Moje relacje z tesciową

Może nie potrzebnie analizuję zachowanie teściowej,nie powinnam sobie zawracać tym głowy,ale zdenerwowało mnie jej zachowanie,i wiem na pewno,że tym telefonem z życzeniami do męża chciała się zemścić,za to,że nie złożyłyśmy jej życzeń na imieniny.Mam w nosie jej zachowanie w stosunku do mnie ale,nie do dziecka.
Jej relacje ze mną już od bardzo dawna nie są poprawne,czasami bardzo ciężko było mi to wszystko znosić,dlatego w końcu postanowiłam tu napisać,żeby gdzieś te emocje z siebie wyrzucić.
Mój mąż jest jedynakiem a mi teściowa zawsze powtarzała,że co to jest jedno dziecko.Kiedy w końcu zdecydowaliśmy się na drugie,spytałam czy przyjedzie mi pomóc po wyjściu ze szpitala,(mąż miał urlop ,trochę później)stwierdziła,że się nie zna na dzieciach i żebym poprosiła mamę.Oczywiście tak zrobiłam i mama do mnie przyjechała.Jednak na drugi dzień moja starsza córka zachorowała,dostała bardzo wysoką gorączkę i rodzice wzięli ją do siebie.Wtedy przyjechali do nas teście zobaczyć drugą wnuczkę,ale kiedy mąż pojechał do moich rodziców do starszej córki,ponieważ nie chcieliśmy,żeby czuła się odsunięta,teście stwierdzili,że jadą do domu,skoro i tak się nie wypije (przyjechali opić wnuczkę,a nie mieli z kim).
kiedy mąż dostał urlop, żeby pomóc mi przy dzieciach zaraz do niego zadzwoniła,że ma przyjechać,pomalować im mieszkanie.Więc pojechał,chociaż wcześniej powiedział,że jak On pojedzie do nich to Ona ma przyjechać do mnie.Jak przyjechała zaczęła,planować mu pracę na kilka dni.Powiedziałam,że my już ustaliliśmy,że w jeden dzień pojedzie a na drugi wieczorem wróci,była zaskoczona,bo inaczej to sobie zaplanowała(a właściwie nie sobie tylko swojemu synowi,miał urlop więc chciała,żeby sobie odpoczął,a przy dziecku się nie da) Co do mnie to stwierdziła,że w domu siedzę nie narobię się i jeszcze narzekam.
Jak pojechaliśmy na wczasy,prawie codziennie były telefony od niej,kiedy pod koniec naszego pobytu dowiedziała się,że jeszcze go przedłużyliśmy,powiedziała do mnie,bój się Boga tyle siedzieć a my tu robotę dla niego mamy (remont łazienki na działce).Oczywiście ona wszystkie pretensje kieruje do mnie,kiedy mąż nie słyszy,później On mi nie wierzy,jest zły na mnie.Kiedy po wczasach ciocia zaproponowała,żebym została u niej na działce na wsi,mąż również był za tym,żebym tam została,On wracał do pracy a ja bym siedziała z dziećmi w blokach w mieście.jak teściowa się dowiedziała,znów stwierdziła,że dopiero z wczasów wróciłam,że chłopa to się samego nie zostawia,ona nie będzie się wtrącać ale źle robię,żebym później się nie ździwiła jak zgrzyty będą.Oczywiście mówiła to do mnie jak On gdzieś wyszedł,jak wrócił nawet słowem na ten temat się nie odezwała.Jak wychodziliśmy już do samochodu i mąż poszedł wynieś torbę znów mówiła mi to samo.No i ,,zgrzyty"były,bo kiedy powiedziałam o tym mężowi po drodze ,to mi nie uwierzył.
Innym razem kiedy przyjechała do nas pojechaliśmy z nią na zakupy,jak wróciliśmy,było już późno a ja szłam do pracy,poprosiłam męża ,żeby zrobił mi kanapkę,a ja poszłam się szykować,teściowa jak to usłyszała powiedziała,że mogę sama sobie uszykować,przecież zdąże ,bo wcale nie jest jeszcze tak późno.No i oczywiście, mąż już kanapki mi nie uszykował.

Dlaczego nie kupisz sobie dyktafonu i nie nagrywasz tego co ona mówi, w komórce też możesz zapisać rozmowę. Reaguj jak najszybciej bo przyzwyczają się, że mogą cię bezkarnie atakować i wtedy będziesz miała dopiero problem bo będą to robić jawnie i nikt nie będzie cię bronił bo skoro sama na to pozwalasz to znaczy że ci to odpowiada.
Broń siebie dopóki mężowi jeszcze zależy na rodzinie, bo później go urobią i każda póba reakcji z twojej strony będzie uznana za atak na nich.

