długi szczęśliwy związek

Ciężko mi odpowiedzieć na Twoje pytanie, bo moje małżeństwo trwa dopiero 5 miesięcy.
Ale gdy patrzę wokół siebie nie znam osób z 20, 30-letnim stażem, które byłyby ze sobą z miłości.
Raczej jest - tak jak mówisz - strach przed samotnością lub przyzwyczajenie.

Moi rodzice gdy czasem pytam ich o to, zarzekają się, że między nimi jest miłość, tylko taka której ja jeszcze nie rozumiem. Tata jest wierny, dba o mamę. Ale czas wolny spędzają osobno. Gdy tata ma iść z mamą chociażby na zakupy to męczy się strasznie i prędzej czy później irytuje się. Kochają się, ale jakby... osobno. Są szczęśliwi, każdy w swoim świecie.

U moich rodziców też żadnych zdrad, ale tu jest pytanie o miłość. O bycie razem z miłości, a nie z przyzwyczajenia czy strachu przed samotnością. Brak zdrad nie jest synonimem miłości, to wierność, jeden z elementów.

A ja myślę, że po prostu było zamiatane pod dywan.
I ludzie starali się żyć nie w małżeństwie, ale pomimo niego.

Miłość też jest jestem o tym przekonana. Są dalej wspólne cele, zawsze wspólne wakacje i wyjazdy weekendowe. Wspólne obowiązki i wspólne zmartwienia Osobno też trochę rzeczy robią, żeby nie było Myślę, że liczy się fakt, że mają podobny światopogląd i się po prostu świetnie dobrali :)Co zabawne, znali się tylko rok przed ślubem .

Nawet w show-biznesie jest to możliwe.

Dla przykładu, cytuję oryginalnie z artykułu:

Micheal Caine is a two-time Oscar winner who has starred in films with some of the most beautiful and talented women in the world. He says that he enjoys working with these beautiful women, but that his greatest ?temptation? was always at home ? his wife. Shakira was a beauty queen and then a jewelry designer (before everyone was designing jewelry), but now she simply travels when Michael travels, and stays home when he?s home, so they can always be together. Here?s part of The Daily Mirror?s interview:

?I was always doing love scenes with very beautiful women,? says Michael, 75.

?You can go on the set and there?ll be one of the most beautiful women in the world and the director will say, ?Take your clothes off and get into bed.?

?That could be a great temptation so I decided that I would never marry a woman who wasn?t as beautiful as the women I was working with. And I married a woman who, in actual fact, is more beautiful than most women I have worked with, so all the temptation was at home, not at work.?

With a throaty cackle, he adds: ?So I rush home to get some temptation.?

Michael fell for Shakira, a former Miss Guyana, after spotting her in a Maxwell House ad. Intrigued, he got her number from a friend who worked in advertising. After several calls, she agreed to meet him.

Today they are as devoted as ever, happy to spend time together at their home, a 200-year-old converted barn in the Surrey countryside ? their daughter, Natasha, 35, a model turned interior designer and property developer, long since flew the coop.

?I?m deliriously happy,? says Michael, ?I love the house. I?m very happy there and I?m a real family man. I just love to go home, no matter where I am, the most luxurious hotel suite in the world, I love to go home. People ask me, ?Where do you go for your holidays?? I say, ?I go home.??

?My wife comes with me on all the movies, but she is not an appendage to a film star or anything like that. She is a completely intertwined partner. She is the other half of me. Also, we?re still very much in love with each other. We always have been, we always will be.?

Jeden z najwybitniejszych aktorów jest z żoną od 41 lat.

Te wszystkie rozwody, romanse, bóle dupy i inne, to tylko pewien wycinek rzeczywistości, ale jak ktoś lubi zatracać się w "czarnej dupie", to już jego problem. ;]

Natrafiłam dzisiaj na bardzo ciekawy artykuł i postanowiłam go tu przytoczyć

"Nagle zdajecie sobie sprawę, budząc się nad ranem, że zaczynacie się zastanawiać, co też w ogóle widzieliście w swoim współmałżonku i dlaczego zdecydowaliście się spędzić z tą osobą resztę życia. Rzeczywistość daje o sobie znać z coraz większą siłą?

