Mojemu mężowi podoba się moja koleżanka...

Popieram słowa Lilia86. Wg mnie nic się nie dzieje "przypadkowo"..
Skoro jej narzeczony ją zdradza, nie szanuje i olewa - Ona widząc jak Twój mąż się o Ciebie troszczy mogła zapragnąć właśnie takiego faceta.

Na Twoim miejscu jeśli nie chcesz z nią tracić całkowicie kontaktu - przestań spotykać się z nią w Waszym domu, przestań też o niej mówić przy mężu. Zacznij też bardziej o siebie dbać i zajmij się rozwojem swojej osobowości - aby być nie tylko atrakcyjną dla męża ale też samej siebie..

Mądra rada, powinnaś porozmawiać z mężem o swoich obawach.

Skąd pewność, że mąż jest z Tobą z poczucia obowiązku?

Bardzo dziękuję Wam za odpowiedzi :*
Mój mąż bardzo dobrze wie jak zabolało mnie to, że ona mu się podoba, mi od razu włączyła się czerwona lampka... No oczywiście zapewniał, że jest ze mną kocha mnie itp...a ja jednak się teraz boję...koleżanka ta mieszka jakieś 100 metrów od nas, można powiedzieć "wspólne podwórko", ja mogę z nią swoje kontakty zminimalizować, ale mój mąz ją ciągle spotyka gdy idzie do sklepu, wraca z pracy itp...szczerze mówiąc nie zauważyłam, żeby ona szukała z nim jakiegokolwiek kontaktu czy szczególnie starała się zwrócić jego uwagę na siebie...ale nie musi - jest tak ładna, że pewnie ciężko by było mu nie zwrócić na nią uwagi
Dodatkowo mój mąż wie jak wygląda jej związek i jemu jej szkoda no bo taka faja dziewczyna a jest z takim dupkiem...tylko to chyba jej wybór, nikt jej nie zmusza, jej narzeczony sam robi wszystko, żeby ona miała go dość i odeszła.
Z jednej strony wolałabym, żeby jej nie widywał a z drugiej strony jestem na tyle głupia,że myślę sobie, że nie chcę aby był ze mną a myślał o innej, nie chcę żeby kiedykolwiek był ze mną za względu na dzieci
Naprawdę dbam o siebie jak mogę, jestem osobą bardzo czułą i myślę że sympatyczną ale niestety jestem bardzo zakompleksiona, walczę z tym ale nie wychodzi
Teraz nie potrafię o niczym innym myśleć tylko o tym czy mój mąż chciałby być z moją kleżanką, czy gdyby byli sami, atmosfera sprzyjała to czy by mnie zdradził...:(

A ja myślę, Linka, że problemem wcale nie jest Twój mąż i to, co sądzi o tej koleżance, problem tkwi w Tobie. Dlaczego tak nisko się cenisz, dlaczego stawiasz się "poniżej" tej dziewczyny? No i dlaczego jesteś w związku z mężczyzną, którego podejrzewasz, że mógłby "pójść w szkodę" z pierwszą poznaną ładną buźką?

To, że Linka ma zaniżone poczucie własnej wartości nie jest tylko jej winą...
Często mężczyzna miesiącami/ latami z niezamierzonym celem pracuje na taki efekt. Lata lecą, dzieci przybywa i niektórzy panowie nie czują się zobowiązani nadal zabiegać o względy swojej kobiety. Czują, że mają ją na zawsze. A tak nie jest.
A jak jest w Twoim przypadku? Czy czasem Twoja niska samoocena nie wypływa z braku komlementów i poczucia bycia kimś wyjątkowym dla swojego mężczyzny?
Ja myślę, że kobieta adoroeana przez swojego męża nie miałaby w takiej sytuacji niepokojących myśli. Tymbardziej, że Linka nie należała do zazdrosnych kobiet.
Moim zdaniem intuicja Ciebie ostrzega.