Ja tak sobie pozwoliłam, teściowie sączyli jad  bezpośrednio do mojego ucha, raz jedno raz drugie, a oficjalnie odgrywali fajną rodzinkę, teściowa przypominała nawet mojemu mężowi o kwiatach dla mnie z okazji naszej rocznicy ślubu. A gdy byłyśmy same to ciągle słyszałam o rozwodzie i że nie powinnam godzić się na drugie dziecko, a jak już byłam w drugiej ciąży to usłyszałam od teściowej "lepiej aby tego dziecka nie było". Mąż  w tym samym czasie otrzymał o od nich gratulacje z okazji poczęcia drugiego dziecka. Później atakowali  moje dzieci, zawsze były niedobre i źle wychowane.
Mąż nie wierzył mi i nigdy nie bronił ani mnie ani dzieci.  Zaprosili nas na święta, dziecko  wtedy miało 1,5 roku i jak to małe dziecko trochę marudziło przy stole,  oficjalnie kazali mi zabrać dzieci skoro nie umiałam je wychować i wyjść z nimi do pokoju na piętro, oni gścili się na dole, a ja na górze sama z dziećmi spędzałam wigilię. Pijany mąż nie widział w tym nic niestosownego, mówił mi później, ze  to starsi luddzie i potrzebują spokoju.

Mąż nie reagował na zachowania swoich rodziców i rodzeństwa, bo  bardzo liczył się ze  swoją rodziną, a może (jak mi powiedziała później psycholog) bał się im przeciwstawić  i wolał  mnie oskarżać (bo pewnie było mu tak łatwiej), że chcę go skłócić z jego rodziną i dlatego o nich źle mówię.  Żałuję  że  się nie ceniłam i dawałam sobą  i swoimi dziećmi pomiatać, że nie walczyłam  z nimi od samego poczatku, nawet kosztem utraty męża, bo miałbym do siebie dzisiaj szacunek i nie rozmyślałabym  w kółko co w tej sytuacji lub w tamtej powinnam zrobić lub powiedzieć, może nie musiałabym chodzic po psychologach i nie spędzałabym długich godzin na terapii.

Mąż lubił i to bardzo alkohol, wiec każde święta można powiedzieć leżał u nich pod stołem, oni całkiem trzeźwi. Kazali mi go później zaprowadzać do łóżka i w nocy pilnowac, aby nie zakrztusił się gdyby zechciało mu się wymiotować.
Zaczęłam obserwować i dochodzić  jak to się dzieje, że on pijany a oni nie i  zauważyłam, że za każdym razem mąż dostawał pełny kieliszek a oni ledwo dno przykryte, wódkę rozdzielał teść, nieprzestawali mu dolewać do kieliszka nawet wtedy   gdy  mąż już  odnosił  kieliszek do kuchni i mówił że ma już dość to teść podawał mu drugi i podpuszczał go "pij synku nic się nie martw przeciez  jesteś u siebie domu". Patrzył przy tym na mnie z pogardą, bo widział moja złość i wiedzial, że nie mam odwagi z tym coś zrobić.
Wiedzieli  że wychowałam sie w domu alkoholika degenerata, gdzie przemoc była na porządku dziennym, moja matka często ladowała w szpitalu z pobicia podczas awantur pijackich, dobrze wiedzieli (sama im to opowiadałam i później bardzo tego żałowałam bo wykorzystali to przeciwko mnie) że strach  przed pijanym człowiekiem wręcz mnie paraliżuje. Przyrzekłam kiedyś sobie , że mój dom bedzie wolny od alkoholu i że nie będę  urzadzać awantur z powodu pijaństwa, bo chciałam aby moje dzieci nie miały takiego życia jakie było moim udziałem.

Podczas  pobytu u nich mąż  zrobił    kawę  i podał mi  do łóżka, to go wyśmiali, że mi usługuje i że nie na takiego sługusa go wychowywali. Później w ich obecności mąż żądał  obsługi, wydawał mi polecenia, zrób to , zrób tamto,  jak byliśmy sami to wszystko robiliśmy wspólnie (np. gotowanie, tapetowanie, czy malowanie mieszkania) z tym że mąż nie przyznawał się do tego, według nich był wykorzystywany i on nie  zaprzeczał, nawet sam zaczął tak mówić.
Miałam też taką sytuację, ze dziecko było w sanatorium, niedaleko teściów, zajechaliśmy tam po drodze, chciałam jak najszybciej jechać do dziecka (miała wtedy 6 lat) Teściowie skwitowali że mój mąż już sie sporo najechał (100 km) i ma na dzisiaj napewno dość jazdy a do dziecka można pojechac jutro po obiedzie a ja jak się mocno upieram na jazdę to moge sama iść na busa albo na autobus. Mąż dostałdo łapy piwo i oczywiście nie pojechał.