Socjologowie i psychologowie twierdzą, że aby osiągnąć pełną dojrzałość, człowiek z wiekiem musi przechodzić kolejne etapy rozwoju. Czy małżeństwo także dojrzewa etapami?

Oczywiście, choć różni specjaliści z zakresu problemów małżeństwa różnie je definiują. Małżonkowie zaś - spoglądając wstecz na swoje długoletnie pożycie - potrafią wskazać wszystkie kolejne etapy, przez jakie przechodził ich związek. Nie są one, rzecz jasna, dla każdej pary małżeńskiej identyczne. Co więcej, z jednej fazy do drugiej nie zawsze przechodzi się płynnie, dlatego jeśli małżonkowie utkną na którymś z etapów i nie podejmą pracy nad rozwojem, ich związek znacznie ucierpi.

Czym charakteryzują się poszczególne etapy życia małżeńskiego?

Eksperci od spraw małżeństwa zapewne nazwą je inaczej niż my w niniejszej książce - nasze terminy są bowiem owocem burzy mózgów, jaka towarzyszyła wspólnej pracy nad książką. Oparliśmy się zarówno na doświadczeniu osobistym, jak i doświadczeniu naszych rozmówców. Czytelnikowi należy się jedno wyjaśnienie: opisywane poniżej etapy niekoniecznie muszą pojawiać się w ich związku w podanej niżej kolejności. Ponadto, małżonkowie mogą przechodzić przez niektóre z nich wielokrotnie podczas trwania związku.

Błoga nieświadomość

Jest to skok w wierze, jaki wykonują młodzi ludzie, decydując się na małżeństwo. Często decyzję tę podejmuje się na etapie "chemicznego" zauroczenia drugą osobą: zakochanie pobudza w mózgu konkretne reakcje chemiczne. To właśnie odzwierciedla pierwsza część nadanej przez nas nazwy - swoisty "błogostan". Co do "nieświadomości", nie sposób jej uniknąć. Wszystkie pary rozpoczynają wspólną podróż przez życie w małżeństwie nieświadome napięć i radości, jakie na swej drodze napotkają. Muszą dopiero ich doświadczyć, aby wyjść z fazy błogiej nieświadomości. Charakterystyczne dla tego etapu są wzloty i upadki oraz fizyczne pożądanie i jego zaspokajanie. Cieszcie się tym czasem, dopóki trwa.

O, Boże!

Nagle zdajecie sobie sprawę, budząc się nad ranem, że zaczynacie się zastanawiać, co też w ogóle widzieliście w swoim współmałżonku i dlaczego zdecydowaliście się spędzić z tą osobą resztę życia. Rzeczywistość daje o sobie znać z coraz większą siłą. Rozwiewają się iluzje związane z osobą współmałżonka i związkiem. Błogostan ustępuje stopniowo małżeńskiej codzienności: płaceniu rachunków, kontaktom z teściami, sprzątaniu i zwykłej rutynie dnia powszedniego. Zdarza się, że w ten etap wkracza się po pierwszej po ślubie poważnej kłótni.

Przeszkody

Ten etap często zaczyna się wraz z przyjściem na świat dzieci bądź pojawieniem się zobowiązań związanych z karierą zawodową lub zaangażowaniem w życie lokalnej wspólnoty. Najczęściej faza ta dotyczy par trzydziestokilkuletnich - jest to dekada, w której każdy kształtuje własne dorosłe życie. Zdarza się, że małżonkowie na kilka lat "przestawiają swoje małżeństwo na autopilota", sami zaś koncentrują się na sprawach związanych z dziećmi, pracą czy działalnością na rzecz wspólnoty. Godzinami mogą wówczas rozmawiać o sprawach związanych z organizacją życia czy dzielić się opowieściami o zmęczeniu. Na tym etapie pożycia mogą czuć się bardzo sobie bliscy, o ile stanowią dobry zespół, zdążający do wspólnego celu. Faza ta może okazać się naprawdę ożywcza, o ile towarzyszy jej przejrzystość działań i świadomość celu. Jest ona przy tym niezwykle ważna - przypomina bowiem małżonkom, że płacenie rachunków, robienie prania i inne pozornie przyziemne zadania nie są przeszkodą na drodze rozwoju ich związku, gdyż ów codzienny trud stanowi integralną część wspólnego życia.

