guz, miłość i łzy .. proszę o opinię.

Twój mąż to typowy psychofag (poczytaj w sieci o psychofagach), a guz,o ile w ogóle istnieje (widziałaś jakieś badania lekarskie?), to pretekst dobrze wykorzystywany przez niego, żeby grać biednego misia, któremu trzeba ustępować, bo on taki biedny. To wszystko są manipulacje. Uciekaj. Nie zabije się, nie masz się co martwić, to tylko teatrzyk, który ma służyć jednemu - utrzymaniu jego kontroli nad Tobą.
Jak poczytasz więcej historii kobiet w przemocowych związkach (tu, albo na blogu "moje dwie głowy" albo na blogu "uciekamy do przodu") to zobaczysz, że na początku zawsze jest fajnie, a przemoc psychiczna zaczyna się później i żaden guz nie jest do tego potrzebny.

Mamy tu takie podforum pomocowe gdzie odpowiadają specjaliści www.netporady.pl
Spróbuj może tam.

czytam to i jestem przerażona... ale dałaś się wrobić! jesteś w mega toksycnzym związku, mąż traktuję cię jak szmatę, sorry za wyrażenie, ale tak to wygląda. szklanki nie zniesie? dzieckiem się mało zajmuje? jest niemiły? uwaga - zabrania ci się malować? przeciez to jest patologia. obawiam się że nie odejdziesz od niego bo jesteś uzależniona.. jak można tak sie dawac traktowac

Co do guza to mam wyniki rezonansów i tomografii i na 100% ma nowotwór. Tutaj przesadziliście. Nie jestem jakąś naiwną osobą, która dałaby się nabrać bez pokazania mi wyników i rozmowy z lekarzami... byłam z nim w szpitalu, gdy niemalże leżał na sali operacyjnej... faktem jest to, że gdybym go też nie kochała to nie zgodziłabym się na dziecko i ślub (po sprawdzeniu czy faktycznie jest chory, oczywiście). Założyłam, że jego zachowanie wynika właśnie z tej choroby... dlatego, że wcześniej przed wykryciem choroby, jakieś pół roku wcześniej zaczął tak się zachowywać... wcześniej był do rany przyłóż ,dlatego tak zareagowałam. OK , może zbyt pochopnie, ale operacja czekała za chwile i trzeba było podjąć jakąś decyzje. Nie wiem czy zrozumie to ktoś , kto nie był w takiej lub w podobnej, trudnej sytuacji, ale to nie temat wątku i z tego tłumaczyła się z resztą nie muszę. Prawda?

Pytałam o inne rzeczy. Chciałam porady, a nie stwierdzenia jaka to ja nie jestem naiwna.

Słuchaj, to nie jest tak ,że ja na to pozwalam. Staram się uratować małżeństwo i rodzinę. Chciałabym ,aby było normalnie. Byłam po poradę u psychologa i psychiatry. Mąż był raz również ze mną.
Co do atmofery to też nie jest tak,że jest całkiem napięta,, gdyby tak było to bym od razu uciekała, heh. Mąż mówi mi, że mnie kocha, przytuli... potem cos odbije i jest awantura... sama sobie się dziwię, drugiej osobie też radziłabym odejść. Ja na prawdę jestem niegłupią i niebrzydką dziewczyną, ale po prostu chce się upewnić z czego jego zachowanie wynika, chce mieć pewność, czy rozumiesz?
Oczywiście dziecko jest dla mnie najważniejsze , jeśli nic się nie zmieni , zrobie wszystko , aby było szczęśliwe.

Tak, miewał i miewa bóle głowy. To ja wysłałam go do lekarza. Najpierw rodzinny, neurolog i dalej poszło. Na pewno sama dobrze wiesz jak to jest.. aby dostać się na rezonans wiadomo jakie są kolejki, pierwszy raz miał właśnie robiony , gdy się rozstaliśmy i wtedy wyszła choroba.. poprzednicy mnie nawet o to nie zapytali, tylko z góry ocenili jako łatwowierną, głupią osobę. to przykre.
Tak, oczywiście u lekarza psychiatry, jak i w domu (wielokrotnie) próbowałam porozmawiać na spokojnie. Tłumaczyć, nie krzyczeć , lecz uwierz mi, nerwy puszczaja nieraz, gdy poraz setny usłyszysz od osoby, którą kochasz bardzo przykre słowa. Gdy się starasz z całych sił. Trafiliśmy u psychiatry po tym jak 2 raz sie spakowałam i dziecko, a mąż głodził się , powiedziałam wtedy wyprowadzka od jego dziadków (też moim zdaniem mieli duży wpływ na niego, wtrącanie się itd. Ale nie mówię tutaj o agresji, bo przecież tego nikt nie karze mu robić..) Zgodził się wtedy na terapie małżenską , na wyprowadzkę. Wyprowadziliśmy sie , owszem , jednak na terapię nie jeżdziliśmy, bo mąż stwierdził, że szkoda pieniędzy i on się zmieni bez tego.. nie uwierzyłam tym razem. Ileż można wierzyć, prawda? Jednak postanowiłam zobaczyć jak to dalej będzie, poczekać na kolejny wynik z rezonansu .. starać się bardziej..