Od ukończenia szkoły pracowałam cały czas, z małą przerwą na wychowawczy (teść często wołał do dzieci wy macie iśc do do żłoba, a mama do pracy, bo tata nie będzie na was sam pracował i później krótki okres bezrobocia, ale w ich oczach byłam leniem i pasożytem którego trzeba utrzymywać, w pewnym sensie nawet i mąż zaczął to tak odbierać. Kiedyś jak zwróciłam mu uwagę, że mamy długi (budowa domu) a on traci pieniądze na alkohol to mi pokazał drzwi i wrzasnął w....aj do roboty leniu,  właśnie wróciłam  z pracy (zarabiałam  trochę więcej niż mąż) nawet nie  zdążyłam zmienić butów,  tak mnie to zatkało, że dopiero po chwili zapytałam do kogo to mówi czy do dzieci co chodza do szkoły czy do mnie? Sam był wtedy zaszokowany tym co wykrzyczał, że nie wiedział co odpowiedzieć, zamrugał tylko powiekami i wyszedł z domu.

Byłam niby w lepszej sytuacji niż ty bo mieszkamy ponad 100 km od teściów, ale  ta odległość nie przeszkadzała im w mieszaniu w mojej rodzinie i nastawianu negatywnym męża. Po wielu latach zbuntowałam się i przestałam do nich jeździć (zaparłam się mimo walki z mężem o każde święta bo on chciał spędzać jak zawsze u nich) to zadali sobie trud i przyjechali oni do nas do domu tylko po to aby naubliżać mi od awanturnic, że chcę zniszczyć i odebrać im syna (syna który miał wtedy  45 lat i mógłby być już  dziadkiem) wykrzyczęli mi  że  wyrzucają mnie ze swojej rodziny, nie beda utrzymywać ze mna kontaktów, a tak w ogóle to powinnam iść do psychiatry i podjąć ostre leczenie. Meżowi złożyli wyrazy wspólczucia za to co musi przechodzić, zaproponowali mu ( jednak tylko na pewien czas, bo w domu u nich mieszka córka ze swoją rodziną )   powrót do domu. Teść nawet na odchodne zamierzył sie na mnie z pięścią i pewnie by mnie uderzył jednak były moje już dorosłe córki i tylko to go zatrzymało, a mąż  spuścił  głowę i udawał, że nic się nie dzieje. Od ponad 6 lat  nie mam z nimi żadnego kontaktu, teraz nawet i maż ograniczył spotkania z nimi, już nie mają wpływu na nasze życie.  Do domu, wrócił spokój po 27 latach naszego małżeństwa,  dopiero teraz mąż jest prawdziwym mężem i  dba o rodzinę, wróciła dość (niestety nie da się tak łatwo zapomnieć ) znośna atmosfera do domu, przyjemne rozmowy (mąż nie rozmawiał wcześniej ani ze mną ani z dziećmi- wydawał tylko polecenia), czasami żartujemy  i śmiejemy się z tych żartów. Mąż  stara się naprawić realacje między nami.

OPISAŁAM TYLKO W DUŻYM SKRÓCIE TO CO MOŻE BYC RÓWNIEZ TWOIM UDZIAŁEM! Bo chyba widzisz dużo podobieństwa!
Ja nie miałam  możliwości nagrywania tych szyderczych  uwag, ale ty teraz masz więc walcz o szacunek dla siebie. Udowodnij mężowi, że mówisz prawdę, wykorzystaj to, że  jesteście jeszcze młodym małżeństwem i mężowi jeszcze zależy na rodzinie. Bo później walka o rodzine będzie dużo trudniejsza.