Etapowi temu towarzyszy jednak pewne niebezpieczeństwo: otóż mogą się pojawić całkiem poważne kwestie, takie jak podział władzy w małżeństwie, rzutujący na podział obowiązków związanych z wychowywaniem dzieci. Jeżeli z powodu ciągłego zapracowania i zabiegania nie zostaną one rzetelnie przedyskutowane i odpowiednio szybko rozwiązane, problemy mogą narastać, wywołując w końcu kryzys. Niestety, na tym etapie wspólnego życia małżonkowie często nie pozwalają sobie na luksus oderwania się od codziennej krzątaniny po to tylko, by poświęcić sobie nawzajem więcej uwagi, porozmawiać o sprawach ważnych i odzyskać nieco dawnego stanu błogiej nieświadomości.

Ani uciec, ani się ukryć

Pewna kobieta dobrze zapamiętała radę, jakiej udzielił jej ksiądz, prowadzący nauki przedmałżeńskie: "Nie będziecie sobie naprawdę oddani, dopóki nie osiągniecie etapu, na którym macie ochotę odejść, ale świadomie decydujecie się zostać". Pomyślała wówczas, że może się to zdarzyć raz, a wtedy ich "więź na wieki" zostanie ostatecznie przypieczętowana. W siódmym roku małżeństwa zadzwoniła do owego księdza i powiedziała: "Nie mówił ksiądz, że będę miała ochotę odejść aż pięć razy!". Tak było również w przypadku jej męża. Ale pozostali razem; nigdzie nie uciekają ani też nie ukrywają się przed sobą. Są razem. Nie zawsze jest to łatwe.
W tej fazie małżonkowie muszą się ponownie związać ze sobą pośród wątpliwości, obaw, gniewu, a nawet rozpaczy. Często jedyną rzeczą, która każe im pozostać ze sobą, jest czysta wola pozostania razem. Niejednokrotnie też ich więź wydaje się bardzo krucha, i rzeczywiście na tym etapie nierzadko tak bywa. Pewna kobieta obrazowo określiła to jako związek połączony spinaczami do papieru.

Było - minęło

Na tym etapie - często typowym dla par w średnim wieku - małżonkowie próbują zmieniać siebie nawzajem: albo całkowicie odmienić samych siebie, albo wpływać na otoczenie. Nie muszą to być zapędy szkodliwe, jednak mogą wzbudzać nierealną nadzieję, że diametralna zmiana zrekompensuje rozczarowanie małżeństwem bądź współmałżonkiem. Wiek średni to czas opłakiwania utraconych szans. Trzeba opłakać rozczarowanie współmałżonkiem, związkiem, dziećmi i samym sobą. Etap ów - często rozpoczynający się z chwilą, gdy najmłodsze dziecko opuszcza dom rodzinny - charakteryzuje się tęsknotą za tym, co się nie zdarzyło i już nigdy nie zdarzy. Jest to czas szczególnie trudny i niekiedy małżeństwo nie jest w stanie go przetrwać.

Wszystko już było

Małżonkowie wtedy mówią: "Zakochaliśmy się w sobie ponownie". Czują wdzięczność i radość płynącą z faktu bycia razem. Zdarza się, że zaczynają wówczas uprawiać hobby zarzucone na etapie "Przeszkody". Zrezygnowali już z męczących wysiłków zmienienia współmałżonka. Zaakceptowali siebie nawzajem takimi, jacy w istocie są. Fazie tej towarzyszy spora doza rezygnacji, ale też radość i poczucie wolności.