Nie wiem skąd u mnie taka niska samoocena i tyle kompleksów, nie bardzo potrafię to pokonać i przekonać samą siebie, że wcale nie jestem gorsza nie no, wystarczy, że spojrzę na tą koleżankę i mam ochotę zniknąć
Mój mąż zawsze powtarzał mi, że jestem śliczna, bardzo mu się podobam...a jednak jak widziałam jak rozmawia z tą moją koleżanką to poczułam zagrożenie (może faktycznie to intuicja, przeczucie) a jeszcze jak od niego usłyszałam, że ona jest ładna i bardzo ją lubi bo ma fajny charakter to poczułam się jakoś niefajnie
Pisałam w innym wątku o tym, że mój mąż który był zawsze wzorem dla mnie i nie tylko, zawsze spędzał ze mną i dziećmi dużo czasu, zawsze mnie dużo przytulał czy to w domu czy w miejscach publicznych, nie miał koleżanek z którymi by się spotykał czy sms'ował...a jednak w zeszłe wakacje gdy pojechałam z dziećmi do koleżanki, żeby on mógł pozałatwiać swoje sprawy to przeszło mu przez myśl żeby mnie zdradzić - wziął od kolego numer do jakiejś dziewczyny (kolega miał zawsze tel przepełniony numerami dziewczyn do których mógł dzwonić kiedy miął ochotę na spotkanie i coś więcej) i napisał do niej czy by się spotkali...dowiedziałam się o tym tylko dlatego, że zapomniał skasować sms'a...strasznie wtedy cierpiałam przez tydzień z nerwów tak schudłam, że wyglądałam jak wrak człowieka...on przepraszał, błagał o wybaczenie, przysięgał, że nie poszedł na to spotkanie, że przemyślał sobie to i tego nie zrobił, przysięgał, że w życiu nie zrobi już nic co mogłoby mnie zranić, bo kocha mnie i wie, że to ja jestem miłością jego życia i ze mną to życie chce spędzić...wiem, że to spotkanie się nie odbyło...tylko nie wiem z jakiego powodu - czy mój mąz po prostu spanikował czy ta dziewczyna się nie zgodziła...
Teraz po tamtej historii zaufania już takiego jak kiedyś nie ma, zostało mocno nadszrpnięte i uraz na zawsze I teraz biorąc pod uwagę tamtą historię i tą teraz ciągle zastanawiam się czy właśnie nie zaczęłam się nudzić swojemu mężowi, czy on nie potrzebuje spróbować czegoś nowego...jak już pisałam - przede mną miał tylko jedną dziewczynę więc z życia jakoś specjalnie nie korzystał...
Ja jestem osobą dla której rodzina jest najważniejsza, bardzo lubię spędzać czas z mężem i dziećmi, lubię wspólne wycieczki, wygłupy it. Ale staram się dbać o siebie, nie być nudną żoną i mamą, ubierać się ładnie, uczesać, delikatny makijaż...w łóżku też staram się żeby nie było nudno...ale może ciekawość jego nad tym jak byłoby z inną bierze górę...
Przepraszam, że tak Wam tu przynudzam, może więszości wyda się to głupie i że sama na siłę szukam sobie problemów, ale nawet nie mam z kim szczerze pogadać
Ostatnio zastanawiam się czy można kochać za bardzo...bo ja mojego męża kocham chyba najmocniej jak potrafię, nie wyobrażam sobie zycia bez niego i przez te 7 lat przez myśl nie przeszła mi zdrada z mojej strony...ale nie chcę żeby ze mną był jeśli on nie będzie czuł tego samego
Przepraszam, że tak się rozpisałam i tak Wam  tu przynudzam

Tak, rozmawiałam...zapewnia mnie o swojej miłości i że więcej mnie nie zrani...a mi tak trudno w 100% w to wierzyć
Jak go poznałam to był właśnie z tamtą poprzednią dziewczyną a ja miałam chłopaka, poznalismy się bo ja przez 4 miesiące pracowałam z jego byłą...ta praca była 50 km od mojej miejscowości a on i jego była własnie tam mieszkali, ja na czas tej pracy też miałam tam zapewniony nocleg. Od samego początku bardzo się polubiliśmy, mieliśmy dużo wspólnych tematów, praktycznie we wszystkim się zgadzaliśmy, to samo lubiliśmy ale przysięgam, że przez myśl mi nie przeszło, żeby w jakikolwiek sposób choćby spróbować ingerować w ich związek, rozwalać go, traktowałam go tylko jak fajnego kolegę i tyle. Tylko, że jego dziewczyna nie traktowała go jak swojego chłopaka, ciągle go zdradzała, oszukiwała, wystawiała na pośmiewisko, zrywała z nim co chwile kiedy nie na rękę było jej posiadanie akurat w tym momencie chłopaka...aż zbiegło się w czasie kolejne ich zerwanie i zdrada mojego chłopaka...wtedy on do mnie napisał, że dziewczyna z nim zerwała, że nie ma z km pogadać, płakał i zapytał czy może do mnie przyjść i pogadać...od tego się zaczęło
Później powiedział mi, że od początku bardzo mu się podobałam i zastanawiał się jakby to było być ze mną a nie z tamtą która traktowała go jak śmiecia...Ja go nigdy tak nie traktowałam, zawsze byłam wierna, czuła itp ale może teraz jest podobna sytuacja...z tą moją koleżanką też mu się dobrze rozmawia, jeszcze z wyglądu tak mu się podoba, nawet jej imie jest przecież takie ładne...może teraz zastanawia się jakby było z nią być a nie ze mną...jeszcze do tego ona ma takiego narzeczonego jakiego ma...czyli coś w stylu byłej mojego męża tylko, że ta koleżanka ze swoim jest już koło 10 lat, mają dziecko...
Nie wiem jak uwierzyć w siebie...jak uwierzyć w to, że ja nie jestem od niej gorsza