Te nasze historie są identyczne, tylko u mnie tym  rozpijającym był teśc.
Myślałam i to  długo, że tesciowa bedzie po mojej stronie (przecież chodziło o dobro jej dziecka)  prosiłam ją o pomoc bo na swoje, choć  dorosłe dzieci,  ma duży wpływ,  bardzo liczą się z jej zdaniem bo teściowie to ludzie na poziomie (powinni przymnajmniej być z racji wcześniej zajmowanych stanowisk) jednak udawała, że mnie wspiera a po za moimi plecami knuła z tesciem. Psycholog zasygnalizowała mi kiedyś, że oni udaja przed meżem miłość do niego, a tak na prawdę to mszczą sie na nim za coś co im zrobił w młodości (mieli w stosunku do niego plany, a maż uciekł z domu jak skończył 18 lat), kazała mi nawet poobserwować jak wyglada ich wspólna relacja, obserwowałam długo i analizowałam i zmieniłam do swojego męża nastawienie, przestałam go obwiniać o niereagowanie bo doszłam do wniosku, ze jet to ponad jego siły, on nie jest wstanie sprzeciwić się im (kiedyś dawno temu bardzo żalił sie na rodziców, nie mial prawa głosu w domu wykonywał ich polecenia bez mrugnięcia, aż nastąpił bunt i uciekł z domu).

Pogodzili się z nim gdy  założył swoją rodzinę, dopuścili do stołu do wódy i maż poczuł się jak by odzyskał rodziców jednak dopiero po alkoholu mąż odblokowywał się na tyle, ze widać było takie rozluźnienie, gdy był trzeźwy to siedział przy stole spiety wręcz  skulony i ze splecionymi rękoma. Ale to zauważyłam dopiero po podpowiedzi na co mam zwrócić uwage psycholog.
Rodzice   krytykowali męża (przyznał mi sie) za  wybór mnie na żonę, że z takiego domu i że bieda i że nie bardzo  ładna (rysowali mu zbiory kobiet na stole i pokazywali w którym zbiorze by mnie umieścili) itp. Mowili mu że źle skończy i tak czasami myślę, że może podświadomie dażyli do tego i  po to namawiali go do pićia, aby wyszło jednak na ich?
Czym kończy się popijanie to oni dokładnie wiedza, bo brat tescia w młodym wieku  zapił się na śmierć, sekcja zwłok wykazała zatrucie alkoholemi.   

Może u ciebie też  podświadomie chcą za coś ukarać meża, niszcząć mu rodzinę.

Gdy po latach poszłam na terapię dla wspóluzależnionych to tak zachowywali się (łącznie z mężem) jak bym wypowiedziała całemu światu wojnę. Sama tez długo czułam sie jak zdrajca, który oczernia rodzinę, opowiada o meżu, dzieciach i rodzicach. Kobiety kończyły terapie po roku i wychodziły silne, ale one miałe wsparcie w rodzinie swojej i meża, cześc z nich nawet uratowała swoje rodziny bo były w stanie swoim postępowaniem zmusić meża do leczenia, nie ktore zdobyły odwage i odeszły od meżów alkoholików i tez były wygrane bo miały spokój. U mnie   trwało to ponad 5 lat, ale teraz nie żałuję ,  że tam chodziłam  bo "podniosłam sie z kolan" i postawiłam sie rodzinie męża. Od 6 lat nie zamieniłam z nimi słowa, pomimo że knuja (w swoje intrygi wciągać zaczęli moje córki, ale one tez odsunęły sie od nich) dalej ale do mnie to już nie dochodzi. 

Jeżeli masz możliwość to skorzystaj z takiej terapi (poszukaj koniecznie takiej terapi leczenia wspóluzależnienia przy ośrodkach leczenia uzależnień), staniesz na nogi i znajdziesz siłę do walki o swoją rodzinę albo o swoją godność.

Weekend którego się obawiałam,był najlepszym od wielu lat.Mąż pojechał na działkę sam,spytał tylko czy jadę z nim,i wyglądał na zadowolonego,że jedzie sam.Młodsza córka pojechała ze znajomymi i ich córką do nich na działkę.A ja miałam cały dzień spędzić sama w domu.Jednak tak się nie stało siostra z moją starszą córką wyciągnęły mnie z niego.Byłyśmy na zakupach, (troszeczkę się okupiłam) u rodziców i nad wodą a później odwiedziłyśmy dawnych znajomych.Czułam się taka szczęśliwa i wyluzowana jak za dawnych,dawnych czasów.Mąż ,był trochę zaskoczony,że nie spędzałam dnia w domu i nie za bardzo mu się spodobało,że pojechałam sama bez niego.
Ale miałam to w nosie.Nie wiem czy jeszcze kiedyś powtórzy się taki weekend,jednak ten na pewno na długo zostanie w mojej pamięci. A co do teściowej, raz do mnie dzwoniła ale nie odebrałam.A do męża dzwoni nadal tylko wtedy, jak On jest w pracy.
Pewnie ma mu wiele do powiedzenia,w końcu to jej jedyny syn.
Powoli zbliżają się nasze urlopy,i znów zacznie się problem.Ach samo życie.