O jakim zachowaniu mówisz, jeśli chodzi o Twojego męża? Przykro mi, wiem co to znaczy, gdy się kocha, a tu taka diagnoza.
Pozdrawiam i dziękuje za wiadomość.

Dla mnie to też jest dziwne. Jak ja zerwałabym z facetem, albo facet ze mną, to nawet gdyby zdiagnozowano u mnie nowotwór, to nie dzwoniłabym w tej sprawie do byłego proponując mu małżeństwo i dzieci... A Twój facet tak zrobił. Zerwaliście, więc de facto nie Twój problem ten jego guz.

Po drugie, nie został on usunięty, nie jest leczony, a jakoś nie rośnie... Nie wydaje Ci się to dziwne? Nawet trochę?

Trzy, nawet zakładając, że ten guz jest, to nie powinno to być jego wymówką na wszystko. A on tego tak używa, a właściwie nie on, tylko ty sama go tak tłumaczysz, taki biedny, bo ma guza. To nie jest żaden powód, by Cię poniżać. Żadna wymówka. On sobie Ciebie wokół tego guza owinął. Wróciłaś do niego z litości, bo zdiagnozowano guza. Wyszłaś za niego, bo miał guza. Dziecko mu urodziłaś, bo miał guza. A teraz z nim jesteś i pozwalasz sobą pomiatać, bo ma guza? Dostrzegasz to?

Odejdź od niego kobieto! Ratuj siebie i dziecko.

Ja go cały czas kochałam i kocham, dlatego też i moja sprawa. Czekałam na jego wynik z rezonansu, ale do tego czasu postanowiłam nie spotykać się.

Nie, nie wydaje mi się to dziwne... nie został usunięty ze względu na jego umiejscowienie i ryzyko. Przed operacją zrobiono jeszcze rezonans i wtedy okazało się, że przebiega tętnica obok, ryzyko jest duże... pomyśl. Dopóki nie rośnie nie podejmą się operacji , co zrozumiałe...
Czy nie wydaje mi się to dziwne,że nie rośnie? Kobieto , Ty nawet nie wiesz co piszesz- ja bardzo się cieszę , że nie rośnie mam nadzieję, że nigdy tak się nie stanie...poczytaj może o guzach, nowotworach..

Po pierwsze guz JEST... Z jednym mogę się zgodzić , że guz nie powinien być wymówka na wszystko, może faktycznie próbuję go trochę nim tłumaczyć, natomiast , gdybyś była z kimś, kto na pół roku czy rok przed wykryciem zaczyna zachowywać się inaczej niż przed laty to sama zaczęłabyś się zastanawiać czy to może nie jest wina choroby : czy to nowotworu, czy to choroby psychicznej czy zaburzeń osobowości... taką teza  ja podejrzewałam , bo znałam go wcześniej. Potem diagnoza.

Nie wróciłam do niego z litości. Z miłości. Ty chyba takiego uczucia nie znasz lub sama byłaś z kimś z litości.
Zaskakuje mnie w ludziach mała empatyczność i prostolinijność. Obyś Ty nigdy nie była w sytuacji, w której musisz podjąć jakąś ważną decyzje, któr będzie rzutować na Twoje dalsze życie. Gdybym nie wróciła wtedy to całe życie bym myślała czy dobrze zrobiłam , czy nie zostawiłam go, gdy wina nie leży po jego stronie, lecz po stronie choroby. Być z kimś na dobre to tak, a na złe ,bo problemy, choroba to już odejść i miec gdzieś. Nie przyszłam tutaj "wjeżdżać" na mojego męża. Opisałam fakty, lecz obawiam się czy te fakty (zachowanie męża, które jest tak sprzeczne z przed lat) , czy faktycznie jest to tylko kwestia charakteru, który dopiero się wykształcił? Dostrzegasz to?

