Postaram się opisac moją historie z pewnym chłoopakiem , przepraszam jeśli coś będzie nie zrozumiałe ale nie pisałam o swoim problemie na żadnych forach i średnio wiem jak się za to zabrac.
Więc tak , pewnego dnia z nudów weszłam na jakis czat gdzie poznalam bardzo milego chlopaka itp . codziennie pisalismy po kilka godzin , bylismy takimi internetowymi ''przyjaciółmi '' poo roku pisania niestety znajomość się urwała , nie wiem z jakiego powodu .
Po jakimś czasie znów się odezwał , zaczelo sie codzienne pisanie , doskonale siebie rozumielismy , zawsze był jakiś temat 
i jest 
.
Gdy sie żegnamy robi mi sie smutno , jestem zazdrosna kiedy opowiada mi o swoich koleżankach lub gdy np jakaś dziewczyna mu się spodobała i ją opisuje ... Mam 17 lat , on jest rok starszy odemnie oraz dzieli nas 500 km 
. Czuję że się w nim zakochałam ale ... boje się mu tego powiedziec , nawet nie wiem jak , boje się że odrzuciłby mnie i zakończył znajomość . Znamy się niecałe 4 lata . Obydwoje pisaliśmy że fajnie było by sie spotkac lecz jest niestety za daleko ;/ . Co mam zrobic ? Strasznie mi na nim zależy , i nie chce go stracic . Nie wiem co on do mnie czuje i czy wgl coś czuje ... Jedynie co to mówi że gdyby mnie nie lubiał to nie pisałby ze mną . Co robić ? Prosze o radę co wy zrobilibyście na moim miejscu . Będę bardzo wdzięczna za szybką odpowiedz
Podobne tematy
Odpuścić sobie tą znajomość, wiem co piszę bo muszę zrobić to samo a nie potrafię
Odpuścić sobie tą znajomość, wiem co piszę bo muszę zrobić to samo a nie potrafię
Czemu mam odpuścic ze znajomością ? xd Może nic z tego nie będzie ale nie chce konczyc znajomosci Bardzo mi na nim zalezy ... Tak wiem ze z netu i w rl nie sie znamy no ale cóż xD Może ktoś coś jeszcze doradzi ?
- BantrothThane
- Net-facet
- Nieaktywny
Jeżeli jest taki, jakim go opisujesz, to nie powinien się obrazić. Odległość jest przeszkodą, ale wszystko da się pokonać. Ja małem do swojej kobiety 200km, a pieniędzy praktycznie nie było. Poznałem ją przed studiami, a związek trwał całe 4 lata. Nie jest to tak duży problem [odległość], o ile uczucie jest wystarczająco silne.
Jeżeli jest taki, jakim go opisujesz, to nie powinien się obrazić. Odległość jest przeszkodą, ale wszystko da się pokonać. Ja małem do swojej kobiety 200km, a pieniędzy praktycznie nie było. Poznałem ją przed studiami, a związek trwał całe 4 lata. Nie jest to tak duży problem [odległość], o ile uczucie jest wystarczająco silne.
Tylko jak ja mam to mu powiedziec ? Raczej mnie nie wysmieje ale może przestac pisac i wgl nwm jak wyglaadaly by nasze rozmowy ;x
Jestem raczej nieśmiałą osobą więc nwm jak mam mu to powiedziec xD
Odpuścić bo on traktuje cię jak koleżankę, gdyby coś czuł odległość nie byłaby problemem, a ty przez to co czujesz, nie jesteś w stanie dać sobie szansy na szczęśliwy związek z kimś innym.
- JuliaKaa
- Netbabeczka
- Nieaktywny
Po primo: nigdy nie zakochiwać się w człowieku z internetu.
Jak to jedna bohaterka filmu Woody'ego Allen'a powiedziała "" Właśnie poznałam wspaniałego mężczyznę! Jest postacią fikcyjną, ale przecież nikt nie jest doskonały."