Bardzo często teściowe potrafią zrujnować życie, u mnie niemal wszystkie generacje to przerabiały, więc najlepiej to olewać ile się da, żyć swoim życiem, puszczać mimo uszu cokolwiek by nie mówili, dla mnie to oczywiste, że zawsze będzie coś nie tak w tych relacjach, a starszego człowieka zmienić nie sposób!

Chceuciekacstad, to w jaki sposób "weszłaś w związek z partnerem i jaki jest wasz status związku - nie jesteś "żoną kościelną" i nie  jesteś jego żoną w ogóle- ma istotny wpływ na postrzeganie ciebie przez "teściową". Skoro ona jest religijna, to od początku nie zaakceptowała związku swojego syna z tobą. Wg niej cudzołożycie, i to ty jesteś tą "złą kobietą". "Teściowa" nie szanuje i nie traktuje ciebie poważnie, ponieważ jej syn nie odciął się nigdy od niej jako dorosły facet ,a wszystkie kobiety syna są dla niej rywalkami i boi się ona, że straci kontrolę nad nim. Twój partner nie zachowuje się jak dorosły, ponieważ nie jest lojalny wobec ciebie, i pewnie nie  był wobec bylej żony (dlaczego rozpadlo się jego małżeństwo?), o wszystkim co się dzieje u was informuje ją na bieżąco i nie stoi za toba murem.  Twój partner tak naprawdę nie szanuje ciebie, ponieważ sama pozwoliłaś sobie na to i dopóki sama siebie nie zaczniesz szanować, to inni też tego nie będą robić. Pozwalałas wykorzystywać siebie jego rodzeństwu, gdyż chciałaś zaprzyjaźnić się z nimi, szukałaś ich akceptacji ciebie w ten sposób, ale... nie tędy droga i przekonalaś się teraz o tym kto jest twoim przyjacielem i komu na tobie zależy.
Natomiast główny problem tkwi w relacji miedzy synem a matką i traktowaniem syna jako swojej własności. Ta kobieta swietnie manipuluje ludzmi dla swoich korzyści, bo przecież "przed innymi jest w stosunku do ciebie "słodka". Ponieważ "zdemaskowałas" jej grę dzięki "pomocy" jej syna i córki stałas się jej wrogiem nr 1, więc solidarnie wszystkie jej dzieci (one też mają toksyczna relacje z nią) ignorują ciebie i izolują się od ciebie. To co możesz zrobić, to nie narzucać się nikomu z jej rodziny i nie szukać winy w sobie. Jej dzieci mają problemy same ze sobą, bo wychowała je toksyczna matka i nie potrafią oddzielić swoich relacji z tobą od tego, co ona im mówi o tobie, one przenoszą jej emocje na relacje z toba i innymi ludzmi/partnerami. To niestety obraz dysfunkcyjnej rodziny.

Na koniec uniwersalna rada- traktuj innych tak jak oni ciebie traktują i najlepiej unikaj toksycznych ludzi, ale jeśli czasem będziesz mieć kontakt z nimi, to bądź wobec nich asertywna i na dystans.
Natomiast w relacji z partnerem nie krytykuj jego matki, właściwie nawet nie rozmawiaj z nim na jej temat, jedynie co możesz zrobić to powiedzieć jak się czujesz w obecnej sytuacji, wyjaśnić dlaczego unikasz kontaktów z jego matką, bo masz prawo do szacunku. Zabieganie o akceptację ciebie przez jego matkę jest bezsensu, bo pokażesz  w ten sposób jej i swojemu partnerowi, ze siebie nie szanujesz i że racja jest po jej stronie. Uświadom sobie że "ta teściowa" to w końcu obca dla ciebie osoba.

Witam
dziewczyny mam nadzieje że i Ja pobiadolę na swój los.

Mnie teście nienawidza gdyby mogli i gdyby nie opinia publiczna naszej małej wioski to zamkli by mnie najlepiej w oborze żebym robiła i z tamtąd nie wychodziła.

Nie wiem od czego zacząć .Przeczytałam wszystko co dotyczy teściów i bardzo wilele pokrywa się z waszymi wypowiedziami.

Dotarło do mnie że ,właśnie jak rodzice mogą rozpijac swoje własne dzieci tylko po to żeby zrobić na złość synowej ??? w głowie sie nie mieści że tacy ludzie istnieją .