zerwij znajomość z koleżanką, o ile jeszcze nie jest za póżno....

rodzina wazniejsza niz przyjazn, a nawet najlepszemu facetowi moze zakrecic w glowie jakas laska, zwlaszcza taka biedna, i do tego atrakcyjna...

zerwij znajomosc natychmiast, bo mozesz tego zalowac. wiem, ze trzeba miec zaufanie itd, ale moim zdaniem nie ma co kusic losu, bo kusisz ewidentnie... i skoro czujesz ze jest cos nie tak, to walcz o rodzine, bo niejeden facet zbladzil, zupelnie nieswiadomie kochal dwie na raz. po prostu dobrze Ci radze, a Ty zrobisz jak chcesz

pozdrawiam

zdrazona88 i co cały czas pilnować męża bo może gdzieś spotka jakąś Panią, która zaciągnie go do łóżka, ja sobie takiej kontroli nie wyobrażam.

Nadwrażliwość moim zdaniem bardziej szkodzi niż pomaga.

linka, a w jaki sposob sie dowiedzialas, ze ta kolezanka mu sie podoba? Tak po prostu Ci o tym powiedzial? Probuje sobie to wyobrazic.... - siedzicie sobie milo przy kawce czy cos, a on nagle wyskakuje - podoba mi sie Twoja kolezanka.   

?

Jesli gdzies przeoczylam odpowiedz, to sorki, na razie pobieznie tylko przelecialam..

Linka ja Cię doskonalę rozumiem, też byłam w takiej sytuacji i mimo, że zdrady fizycznej nie było, sama chęć boli równomiernie. Też teraz mam jazdy, choć nie mam powodów do zazdrości i moja samoocena jest bardzo wysoka, to brak tego 100% zaufania. Myślę, że nigdy już tak w 100\% nie zaufam. To nawet dobrze, przynajmniej jakakolwiek zdrada nie zaboli tak bardzo, bo nie mydlę sobie sama oczu. Wiem też,że nie będę w stanie już wybaczyć...Mówiąc ze swojego doświadczenia, teraz na Twoim miejscu chuchała bym na zimne i pilnowała męża. Jesteśmy tylko ludźmi, każdy chce mieć ciastko i zjeść (inne) ciastko. Więc Twoja w tym głowa żeby odsunąć Twojego męża od tej koleżanki..

o zaufaniu w 100% mowy już nie ma...teraz jest dużo strachu, obaw
No właśnie agnik - nie czuje się tak samo ważna w tym związku jak kiedyś czemu? kiedyś mój mąż był o mnie bardzo zazdrosny - teraz tego nie czuję, jak już pisałam był bardziej wylewny, ciągle mi mówił, że mnie kocha itp. teraz zrobił się bardziej zamknięty w sobie, tłumaczy, że te wszystkie problemy z pracą odbijają się na nim ale czy to prawda?... On przede wszystkim jest mnie bardzo pewny, wie, że ja go nie zdradzę, nie zostawię, wie jak go bardzo kocham...powiem szczerze że czasami chciałabym żeby poczuł się zagrożony, tylko jakim cudem? Ja kontakty z kolegami pourywałam zaraz jak zaczeliśmy być ze sobą...mam gdzies wyjść wieczorem? tylko co z tego, jestem teraz w ciąży i on już w ogóle się nie obawia...
A ja teraz każdego dnia się zastanawiam czy on nie żałuje tego, że jest ze mną, że trzecie dziecko w drodze...ciągle myślę co moglabym w sobie zmienić, żeby podobać mu się bardziej, żeby mu się nie znudzić...tylko czy to sprawiedliwe żebym ja oddawała całą siebie w tym związku i tylko ja tak się starała i robiła wszystko, żeby było dobrze? Chciałabym, żeby  to on mi pokazał, że jestem tą jedyną

