystkiego na swoją korzyść, a jak się nie da, to dorabiania sobie ideologii do jej zachowań.

Ona zachowuje się bardzo wprost. Chciała się spotkać, to spytała o spotkanie, Ty nie chciałeś. Potem ona nie chciała, więc Ci odmawiała, mówiła, że ma kogoś. A Ty co na to? Sugestie, że może tego chłopaka nie ma, bo nienaturalnie o nim wspominała. Że nie chce się spotkać, bo chce się odegrać. Teraz dowiedziałeś się, że ma tego chłopaka na pewno, a kombinujesz dalej. Przestań, odpuść, bo wieje desperacją. I tylko ją tym odstraszysz, bo ona już wiele razy sygnalizowała, że nie chce się spotkać.

I nie piszę tego złośliwie, tylko byłam parę razy w podobnej sytuacji. Że nieważne, co bym powiedziała, to facet swoje, bo on przecież taki dzielny, walczy o mnie. A to wkurza. Bo kobieta takie zachowanie jako walkę odbiera wtedy, kiedy jej zależy. Kiedy nie - to jest zwykłe bycie natrętnym.

Ona nie wie, że nie jest dla Ciebie tylko koleżanką? To o czym prowadziliście tę poważną rozmowę w związku ze spotkaniem? Bo zwykli koledzy, którzy chcą ze mną wyskoczyć na piwo tak po prostu, nie czują potrzeby przeprowadzenia poważnej rozmowy, jeśli im odmówię. Wydaje mi się, że ona świetnie zdaje sobie sprawę z tego, do czego dążysz - sygnalizowała Ci, że ma faceta, a Tobie mówiła, że... lubi z Tobą rozmawiać, ale spotkać się nie chce. Generalnie widać, że ona Cię próbowała delikatnie przystopować. A kolegów nie trzeba.

Nie wiem, co masz zrobić. Mnie takie coś denerwuje, moje znajome raczej też. To już nie podstawówka, żeby się "jarać" tym, kto kim się interesuje i ilu. Częściej z tym pojęciem walki o kogoś spotykam się właśnie wśród facetów. I właściwie tylko z jednym kontynuuję znajomość, mimo jego zapędów, ale i tak była roczne mocne ochłodzenie sytuacji - tzn. on wiedział, że z mojej strony tylko przyjaźń, ale uznał, że sobie będzie dalej walczył, ale bez naciskania na moją zmianę decyzji - tyle, żeby mieć świadomość, że nie odpuszcza. No i niby się na początku zgodziłam, ale i tak po jakimś czasie zaczęło mnie to za bardzo męczyć i praktycznie przestaliśmy się widywać.

Nie wiem, jaka ona jest, nie wiem, jak bardzo związana jest ze swoim chłopakiem. Może to Cię nie pocieszy, ale ja mam raczej tak, że jeśli jestem kimś zainteresowana, to się mogę starać o niego, natomiast po jakimś czasie braku odzewu dość szybko mi przechodzi - nie wiem, czy wypalenie, czy znużenie, czy co. I później, nieważne co by się działo, już to zainteresowanie takie nie wraca. No ale to ja. A przecież są z drugiej strony osoby, które się rozchodzą i schodzą i tak w kółko. Czy nagle, będąc z kimś innym, dochodzą do wniosku, że nadal coś czują do poprzedniego chłopaka. Mogę Ci tylko napisać, że gdybym ja była na jej miejscu, to zdecydowanie moje "nie" oznaczałoby "nie" i nie chciałabym niczego poza zwykłą znajomością. Ale żeby potem nie było na mnie...