Jestem od Ciebie młodsza, a wydaje mi sie , że bardziej dojrzała. Gdybym mogła cofnąć czas to podjęłabym tę samą decyję.

Odejdź od niego kobieto! Ratuj siebie i dziecko.

Dziękuję Ci, że tutaj zajrzałaś. Dodajesz wsparcia, dziękuję Ci złota kobietko.

Ostatniego czasu właśnie przyszedł mi taki pomysł jaki opisałaś wyżej. Zamieszkanie osobno dla dobra dziecka (bez ograniczania kontaktu tacie, dopóki ten będzie dobrze się zachowywał przy dziecku), i to właśnie dla dobra dziecka. Główny powód. To dziecko w tym wszystkim jest najważniejsze. Nie mogę pozwolić , aby patrzyło na różne sytuacje. Chociaż podkreślam, że to nie jest tak, że cały czas jest napięta atmosfera i jest źle. Nie, dlatego jest mi też tak ciężko, bywają chwile ,gdzie mąż mnie przytuli, powie, że mnie kocha , kupi głupiego kebaba... Wiem ,że mnie kocha. na prawdę jest to dla mnie trudne wszystko ...

Wiem jednak, mam na tyle trzeźwość , że bez terapii będzie ciężko, nie poradzimy sobie bez niej (my, jako małżeństwo i rodzina)

Z moją wiarą bywało różnie. Bóg mnie już doświadczał, straciłam już bardzo mi bliską osobę, ale pomimo wątpliwości wtedy to jednak nadal WIERZĘ..

Dziękuję za rady , dostosuję się do nich, bo próbuję wszystkiego, aby uratować nas..
Pozdrawiam serdecznie

Gdyby mi to odpowiadało to by mnie tutaj nie było ..

autorko, strasznie się spinasz, że ci ludzie piszą prawdę. tłumaczysz swojego faceta, co tutaj pokazuje twoje uzaleznienie od niego. postronne osoby uważają takie zachowanie za patologie i powinno ci to dać do myślenia

Mnie jest najbardziej szkoda dziecka, które wychowuje się w domu, w którym jedno z rodziców nie ma szacunku dla drugiego i wywołuje awantury. Z takiego domu nie wychodzi się bez uszczerbku.
Postawiłabym warunek: bezwzględnie terapia, bo obiecywał że się zmieni i się nie zmienił, to znaczy, że jego słowo jest warte funta kłaków i jeśli jeszcze raz się do Ciebie odezwie w taki sposób, nie wspominając o wywołaniu awantury, to koniec,odchodzisz.

Kocha męża, rozmowę może przeprowadzić, tylko nic z niej nie wyniknie, bo facet obieca cokolwiek, byle mieć tylko święty spokój i żeby mu tyłka nie truła. A potem i tak będzie jak zawsze.

Wiem, że to nie są normalne relacje, dlatego chwytam się wszystkiego ,aby uratować małżeństwo , rodzinę.. nie spinam się z tego powodu, ze ktoś mi napiszę, że to patologia.. ale z tego, że ktoś zarzuca kłamstwo co do choroby: że rzekomo jej nie ma, że dałam się wrobić itd.

Spełniłam, wyprowadziliśmy się od jego rodziny i poszliśmy do psychiatry. To były postawione warunki.

Mąż w sumie nigdy nie tłumaczył swojego zachowania guzem, ale raczej tym, że to ja jestem winna, bo czegoś nie zrozumiałam, bo czegoś nie ma na już zrobione , bo to i tamto... a na prawde nie ma na co narzekać. Ma wszystko porobione, ale zawsze znajdzie coś.. i tłumaczy , ze to ja go denerwuje.. a zdrugiej strony on uważa, ze nie ma ze sobą problemu..

Dokładnie tak jest..

Tak,  nie powinnam ulegać jego szantażowi.. natomiast straciłam już bliską osobę i boję się.. jest to dla mnie bardzo trudne i stresujące..

A jakie znaczenie ma to, z jakiego powodu on jest agresywny, skoro JEST AGRESYWNY i nic z tym nie zamierza robić? Czy agresja z powodu guza jest mniej dotkliwa od tej z powodu charakteru? Mniej wypacza dziecku światopogląd?