To musisz z nim rozmawiać o swoich obawach. Dla mnie wszelkie gierki w zazdrość to po prostu głupie szczeniackie zagrywki. Pilnowanie też moim zdaniem mija się z celem, będzie to podważać zaufanie, które należałoby odbudować.  Ja rozumiem, że ciężko  jest powiedzieć partnerowi, że w jakiś sposób mu nie ufamy itd. ale szczera rozmowa jest lepsze od manipulacji, a manipulacją byłoby wywoływanie uczucia zazdrości. Chcesz, żeby czuł coś dlatego, że tak czuję, czy żeby czuł dlatego, że to uczucie poprzez manipulacje zostało na nim nie jako wywarte. Tak samo z wiernością, że jest wierny dlatego, że jest wierny, a nie jest wierny dlatego, że jest pilnowany.
Ja osobiście nie chciałabym mężczyzny którego musiałabym pilnować i manipulacją zabiegać o jego uwagę. Jeśli mam jakieś potrzeby, których mój związek nie spełnia to o nich mówię, proszę nie utożsamiać tego z proszeniem o coś.

A czy wraz z przybywaniem na świat pociech nie macie trochę mniej czasu dla siebie? Może warto tu coś zaradzić, podrzucić dzieci dziadkom i spędzić trochę czasu sam na sam. Raz na jakiś czas trzeba rozpalić iskierkę

Postaraj się jak najwięcej czasu wygospodarować, jak to nie może być dzień niech będzie godzina, lepsze to niż nic. Teraz będzie trzecie maleństwo ale to już zapewne ostatnie, wiec jak już to będzie odchowane to odzyskacie troszkę czasu dla siebie. Musisz pracować nad swoim myśleniem, zrób coś dla siebie, tak żeby poczuć się bardziej atrakcyjna. Być może to hormony w ciąży tak na Ciebie wpływają. I rozmawiaj z mężem, tak żeby na bierząco rozwiewać wątpliwości i unikać ich piętrzenia.

"Po latach mi powiedziała, że była zazdrosna o swojego chłopaka, jej mama powiedziała, że mogę chcieć jej go odbić."

Kochana mamusia.. Smutne to tym bardziej, bo my same sobie to robimy. My, kobitki, zamiast trzymac sie razem, boimy sie WŁASNYCH strachow na wroble..

Kochane dziękuję Wam bardzo za odpowiedzi, rady, wsparcie :*  u Was łatwiej znaleźć zrozumienie i poradę niż u nie jednej koleżanki którą zna się lata
Staram się, żeby nie myśleć o swoich kompleksach, żeby troszkę uwierzyć w siebie...nie wychodzi to najlepiej ale może to przez to, że jestem w ciąży...
Niestety nie mam już lochoty spędzać tyle czasu z tą koleżanką chociaż dobrze wiem, że ona nic złego nie zrobiła, ale po prostu jak mam się z nią spotkać to wolę wtedy kiedy mojego męża nie ma w pobliżu...jak jesteśmy we trójkę to ja mam ochotę zniknąć bo właśnie wtedy czuję się gorsza, brzydsza...wiecie, naprawdę zazdroszczę kobietom które są pewne siebie i mają wysoką samoocenę, myślę, że takim jest łatwiej...niby trzeba znać swoją wartość...

Droga autorko. To, ze macie male dzieci nie oznacza, ze musicie sie " zagubic". Gdy dzieci spia mozna zjesc romantyczna kolacje przy swiecach( w domu), mozna razem obejrzec film pijac wino( ty sok). Ja tez jestem zdana na siebie i tak probiwalismy przetrwac ten czas.
Mnie zastanawia jedno. Jej dziecko nazwalo twojego faceta tata. Dzieci tak szybko tego nie robia, nie bez przyczyny. Ja bym obserwowala uwaznie co sie dzieje.
Z kolezanka bym nie rozmawiala o tej sytuacji, bo po co? I tak prawdy sie nie dowiesz nawet jesli miedzy nimi cos jest. Jesli kochasz meza bardziej skupilabym sie na przypomnieniu mu dlaczego to ciebie wybral.