Odkochać się, spróbować sobie to wytłumaczyć, znajomość fajna, koleżeńska, na pewno dużo Ci dała i to jej wartość ale nie znasz go, nie widziałaś go w różnych życiowych sytuacjach, jego obraz jest z pewnością wyidealizowany. I kolejna rzecz - koncentrując się na nim - nie zauważysz wartościowego, fajnego człowieka, który może się znaleźć w znacznie bliższej orbicie od Ciebie :-) Taki z krwi i kości tez fajny chłopak.
Zwiazek na odległosc to nie zwiazek. Też to praktykowąłam, myślałam że się uda, jednak z upływem czasu zwiazek nie prztrwał.
Też się kiedyś wpakowałam w takie bagno, tak bagno. Cierpiałam przez 4 lata internetowej znajomości z nim i dzielących nas kilometrów. Takie relacje są z góry przekreślone na niepowodzenie jeżeli nie może dojść do spotkania (jak dla mnie spotkanie się w realu może jedynie czymś pozytywnym zaowocować). Dobrze wiem co pisze, jestem bardzo dobrze doświadczona w tym temacie. Początki są niewinne, zwykłe koleżeńskie pisanie, później to zwyczajne pisanie przeradza się w obsesyjną chęć utrzymania znajomości. Ludzie zaczynają zwierzać się sobie z małych, dużych problemów, wspierać się, opowiadać sobie swoje życie i rodzi się więź emocjonalna coś na wzór miłości platonicznej bo idealizujemy drugą osobę. Pomimo tego, że nigdy nie widzieliśmy tej osoby na oczy, nigdy z nią nie rozmawialiśmy w cztery oczy jest dla nas najpiękniejsza i najlepsza, staje się naszym celem życiowym - wspólna przyszłość. Gdy tkwiłam w takiej relacji i miałam jeszcze konto założone na innych forum to gdy zawsze zwierzałam się czytelniczkom z moich problemów (dotyczyły wyłącznie znajomości przez internet z M.) to nigdy nie trafiały do mnie negatywne komentarze typu "dziewczyno musisz zerwać kontakt z tym chłopakiem" "to nie przetrwa, cierpisz na darmo" "to nie ma sensu" bo tak bardzo byłam zapatrzona w mojego wyidealizowanego w umyśle przyjaciela. Jego negatywne zachowanie zawsze starałam się jakoś usprawiedliwić, mówił "przyjadę za tydzień" - nie przyjeżdżał i tak w kółko chociaż miał swój samochód i pieniądze aby zrealizować obietnice. Wracając do Twojej sytuacji, wiem, że Cię to już przerosło bo tu się zwierzasz, obcym dziewczynom/kobietom, ale kochana czego od nas oczekujesz? Żadna z nas Ci nie napisze "staraj się bo warto" bo to by było kłamstwem. Nie jest warto, jesteś młoda i możesz sobie na nowo, inaczej życie ułożyć. Ale musisz tego chcieć!Takie znajomości bardzo, bardzo bolą ... Ale cóż zrobić, trzeba przetrwać burzę, żeby wyszło słońce!
Ja poznałam swojego chłopaka w zupełnie innej miejscowości. Dzieliło nas 300 km. Byliśmy ze sobą dość długo, ale uważam, że nie warto.
Warto, jeśli ma się plan na znajomość i bycie razem, blisko. Jeśli się nie ma tego planu, nie warto. Też próbowałam związku na odległość i zniszczył go właśnie brak bliskości. Co z tego że chłopak próbował i starał sie dostać na uczelnie do mojego miasta jak uczelnia go nie chciała i nie przyjęła. On nie chciał studiować innego kierunku bo ma talent malarski i nie będzie dla mnie rezygnował z marzeń i dobrze. Nie rezygnuje sie z pasji dla kogoś. Ale przez odległość relacja zamierała, stała się wręcz przeszkodą dla mnie samej, bo pomimo tego że nigdy go nie było blisko był moim "chłopakiem" który martwił się o naszą przyszłość i bywał zazdrosny. Ja o jego nowe, "zdolne i piękne" koleżanki ze studiów też. Zdecydowaliśmy więc oboje że się rozstaniemy. Dziś jesteśmy przyjaciółmi którzy wiele o sobie wiedzą i którym super sie rozmawia. Nie żałuję rozstnia.