W podejmowaniu decyzji liczą się fakty. A fakty są takie, że Twój mąż czepia się o drobiazgi, ingeruje w Twoje osobiste sprawy (makijaż), szantażuje i przejawia agresję fizyczną poprzez np. niszczenie sprzętów. Z kimś takim nie można stworzyc szczęśliwej rodziny, choćby się go nie wiem jak kochało.
Jeśli najważniejsze jest dla Ciebie dziecko to pomyśl, co dla tego dziecka jest najlepsze. Czy na pewno jest to wychowywanie się pod jednym dachem z takim ojcem? To dziecko powołaliście na świat świadomie, więc naturalną konsekwencją tej decyzji jest to, że teraz wybieracie najlepsze rozwiązania dla dziecka. Mąż, dla dobra dziecka i związku powinien wybrać terapię, ale zmusić go do tego nie możesz. Ty możesz tylko podjąć decyzję o ochronie dziecka i siebie przed toksycznymi zachowaniami tego osobnika.
Gdyby on się zdecydował na terapię to właściwie nie widzę powodu, dla którego mielibyście mieszkać oddzielnie. Ale, jeśli się nie zdecyduje, trudno znaleźć argument przemawiający za tym, żebyście mieszkali razem...

Szczytnie i romantycznie, ale...jak zamierzasz pomóc osobie, która tej pomocy nie chce? Zamierzasz poświęcić życie swoje i dziecka po to, żeby po prostu trwać przy osobie, która was niszczy? Zresztą - gdyby to była sprawa guza, a guz jest nieoperacyjny - żadnej pomocy nikt by nie mógł tu udzielić. Mogłabyś po prostu być przy nim, ale jakim prawem pomoc mężowi miałaby się odbywać kosztem dziecka?

No ale już wiesz, że to nie jest kwestia guza. I co? Ano nic. Dalej szukasz przyczyn, zamiast stanąć przed faktami i podejmować jakieś konkretne decyzje. A może to od gier? Może od wychowania? Tylko co Ci da świadomość "od czego to", skoro Twój mąż nie zamierza nic ze swoimi zachowaniami zrobić, niezależnie od ich przyczyn?

Mój mąż miewał wybuchy złości w obecności mojej  rodziny jak i swojej rodziny... chciałabym dodać, że w sumie wszyscy powinniśmy być rodziną (moja rodzina dla męża, a męża rodzina dla mnie), skoro mamy ślub, natomiast miewaliśmy sprzeczki właśnie z powodu zachowania mojego męża , na przykład dlatego.. to znaczy: moja teściowa, cokolwiek by się nie działo zawsze broni mojego męża, dobrze wie jak nieraz mnie traktował, ale nie przyjmuje tego do wiadomości. Dziadkowie to samo. Utrzymuję dobry kontakt z teściem, On jest obiektywny, tak jak moja mama. Nie mam na myśli obiektywizmu mojej mamy tylko w tej kwestii, ale ogólnie, gdybym ja coś źle zrobiła to też to zobaczy.

Mąż w pracy jest do rany przyłóż. Pracownicy go chwalą.

Proszę przeczytać jeszcze raz moją historię i też mnie zrozumieć.. ja wiem, ze tak dłużej nie da się żyć. Chcę dla mojego dziecka jak najlepiej, dlatego podejmę odpowiednie kroki w najbliższym czasie to jest terapia dla męża ,jeśli nie zgodzi się i dalej będzie źle , to będę zmuszona się wyprowadzić, a nawet odejść. Wiem jednak, że będzie mi bardzo ciężko.