Nie wiem co pisać jestem tak zdołowana i wyczerpana psychicznie i fizycznie że nie wiem od jakiego wątku zacząć .Ale może opiszę dzisiejsze odwiedziny ich córki ,która przyjechała i powiedziała ze moglibyśmy wyremontować łazienkę bo mama nie ma wygody bo ma stara wannę i ciężko im jest sie kompać prysznic byłby lepszy .Tylko że ja z moimi dziewczynami chcieliśmy to zrobić dawno temu ale teściowa mi odpowiedziała że to jest jej łazienka a my nie mamy wstępu i wygoniła majstra bo ja nie mam nic do powiedzenia .Ubolewała że się ntak skłócimy że nie będziemy do siebie jeźdźić w odwiedziny .Jak ona może wymagać od nas byśmy utrzymywali czystość i namawiali jej mame do mycia ? To jest chore chce zrobić zjazd rodzinny i doprowadzić wszystko do kultury !!!

Łzy spływaja mi po policzkach ja mam uczyć czystości ich rodziców -przecież byłam śmieciem całe życie bez kultury i jak to mnie nazwał mój teść to gospodarstwo nie widziało takiej cholery jak ja !!!! dosłownie .Jestem załamana wszystkiemy jestem winna ja i moje córki co bym nie zrobiła to jest źle i jeszcze mój mąż stoi po ich stronie bo dostał gospodarstwo po swoich rodzicach więc to jest normalne .Więc co ja mam robić mówić mojej teściowej że umyj się bo się spociłas przecież to oczywiste !!!!!!.Jestem zdruzgotana w głowie się nie mieści co jeszcze wymyślą .

Ja rozumiem gdyby byli niepełnosprawni ,chorzy upośledzeni ale to są zdrowi jak na swój wiek ludzie !!!!

Witaj lilka1212, cieszę się, żę u ciebie również nastąpiły zmiany w funkcjonowaniu  waszego małżeństwie. Mój mąż utrzymuje sporadycznie kontakt ze swoja rodziną, ale tylko telefonicznie. Powiedziałm mu, że zawsze może zaprosić swoją rodzine do nas do domu, ja ich przyjme jak najmilszych gości, ale jest jeden ważny  warunek zwracaja się do mnie z szacunkiem w innym przypadku wskażę im  drzwi. Mąż przytaknął, ale jak na razie nie zaprosił swojej rodziny. Oni też  odsunęli sie od nas i już instrukcję do męża z ich stony nie płynął. Spędzamy dużo czasu razem, bo dzieci maja już swoje życie i często nie ma ich w domu, czasem tylko żałuje, że nie miałam odwagi postawić sie tej rodzinie dużo wcześniej, ale nigdy nie jest zapóźno aby ratować swoje małżeństwo. W domu panuje inna atmosfera, maż lubi teraz rozmawiać z córkami i ze mną, naprawdę jest miło. Trzymam  kciuki za ciebie, siebie i wszystkich innych którzy może kiedyś skorzystają z naszego doświadczenia- teraz wiem że warto zawalczyć

Czytam te wasze posty i jestem w szoku.
Dlaczego? Bo jestem teściową...
To jest straszne, że zaborczość wobec własnego syna, potrafi zrobić tak wiele złego we wzajemnych relacjach i czyjejś psychice.
Zapewne nie jestem ideałem teściowej i jak każdy, mam wady i ograniczone zasoby cierpliwości.
Kiedy mój syn po ślubie przez rok mieszkał ze swoją żoną w naszym domu, to stosunki układały się średnio.
Nie szanowali naszej odrębności terytorialnej i nie poczuwali się do ponoszenia odpowiedzialności za to terytorium.
To ja przeżyłam małe załamanie nerwowe i zniosłam to tylko dlatego, że wiedziałam, iż się wyprowadzą.
Teraz mieszkają oddzielnie i mamy super stosunki, ale zdaje sobie sprawę, że to dlatego, iż dałam wtedy radę i nie eksplodowałam.
Bardzo wam współczuję, bo takie życie, to gehenna.
Jeśli ktoś nie potrafi was uszanować, to trzeba stawiać granice. Codziennie konsekwentnie powiększać dystans i żądać szacunku.
To trudny proces, ale myślę że naprawdę warto. Święty spokój nie ma ceny.

Masz prawo wymagać od partnera prywatności jeżeli chodzi o ciebie i twoje sprawy. Natomiast to, ze chwali się przed rodziną czymś... to świadczy z jego strony o niskim poczuciu wartości, chęci poczucia się lepszym, może bogatszym, taka postawa charakterystyczna jest dla...dzieci ;-) Twój partner, to duże dziecko :-))
Serio- nie masz powodu do zazdrości o matkę partnera, ponieważ on w ten sposób szuka akceptacji u niej jak "małe dziecko", może jeszcze rywalizuje w ten sposób o względy matki z rodzeństwem, bo ten kto ma więcej może wg jego poziomu myślenia bardziej zasługuje na jej miłość i uwagę. To smutne i przykre musi być dla niego takie ciągłe zabieganie o miłość matki, popisywanie się przed wszystkimi... biedny ten twój chłop. On tego niestety nie widzi.

