Przedszkola

Nutko, prawdopodobnie martwisz się na wyrost.
W razie potrzeby panie pomogą. Ale pamiętaj, że one będą miały 20-30 maluchów z podobnymi problemami. Masz ponad miesiąc na nauczenie córki pełnej samodzielności w toalecie i ubieraniu. Podejrzewam, że przez tyle czasu nauczyłaby się nawet sznurować buty (chociaż tego akurat nie musi jeszcze umieć ). Ubieraj ją w luźne, proste do założenia i zdejmowania rzeczy.

Z tą histerią też bym nie dramatyzowała. Córka przyzwyczaiła się, że Ty reagujesz na takie scenki. Natomiast w przedszkolu jest inne otoczenie, inne metody wychowawcze opiekunów i córka niekoniecznie przeniesie tam zachowania z domu. Jeśli jednak spróbuje - na pewno spotka się to z inną reakcją niż Ty reagujesz i, być może, zniechęci się do wrzasków i płaczów. Bo ona chce w ten sposób coś określonego od Ciebie uzyskać (np. zainteresowanie), więc kiedy dokładnie takiego samego zainteresowania nie uzyska to uzna, że w tym miejscu metoda nie działa W nowym otoczeniu maluchy błyskawicznie przyjmują nowe zasady.
Jeśli bardzo się histerii boisz - porozmawiaj wcześniej z wychowawczyniami. Tylko nie nazywaj tego histerią! Powiedz, że Twoje dziecko ma w zwyczaju wrzaskiem i płaczem zwracać na siebie uwagę, masz nadzieję, że w przedszkolu nie będzie tego robiła, ale uprzedzasz, żeby się nie przestraszyły jeśli jednak zrobi próbę.

Natka a byłaś z nią już kilka razy w przedszkolu aby sie oswoiła?
Chodzić przez parę dni i codziennie ją na dłużej zostawiać.
U nas w przedszkolu są wyznaczone dni na taki okres adaptacyjny.

Sorry, że to napiszę, ale u nas mamy odrobine inne podejście. Takie, że pierwszy dzień naszej córki w nowym przedszkolu, kiedy była o pół roku młodsza od Twojej, był cały i nie potrzebował rodziców. Dodam, że również w żłobku, wcześniej, także nie było problemu. Ale nie trzęsiemy się nad córką. Druga, za chwilę idzie do grupy maluchów i będzie miała dwa latka z małym hakiem. jakoś nie obawiam się niczego.

Nata nie histeryzuj,będzie dobrze,młoda z tego co piszesz jest w miarę samodzielna,są dzieci w tym wieku dużo mniej potrafiące sie ogarnac
co do histerii,to w grupie dzieci mała będzie sie wstydziła poza tym szybko załapie ze nie wymusi niczego na opiekunce,w przedszkolu nikt sie nie trzęsie nad każdym dzieciakiem,bo to fizycznie niemozliwe,dwie panie na 20-30 dzieci....
moze z raz młoda sprobuje odstawić koncert,ale zapewniam cię ze szybko sie polapie ze wrazenia na nikim to nie robi aż takiego jak na rodzicach....

wez pod uwagę ze do przedszkola chodza różne dzieci,roznie jest z zachowaniami spolecznymi,roznie z umiejętnościami,panie są przyzwyczajone,umieją radzić sobie w różnych sytuacjach,wiec głowa do góry i ciesz sie ze masz miejsce w panstwowej placówce,a nie pracujesz,dla wielu kobiet to rzecz nie do przeskoczenia

