Sytuacja bez wyjścia.

Poniekąd tak jest, że matka to jednak matka.
Ale są pewne granice.

Tak samo jeśli ktoś zrobi nam coś złego, będzie to powtarzał nagminnie. To czy będziemy nadal za tą osobą tęsknic?
Czy żywic do niej jakiekolwiek uczucia?
Niektórych spraw już się nie cofnie. Tak samo, jak niektóre rany pozostawiają jednak blizny. Już na zawsze.

Chociaż przykro jest czasem, gdy patrzy się na inne rodziny. Na kobiety, które też są matkami i widac jak bardzo kochają swoje dzieci, jak do nich mówią. Są serdeczne, ciepłe.
A własna mama jakaś inna, chłodna, niedostępna.

Kociamama, nie możesz winnic siebie, za jakieś niepowodzenia, które spotykają Twoją mamę.
Nie możesz życ ich życiem.
Mama specjalnie tak się zachowuje, żeby wywołac w Tobie poczucie winy i jak widac trafia w sedno, bo udaje jej się to.
Nie pozwoł się tak traktowac.
Masz prawo wyrazic swoje zdanie. I masz prawo nawet miec inne poglądy na życie.

Tak, masz prawo dbać o siebie i masz prawo odciąć się od toksycznych rodziców. Sama napislaś tutaj że do rodziców jeździsz z obowiązku. Matka nie dała ci miłości i masz prawo nie utrzymywać z nią relacji. Rodzice sami zapracowali sobie swoja postawą na takie traktowanie, ponieważ tyle "miłości " ile od nich dostałaś będąc ich dzieckiem, tyle samo oddajesz im, i to nie twoja wina że matka ciebie nie kocha. Cokolwiek zrobisz ona się nie zmieni, ponieważ nie akceptuje ciebie. Może na terapii porozmawiaj o tym. Wielu dorosłych cierpi z powodu braku miłości rodzicow, wielu z nich szarpie się w dorosłym zyciu z poczuciem winy, obowiązku wobec toksycznych rodziców, sami mając toksyczne relacje.
Może słyszałaś o terapii systemowej Berta Hellingera? Możesz napisać list do matki, w którym z pozycji dziecka napiszesz jak się czujesz, o co masz żal do matki,  jak obecnie widzisz tą sytuację jako dorosła. Twój ojciec nie jest bez winy, on wspierał ją , bał się jej przeciwstawić.
Twoją matkę raczej nie obchodzą twoje uczucia, bo to jest egoistka i tak na to patrz. Ucz się asertywności i ochrony siebie. Twoja matka jest matką tylko dla twojej siostry ponieważ spełniła jej oczekiwania, ponieważ dla twojej matki liczą się inne wartości jak dobro emocjonalne jej dzieci, dla niej ważna jest pozycja społeczna, prestiż, dobra materialne, biedna z niej kobieta i matka. Twoja siostra to mądra dziewczyna, ona wie jak postepować  ma z matką. U siostry szukaj wparcia.

Najważniejsza jesteś Ty i Twoje zdrowie. Jeżeli chcesz to opiekuj się ojcem. Matkę olewaj, jak ona Ciebie tak Ty ją. Jesteś już kobietą a nie małym dzieckiem. Myśl o swoim komforcie psychicznym, ona o Tobie nie myśli wcale. Niestety nie wszyscy mamy dobrych rodziców. Myśl o sobie, ona da sobie radę.

Dziękuję Wszystkim za odpowiedzi i podtrzymanie mnie na duchu.
Nie odpisywałam ponieważ byłam na urlopie i miałam utrudniony dostęp do internetu a później był jakiś "remont" forum.

Z moją siostrą trudno się porozumieć.Ja też się trochę jej boję. Jest nieprzewidywalna w swoich reakcjach.
W jednej chwili jest okropnie słodka a za chwilę potrafi być bardzo niemiła.Bardzo blisko trzyma się z Mamą.Ciągle do siebie dzwonią.Opowiada jej o swoich problemach w pracy.
Nie lubię jeździć do nich też z tego powodu ,że jak siostra dowie się ,że jadę i chcę przenocować u rodziców to dzwoni do mnie żebym nocowała u niej bo mama się stresuje moimi wizytami, nie może spać, musi coś ugotować itd. Gdy mówię mamie,że przenocuję u siostry mama mówi mi ,że siostra jest bardzo zmęczona po całym tygodniu pracy ,że dzieci muszą iść wcześnie spać i żebym przenocowała u rodziców.Czuję się przerzucana z miejsca na miejsce.
Moja siostra tak jakby nie pamiętała zachowania mamy z okresu naszego dzieciństwa i mówi mi,że przecież mama nic złego nie zrobiłą.
Wiem ,że gdy byłą dzieckiem prawie codziennie przez mamę płakała.Teraz mówi,że tak nie było.
Tata też zaprzecza, że mama źle się kiedyś do nas odnosiła .
Sam mi przecież kiedyś powiedział ,że mama mnie nigdy nie lubiła.Teraz tego nie pamięta.
Błędne koło.