samotność za granicą

W październiku kończę 19 lat. Do Austrii przeprowadziłam się z rodzicami kiedy miałam 16. Tutaj uczę się i pracuję. Przez okres 2 lat chodzilam do szkoły językowej dla obcokrojawcow gdzie zamiast normalnych przedmiotów miało się tylko jeden, język austriacki. Moi wykształceni znajomi, którzy mieszkają w Austrii kupę lat twierdzą, że zmarnowałam czas. Mam nieudane doświadczenie z emigracją do Anglii gdzie spedzilam niecały rok. Przez nieciekawa sytuacje w szkole, nie znam angielskiego. Mam bierną znajomość austriackiego, rozumiem, bo chodzę na wyklady do szkoly i zaliczam testy, moge przeczytac książke, ale nie umiem rozmawiać w tym jezyku, nie wyonrażam sobie mieć kolegi, koleżanki z obcego kraju, bo nie dogadałabym się. Dlatego nie mam tutaj znajomych. Zawsze bylam bardzo nieśmiala teraz kiedy nie mam z tym problemu, nie mam mozliwosci zeby kogos poznac. Jedynie przez polska strone w internecie. Zaluje ze nie zrobilam mnostwa rzeczy. Nigdy nie mialam chłopaka. Zycie w Polsce ograniczalo sie tylko do szkoly i domu. Nie bylam w klubie, ani na dyskotece nie umiem nawet tanczyc ani gotować, ale to chyba rzeczy których można się nauczyć. W miedzyczasie odkąd tu jestem bylam dwa razy u polskiego psychologa oraz psychiatry, powiedziano mi ze ze mną wszystko w porządku, jestem normalna, tylko mam taki charakter. Ostatnie 2 lata spedzilam w domu, w pokoju, nie mam zadnych wspomnien, za to wspominam niedobre relacje z ojczymem. Nie mialam internetu, na zewnątrz balam się wyjść więc siedziałam przy książkach, co nic mi nie dało. Nie moge mieszkać sama, bo nie stać mnie na wynajem własnego mieszkania. Według testowIQ mogę zostac w zyciu kim chcę jeśli chodzi o zawód, chcę pomagać innym ludziom, wykonywać prace społeczne, ale boli mnie że nie zdążę znaleźć szczęścia nim poprostu się zestarzeję bo mam świadomość upływu czasu. Czas leci wszystkim, ale zazdroszczę tym którzy żyją u siebie, mają znajomych i mimo trudności są szczęśliwi.