Zakończyć ten związek?

Cześć.
Tak naprawdę mogłabym dopiąć się do każdego tematu, który tutaj istnieje, w każdym z nich znajduję cząstkę swojego problemu.
Jestem z chłopakiem od ponad roku, od roku mieszkamy razem.
Od samego początku znajomości było nam trudno nawiązać poprawną relację. On zakochał się we mnie bez pamięci, ale ja jego odrzucałam, ponieważ byłam po zerwanych zaręczynach i miałam pstro w głowie. Wtedy on postanowił stworzyć w sobie mur w stosunku do mnie. Mimo tego wszystkiego zaczęliśmy być razem. Okazało się, że kiedy się jeszcze spotykaliśmy, on nie zerwał "bliższej znajomości" z dziewczyną, z którą spotykał się przede mną, żeby nie palić sobie mostów. Wyszło to na jaw, a ja mu wybaczyłam. Potem zdarzyła się kolejna sytuacja, kiedy odwiedziła go "przyjaciółka", która chciała czegoś więcej i próbowała wmówić mu, że stać go na kogoś lepszego ode mnie. Oszukiwał mnie i jeździł z kolegami na imprezy, itp. Wiem, że robił to wszystko, ponieważ jestem osobą zaborczą i awanturniczą i tłumaczył się, że chciał uniknąć kłótni. Bywało raz lepiej raz gorzej. Kiedy zaczęłam mieć problemy na studiach itp., odwiedziła nas moja mama i przeprowadziła z nim poważną rozmowę. Stwierdził wtedy, że "z tego małżeństwa to nie będzie" (dodam, że jest ode mnie starszy). I wtedy się rozstaliśmy. Nie będąc ze sobą mieszkaliśmy nadal razem i zachowywaliśmy się w domu jak para, przez dwa miesiące. Potem postawiłam sprawę jasno, że albo decydujemy się, że będziemy razem, albo odchodzę. Po długich rozmowach i płaczach, stwierdził, że będziemy razem, ale on mnie nie kocha. Ja głupia, naiwna i zakochana ponad wszystko, zgodziłam się być dalej razem, tkwić w związku z nim, wierząc, że go w sobie rozkocham. No i minęło pół roku, twierdzi teraz, że kocha.
Jednak w ostatni weekend zerwał ze mną (przez smsa, mimo że mieszkamy razem), ponieważ nie zaczęłam wyjaśniać od razu o co mi chodziło, dlaczego obraziłam się na ostatniej imprezie, tylko wolałam ochłonąć i porozmawiać następnego dnia wieczorem. Stwierdził, że "nie zostanę jego żoną, droga wolna, nie jesteśmy razem". Z jednej strony poczułam ból, rozpacz, a z drugiej ulgę, że kończy się żebranie o miłość, że to już zakończone. Nareszcie. Jednak następnego dnia (po seksie - mimo iż nie byliśmy razem), stwierdziliśmy oboje, że siebie kochamy i nie chcemy się rozstawiać, ale musimy jakoś od siebie odpocząć. Raz tak, raz tak, wiecznie nie wiem czy to co mówi jest szczere, na ile naprawdę mnie kocha, a na ile boi się zostać sam (jego rodzina mieszka 600km stąd, a jego znajomi, to wyłącznie moi znajomi). Teraz, gdy odpoczywamy od siebie, mam mętlik w  głowie. Gdy jestem w domu, ja w jednym pokoju on w drugim, chcę do niego, a gdy jestem poza domem, w pracy, zastanawiam się, czy chcę dalej być z człowiekiem, który mnie nie szanuje, nie wspiera, możliwe że oszukuje że kocha, którego żoną nigdy nie zostanę i który nie da mi dzieci (jest po nowotworze jądra, chemioterapii, marne szansę na dzieci). Ale kocham go i nie umiem odważyć się na ten krok... Co mam robić? Trwać i czekać? Czy odejść i pozwolić żeby ktoś mnie naturalnie zaczął kochać?