Pozdrawiam Was

I o to własnie mi chodziło - niestety potwierdzasz moje przypuszczenia...
Mąż zachowuje się w taki sposób TYLKO WOBEC CIEBIE. Nie ma tu znaczenia fakt, ze zdarzają mu sie wybuchy w towarzystwie innych (ale też wobec Ciebie - widocznie już przestaje się hamować...). Tym bardzie niefajnie to wygląda, że - jak sama przyznajesz - wobec osób trzecich (przykład z jego pracą) jest zupełnie innym człowiekiem...
Twój mąż ma ewidentnie według mnie zaburzenia emocjonalne i zadatki na toksyka/tyrana domowego. A jego "osobistą ofiarą", kimś do odreagowywania frustracji (z dnia, z pracy z ...gier) jesteś Ty. I "guz" nie ma tu nic do rzeczy.
Zasugerowałas Vinndze, ale podejrzewam, że i każdemu innemu o odmiennym do Twego stanowisku: "Tak się zastanawiam czy Ty byś tak łatwo odpuściła? W tak trudnej sytuacji". Pozwolę sobie we własnym imieniu odpowiedzieć - ja odpuściłem, bo moja małżonka miała bardzo podobne zachowania w przeciągu dość krótkiego małżeństwa. Moje prośby o zasięgnięcie pomocy od psychologa, endokrynologa (podejrzenia zaburzeń hormonalnych...) spełzały na niczym - też słyszałem, ze to ja mam problem, a jej nic nie jest. Nie mniej zachowania były zbliżone. Ja odpuściłem po niecałym roku związku. Czy "łatwo"? - zalezy od spojrzenia. Powołujesz się - oprócz ciągłego tłumaczenia i usprawiedliwiania agresywnego małżonka - na "trudną sytuację". Tą sytuację stwarzasz sama, wybacz. Powinnaś sprawę postawić jasno, krótko i zdecydowanie: idziesz na terapię/leczenie, a jak nie - odchodzę z dzieckiem. Krótka piłka... Póki co, to Twój małżonek zachowuje sie jak klasyczny psychofag, a "guz" to taka zasłona, ...którą sama przed swoim rozsądkiem rozwinęłaś...
Skoro ten facet ma siłę by niszczyć, by wybuchać agresją do Ciebie, by godzinami grać na komputerze - słowem ma sporo negatywnej energii - to nie jest umierajacy (wybacz) i sytuacja nie wymaga od Ciebie az takiego poświęcenia, by "przy nim trwać". Owszem, to piekne poświęcenie... Ale nie w Twoim przypadku, bo bardziej zakrawa to na brak wyobraźni (psychika dziecka i Twoja) niż poswięcenie w imię miłosci...

Nie rozumiemy się... Napisałem cos takiego:

A to oznacza, że jego aresywne zachowania - według wszystkich Twoich opisów - są skierowane w Twoja stronę. Chyba, że to ja czegoś nie rozumiem... Tak przynajmniej odczytuję Twoj opis całosci: jest arogancki i wybuchowy wobec Ciebie, i potrafi być taki także w obecnosci rodziny (w sensie: przy nich, nie w stosunku do nich). Czy zatem jest też taki (czepliwy, wybuchowy i niszczący sprzęty w napadach) wobec innych? Znasz to z opowiadań? Jest taki np. wobec współpracowników? Dlaczego tak sie tego uczepiłem...? Bo jesli taki byłby wobec wszystkich wokoło bez róznicy czy to matka, Ty, ciotka czy kolega z pracy - mozna domniemywać, iz takie zaburzenia pośrednio są skutkiem dolegliwosci ("guza"). Jednak jesli taki jest tylko wobec Ciebie, czy wąskiej grupy wybranych osób - to dowodziłoby zaburzeń emocjonalnych wobec tych, do których wie, iz moze sobie na to pozwolić, a do innych jest "milutki" i potrafi nad soba panować/ukrywać prawdziwa naturę. Jesli tak jak w drugiej opcji - to nie efekt "guza" a osobowosci z zaburzeniami (psychofag, borderline - do wyboru do koloru).
Widzisz, wspomniałem przez chwile o ...epizodzie z własnego zycia. Małzonka też była "milutka", łagodna wobec obcych osób, wobec rodziny. Ale w czterech scianach pokazywała prawdziwą naturę. Czasami potrafiła też stracić kontrolę nad wybuchami przy swoich rodzicach - ale dla nich to widać było ...normalne. I w przypadku Twego małzonka widzę analogiczny przypadek. I wybacz - wiem, znów przeginam, przepraszam - tym bardziej z duzym niedowierzaniem traktuję istnienie tego "guza", bo wyglada to na perfidną manipulację Twoimi uczuciami ...by pozyskać na wyłączność swoją ofiarę. Tym bardziej, ze dziwnym zbiegiem okolicznosci ta kwestia pojawiła sie nagle po Twojej decyzji o rozstaniu...
Swoja radę rozwiazania całej sytuacji wczesniej juz napisałem. Jak widzisz jest taka jak i innych piszących.