Witam. Nie wiem czy w dobrym wątku piszę ale chciała bym się was poradzić jak wy postępujecie ze swoimi dziećmi które poszły dopiero co do przedszkola. Więc zacznę od początku , mój synek który ma 4,5 latek w tym roku poszedł do przedszkola , pierwszy dzień gdy go zaprowadziłam to odbyło się bez płaczu i było wszystko dobrze ale teraz z dnia na dzień jest coraz gorzej , codziennie pod wieczór zaczyna się płacz i wymyślanie że nie będzie jadł że nie będzie się bawił , nawet w nocy potrafi się obudzić i powiedzieć mi że nie chce tam iść , rano też marudzi a gdy zobaczy przedszkole zaczyna się płacz , moje pożegnanie wygląda tak , że daje mu buzi i wychodzę a nauczycielka go zabiera do siebie na kolana i z tego co wiem to po moim wyjściu chwilę popłacze i się uspokaja i bawi się ładnie , je posiłki a gdy po niego przychodzę jest uśmiechnięty i zadowolony i mówi że było fajnie i opowiada mi co robili , co jadł . Ale gdy nadchodzi wieczór zaczyna się od nowa płacz i marudzenie i dzień w dzień jest to samo , a mi zaczynają powoli nerwy puszczać aż wkońcu mówię do niego podniesionym głosem. Staram się być cierpliwa bo wkońcu siedział ze mną  w domu przez te lata i wiem że jemu jest trudno się ze mną rozstać ale ile to można słuchać wkółko tego samego ? Nawet już mówiłam mu o nagrodach ale to nic nie daje. Co mogę więcej zrobić ? Czy za jakiś czas wkońcu sobie odpuści i nie będzie już płaczu ?

Dla dziecka to może być trudny czas (czasem dla rodzica tez ), ale trzeba przeczekać, niedługo placze powinny się skonczyc, kiedy dziecko zaaklimatyzuje się trochę. Z mojego doswiadczenia wynika, ze kryzys zaczyna się wlasnie po kilku dniach - na początku jest ciekawość, nowość, a potem do dziecka dociera, ze to szara codzienność bez mamy i taty.

To tak mała super w przedszkolu. Chętnie rano wstaje bez problemu się ubiera jak tylko widzi dzieci biegiem do nich i bez płaczu się odbywa.
Wieczorem pyta się czy jutro tez idzie.
Teraz tydzień w domu jest bo choroba dopadła i są codziennie pytania kiedy idzie do przedszkola.

Facet a może więcej napisać o tym poczuciu bezpieczeństwa przez dziecko zaciekawiłeś mnie..

FacetJAKwielu, masz super podejscie i NORMALNE! ( co najwazniejsze) do swoich dzieci. Oby na świecie było wiecej świadomych rodziców, życie dzeci będzie łatwiejsze:)
Pracuję w przedszkolu i z roku na rok.... jest gorzej na szczęście zdarzają się dzieci z NORMALNYMI rodzicami.

Dlatego proszę, nie ciumrajecie się nad dziećmi, nie użalajcie, nie wyręczajcie! Pozwólcie im uczyć się poprzez doswiadczanie, pozólcie im poznawać otoczenie, pozwólcie się im ubrudzić, posiniaczyć Rozmawiajcie, wyjaśniajcie
Jeju.. gdybym wiedziała, ze praca z rodzicami w przedszkolu będzie taaaka trudna, to bym sie kilka razy zastanowiła nad wyborem zawodu O! I nie generalizuję, są wspaniali, stabilni emocjonalnie, konsekwenti, zdecydowani, rozsadni i 'życiowi' rodzice.

Współczuję, u nas się unormowalo już, widocznie potrzebuje więcej czasu. Powodzenia

Teraz i ja ma problemu. Zaczęło się od tego że załapała prace na przeciwko przedszkolu i pierwszy dzień mała stała pod płotem i płakała i tak było przez tydzień, to było w tamtym tygodniu. Codziennie mówi nie chce iść do przedszkola ona tęskni za mama i zawsze rano jest ryk jak ja budzę i zaworze. Panie w przedszkolu mówią że tylko chwile płacze później fajnie bawi się z dziećmi współpracuje w grupie i tak dalej.
Już nie wiem jak tłumaczyć że mama musi iść do pracy i po ciebie po podwieczorku przyjdzie i zawsze się boi że ja zostawie. Na razie pod bramą nie stoi i nie płacze. Bo panie zabierają z pod bramy na inna stronę podwórka. Serce mi się kraja jak ta tak płacze wiem że krzywda się nie dzieje.