Nadchodzi koniec

Jest to czas, kiedy małżonkowie muszą niejednokrotnie otoczyć siebie nawzajem opieką i podejmować bolesne decyzje z tym związane. Szykują się też do ostatecznego pożegnania i do pochowania współmałżonka, który odejdzie wcześniej. Może to być czas straszny, a jednocześnie pełen czułości. Może też ów czas dawać wiele satysfakcji. W tradycji katolickiej jest to czas przepojony nadzieją i obietnicą wspólnego życia na wieki.

Więcej w książce: Małżeństwo. Problem czy szansa - Catherine Johnston, Daniel Kendall SJ, Rebecca Nappi"

Zgadzam się.

Iceni To, że kiedyś nie było dobrze nie oznacza, że teraz jest dobrze... Jak sama zauważyłaś - kiedyś były inne problemy, a teraz są inne. A pewnie i część problemów jest uniwersalna niezależnie od czasów.

Rosnący konsumpcjonizm, czy dewaluacja wartości w krajach bogatego Zachodu to tendecje z którymi większość socjologów się jednak zgadza. Jednocześnie nie przyklaskuję jak to kiedyś było lepiej. Jednak przyczyny nieszczęśliwych związków, czy też przyczyny rozpadu małżeństw zwyczajnie się zmieniają. Rozumiem, że dyskutjemy o tym czemu współczesne małżeństwa mają, statystycznie rzecz ujmując, mało budujące widoki na prawdziwie trwałą relację.

No a kiedyś było gorzej, oj było. A kilkaset tys lat temu? Gwałty były na porządku dziennym. Samiec dominujący zwyczajnie podchodził do kobiety i ją pokrywał nie pytając czy jest tego chce czy nie! O orgazmach można było również zapomnieć! Jak również o wspraciu, czy głębszej relacji.

Oczywiście, że kiedyś wcale nie było tak, że ludzie się bardziej kochali, albo że bardziej się starali pracować nad związkiem! Rozwodów dziś jest tak dużo, bo jest o nie łatwiej. I już nie oznaczają skazy na całe życie, albo nie są ucieczką z deszczu pod rynnę. Pamiętam chore małżeństwo rodziców mojej koleżanki z klasy. Rozwiedli się, ale że nie było mieszkań, to mieszkali dalej razem w jednym mieszkaniu - dwupokojowym. Tata sam w pokoju, mama z trójką dzieci w drugim.

To chyba najgorsze, co może się zdarzyć...

Witam
Nasz związek trwa 42 lata. I chciałabym, żeby trwał drugie tyle. To nie była miłość od pierwszego wejrzenia, uczucie wzrastało z czasem. I żadne z nas nie jest ideałem, ale rozumiemy się bez słów, wybaczamy drobne błędy i potknięcia. Wielkich na szczęście nie było. Mamy troje dzieci i pięcioro wnucząt. Najwiekszym szcześciem było dla mnie to, jak córka chyba wtedy 10 letnia, zapytała: "mamuś czy to możliwe, że niektórzy rodzice głośno się kłócą i awanturują? koleżanka poskarżyła się, że jej rodzice tak robią".  Ale to nie znaczy ze my sie kłócimy, nieraz tak, bo mamy na coś odmienne zdanie, ale bez awantur. Lubimy przebywać w swoim towarzystwie. Nigdy nie jest nam razem nudno. Mamy też w rodzinie i wśród znajomych małżeństwa z długim stażem. W tym roku byliśmy dwukrotnie na złotych godach, a takich po 40 latach jest sporo. Ale już moje siostry przezyły rozwody po 20 latach. Tak wiec różnie to bywa...

Celino, masz więc szansę że Twój związek będzie trwały, ale też taka prawda, że trzeba nad tym pracować, a przede wszystkim nigdy nie lekceważyć partnera.No i go szanować, pomimo miłości