Sama nie wiem, potrafi być też niemiły w stosunku np do swojego taty czy mojej mamy, jednak im nie ubliża w twarz. Krzyki i trzaskanie drzwiami w stosunku do swojego taty, to tak, byłam świadkiem... sama nie wiem jak to ocenić. Czy tak jak Ty to opisałeś czy jednak niekoniecznie się z tym zgodzić, gdyż raz zdarzyła się sytuacja tego typu, że ktokolwiek by nie stanął na jego drodze to podejrzewam, że zostałby potraktowany jak ja często... żeby sprecyzować to powiem , że sytuacja miała miejsce po mojej 1wszej wyprowadzce... wpadł do mieszkania mojej mamy i zrobił awanturę, że ja to mu dziecko zabieram i on PRZYJECHAŁ PO SWOJE DZIECKO... był wtedy agresywny w stosunku do mojej rodziny również, szwagier był w domu, siostra, mama... wszyscy byli w szoku a mnie było wstyd i bardzo przykro, ze przynoszę im taki stres...

Chciałaby Cie zapytać , czy Twoja żona na codzień potrafiła Tobie ubliżać , a na drugi dzień zachować się jakby nic nie miało miejsca, mówić ,że kocha, a nawet żałuje tego itd...a jak zasugerowałeś terapie to ona przecież nie ma ze sobą problemu?To Ty ją denerwujesz itd?

Niestety chyba sytuacja jest bardzo podobna... z tego co piszesz.

Proszę zostaw sprawę guza w spokoju. Mylisz się. Mąż miał już wcześniej objawy choroby, a kolejki na badania sa duże, Los chciał, ze termin miał akurat w tym czasie , co sie rozstaliśmy... mam tu wstawić opisy wyniku rezonansu z różnych miast? miał wykonywane w 3 różnych miastach od czasu diagnozy... Byłam z nim w szpitalu przed operacją i rozmawiałam z cenionymi lekarzami w Polsce... Daj z tym spokój, bo nowotwór ma i to jest fakt.

Owszem. Z tym, że nie ublizała bezposrednio - bo wiedziała dobrze, że nie ze mna takie zachowania, ale posuwała sie do przykrych słów i zachowań (czepianie sie o wszystko, krytyka wszystkiego, ironiczne uwagi, szyderstwa, podnoszenie głosu w rozmowie, niedopuszczanie do głosu - nie chce do tego wracać), po czym ...jak "ostygała" - przepraszała, załowała, nawet ze łzami w oczach. I tak do następnego, a było to kilka razy w tygodniu... Też słyszałem takie słowa, nawet uwagi, ze "niepotrzebnie to biorę do siebie, bo to było tylko w nerwach". No ale sorry... Terapia - za moim naciskiem była juz wyznaczona wizyta u lekarza - nie poszła, mimo ustaleń. Tak, z nią - wedle jej opinii - było wszystko w porządku, a wszystko to było "przeze mnie". To widać jakiś schemat zachowań...
Ok, temat "guza" zostawiamy, przepraszam. Tu masz moim zdaniem do czynienia z człowiekiem o znacznych zaburzeniach emocjonalnych (poczytaj o borderline...), z którym nie da sie normalnie zyć i tworzyć rodziny. W Twoim przypadku jedyna szansa to terapia szokowa: terapia i praca nad sobą albo koniec psychozy...

To po co żalisz się na forum? Zaciśnij zęby i weź to na klatę, jak jesteś taka wyrozumiała, twarda, uczuciowa. Nie marudź po prostu.

Otóż to - wydaje Ci się. To, co Ty robisz, to nie jest żadna miłość. To jest martyrologia. Uważasz, że jesteś moralnie lepsza, że jesteś dobra, wspaniałomyślna i kochająca, bo trwasz przy partnerze, którzy jeździ na Tobie jak na łysej kobyle (guz nie jest tutaj ważny).

Jeśli jesteś pewna właściwej decyzji, to ponawiam pytanie: po co się użalasz nad sobą na forum?

Nawzajem.
Rozumiem doskonale - buduję swoją opinię na tym, co Ty wypisujesz. I widzę to tak jak opisałam. Tłumaczysz go, jego złe zachowanie wobec Ciebie guzem - mimo iż lekarz wykluczył wpływ guza na osobowość. Zwyczajnie pozwalasz sobą pomiatać. I próbujesz być przez to bohaterką. Jesteś taka dobra, kochająca, wszystko dla miłości wytrzymasz... Powodzenia.