Ponieważ ty jesteś mądrzejsza, nie zabraniaj mu tych "kontaktów" z matką, natomiast możesz go prosić o pomoc, jego obecność w domu wtedy, kiedy tego potrzebujesz, możesz mieć plany które kolidują ze sprawami jego matki i rodziny. Dla niego przede wszystkim rodziną masz być ty i wasze dziecko.
On, jako twój partner ma sam zdecydować co jest dla niego priorytetem, kto jest dla niego ważniejszy. Może nawet zrób taki ekstremalny eksperyment i zapytaj go wprost "co zrobiłby, gdybyście mieli wypadek na łodzi, kogo by ratował w tym momencie, czy ciebie czy swoją matkę". W zależności od tego co tobie odpowie , będziesz już wiedziała na którym miejscu ciebie stawia. Niestety, może to okrutne takie hipotetyczne wybory, ale uświadamiają priorytety w życiu. Jeżeli jego odpowiedz nie będzie dla ciebie satysfakcjonująca, to nie konfrontuj tego z nim, nie wywołuj kłótni z tego powodu, potraktuj to jak "zabawę", wyciągnij z tego wnioski. Agresją i złością niczego nie wskórasz, wręcz staniesz się dla niego odpychająca i zła. Staraj się być dla niego dobrą, czułą i troskliwą partnerką, nie kontroluj go, nie bądź dla niego jego własną matką. Bądź partnerką, powiedz mu czego od niego oczekujesz w związku. Uświadom sobie że nie masz wpływu na to co on postanowi i zrobi. Uszanuj jego wybór, ale też powiedz jaki to ma wpływ na ciebie i na wasze relacje. W żadnym wypadku nie szantażuj go, a jeżeli już coś postanowisz i powiesz mu o tym, to konsekwentnie się tego trzymaj, ponieważ nie spełniając swoich "obietnic" jesteś dla niego niewiarygodna, i w ten sposób tracisz szacunek sama w jego oczach.

Bądź spokojna i cierpliwa i niczego się nie bój, nie komentuj jego rewelacji z życia jego rodziny, nie dopytuj, nie udzielaj żadnych rad, odpuść to  i pomyśl sobie "co mnie to obchodzi- to są sprawy między nim i jego rodziną". Odetnij się od jego rodziny w swojej głowie.
Jeżeli możesz, to skorzystaj z metody "aktywnego słuchania", bez oceniania kogokolwiek.

Jak napisała Kleoma, po prostu odpuść to sobie.
"Kiedy coś zwalczasz, wiążesz się z tym na wieki. Tak długo, jak z tym walczysz, tak długo dajesz temu moc."
To cytat z "Przebudzenia" Anthonego de Mello. Akurat to czytam.
Pomyśl o tym.

Albo jeszcze inaczej. Spójrz na siebie z boku, z góry, jak na zupełnie odrębną osobę i przyjrzyj się sobie.
I co widzisz?
Tak samo spójrz na partnera, potem na was.
Zobacz swój lęk i jego źródła, a potem rozdarcie Twojego partnera.
Potem zastanów się, jak ocenisz to co się teraz między wami dzieje za 5, czy 10 lat.
Czego możesz żałować?
To ważne pytania, bo uczą dystansu.
Co jest dla Ciebie najważniejsze?
Znajdź to i doceń. Resztę olej, albo pracuj nad tym na zimno, bo zupełnie niepotrzebnie się spalasz.
Nie myśl o tym bez przerwy i nie walcz. Tak jest łatwiej.

Współczuję Ci Ema1.
Czy nadal mieszkacie pod jednym dachem?

Ja też jestem teściową, ale oparłam się presji i nie zgodziłam się na wspólne mieszkanie z synem i jego żoną. Oczywiście opinię mam w związku z tym nie najlepszą. Egoistka, zła matka, która nie chciała poświęcić się dla dzieci itd. Ale mam to gdzieś, najważniejsze że w domu mam spokój i mogę żyć po swojemu.