Nutka, bo ty robisz WSZYSTKO aby dziecko się nie zaadoptowało. DAJ MU ŻYĆ !!! Daj dziecku swobodę, poznanie, zbudowanie zaufania a ty skaczesz koło przedszkola jak zwiedzający obskakują klatke z małpami. To TY i tylko TY robisz krzywdę dziecku robiąc w taki sposób. Panie dzisiaj są wykształcone i mają doświadczenie w takich sprawach i już dawno by sobie z tym poradziły, ale nie przy matce, która najchętniej by robiła za wykładzinę w sali. Sorry, ale na miejscu Pań nie wytrzymałbym i dostałabyś taką reprymendę przy dyrektorce że odechciałoby się tobie takich numerów.

sorry, ale jestem przekonany, że gdybyś miała dwie oferty - i tak byś tę wybrała. Tak, źle zrobiłaś.

Nie musisz do mnie wykrzyknikami pisać. Napisałem to co zauważam w tym co czytam, nie dajesz dziecku się zaadoptować. Wielu rodziców popełnia ten błąd. Pomijam już miejsce pracy. Musisz dać jej oddychać.

Odpowiadam Tobie biorąc pod uwagę wszystkie twoje wpisy a nie jeden, czy dwa.
To znaczy, że nie tylko ja to napisałem, ale daj dziecku żyć w przedszkolu i przedszkolem.
Każdy twój lęk, obawa jest w twoim dziecku.
I to jest problem. Czasami najlepszą metodą jest dać dziecku samemu opowiadać, relacjonować.
Np. nasza mała chwali się pracami, pokazuje rączkami itp itd.
Nie musimy pytać "jak było". Widzimy jak było.

Aleee bez przesady... Jasnowidzem jesteś? Czy tylko na podstawie kilku postów wysuwasz tak daleko idące wnioski?

Pracuje w sklepie. Daje dziecku oddychać.
Po prostu martwię się jej płacze ale jest co raz lepiej.
Nie jest matką trzymającą dziecko pod kloszem..

Tak, każde dziecko jest inne, ale widzę po dzieciach jak reagują. A ten rok to drugi raz, kiedy nasze dziecko zaczyna przygodę z przedszkolem. Widzę jak ludzie popełniałą te same błędy, te same schematy się pojawiają. Tak, obarczam winą rodziców, bo rodzice często stoją na drodze. I nie jest to żadna mantra, tylko fakt. niestety, ale w wielu sprawach rodzice nie chcą zrozumieć że to właśnie oni stoją na przeciw a nie samo w sobie przedszkole. Ciebie to śmieszy, a ja widzę tylko potwierdzenie moich słów.
@Aga30, ale czym innym jest trudny początek, a czym innym jest jednak ograniczanie dziecku pola do zaalimatyzowania się w przedszkolu. Znam takich rodziców ( są w naszej grupie) którzy celowo wynajęli mieszkanie z oknami na przedszkole, BA na okna sali gdzie jest ich pociecha. Mają niespodziankę. przedszkole podjeło decyzję o przeniesieniu maluchów na drugą stronę budynku
Nutka, przy calej sympatii do niej, popełnia właśnie takie błędy.

Nutka nie tłumacz się już. Zresztą ten pan jest troszke agresywny w forsowaniu swojego zdania , zauwazylam tu i w temacie o odnoszeniu sie mezczyzn do matek i swoich partnerek. Czym innym jest wyrażenie swojego zdania czym innym poczucie ze sie ma na pewno jedyna racje a inni sie mylą.
FacetJakwielu współczuję przeżyć z dzieciństwa, ale choc mowisz ze tak to jednak nie poradziłes sobie z tym do konca.