Tamara Twojej teściowej przynajmniej przeszkadza ,że jej syn pije i pilnuje go , a moja wręcz przeciwnie zawsze chętnie mu stawiała. A do mnie były pretensje,że mi to przeszkadzało. Współczuje tym osobą, które muszą mieszkać razem z teściowymi (no chyba że jest to ich wybór, wkońcu nie każda teściowa musi być zła), ja jednak bardzo się cieszę że mieszkam osobno, chociaż teściowa kiedyś zaproponowała żebyśmy posprzedawali swoje mieszkania i kupili wspólnie dom. Dużo z nią przeszłam, zanim nauczyłam się odzywać,mówić swoje zdanie, jednak uważam, że bardo  ważne jest w tym wszystkim aby mieć męża po swojej stronie, czuć ,że można na niego liczyć,mieć w nim wsparcie, łatwiej wtedy wszystko znosić, no ale niestety kiedy mąż się od nas odwraca, to jest takie przykre (dla mnie). Czuję się wtedy taka niedowartościowana,niepewna, ...

Kolejny wątek o teściowych.....heheheeee....

Synowe, tak się zastanawiam, czy wy macie swoich rodziców, matkę i ojca?
Bo ani słowa o nich, o ich zachowaniu, ich udziale w waszym życiu rodzinnym.......ciągle tylko TA TEŚCIOWA!

Lillia, Azbestowa, Żanetka, ja nie toleruję pijaństwa!!!
Nigdy u nas się wódka nie przelewa. Jakieś winko, piwko, drink i owszem, ale wszystko z umiarem.
Nie zdarzyło się, żeby synowie całowali kibel.
Może w swoim towarzystwie, ale tego nie wiem.
Nawet nie próbuję zrozumieć, co kieruje takimi rodzicami, żeby swoim dorosłym dzieciom, stawiać takie ilości wódki, upijać ich.
A wasze kochane połówki mają słabe charaktery i niestety ciągotki do wódeczki.
Nie odmówią.

Tamara, a dlaczego mieszkacie razem i to tyle lat?
Dwie gospodynie w jednej kuchni,......taki układ zawsze rodzi konflikty.
To nawet wygodne z twojej strony, tak "odsunąć się na drugi plan" i mieć ugotowane.
No, zazdroszczę.
A dla mnie "chore" jest to, że laaaatami korzystasz z jej obsługi i jeszcze narzekasz, że ci to nie odpowiada.
Ale moim zdaniem, to robisz tak od picu, bo gdyby naprawdę taka sytuacja ci doskwierała, to byś daaawno "postawiła granice".
Raczej nie jesteś osobą ubezwłasnowolnioną.

Ema, jeśli synowa pomimo twojej pomocy obgaduje cię po sąsiadach, to namawiam cię, abyś położyła temu kres.
Mówią:
"chcesz być dobra, to nie być za dobra".
Dlaczego masz dusić w sobie żal, przeżywać stres, gnębić się tą jej niesprawiedliwością.
Powiedz jej, że wiesz o tym, jakie potwarze wygaduje o tobie.
Może to ją powstrzyma.

To jest bardzo trudne zadanie i jak zauważyłaś nie ma złotych środków.
Nigdy nie miałam takich problemów jak Ty, ale miałam innego rodzaju.
Potrafiłam swoją rozbujana psychiką doprowadzić się do przewlekłych kłopotów ze zdrowiem, więc wiem jak to działa.
Ale mam taka naturę, że zawsze szukam pomocy, jeśli sobie nie radzę.
Szukałam pomocy u psychologa. Nie polecam, bo kosztowne, lecz może dobre na początek.
Uczyłam się medytacji w ośrodku buddyjskim - byłam zdesperowana, ale było to dość oryginalne doświadczenie.
Samodzielnie również próbowałam medytacji i czasem działało.
Chodziłam też na tai chi. To dla cierpliwych, ale też uczy bycia tu i teraz.
Czytałam blogi i książki, w których odnajdywałam odniesienia do moich problemów i które pozwalały mi zrozumieć, że można odnaleźć dystans do swoich osobistych dramatów.
Zaczęłam sama chodzić na spacery i cieszyć oko przyrodą, a nigdy wcześniej nie miałam takich ciągot.
Pomagało i niesamowicie wyciszało.

To wszystko działa, ale... powoli.
Przede wszystkim wybacz sobie, że Cie ta sytuacja boli, bo nie ma nic gorszego niż walka za swoimi myślami.
Zaakceptuj, że nie dajesz rady, a będzie z każdym dniem łatwiej.
Nie bierz wszystkiego do siebie i nie zakładaj, że wiesz co myślą inni, bo nigdy tego wiedzieć nie będziesz.
Naprawdę nie musisz wszystkiego wiedzieć i rozumieć. Bez tego da się żyć.
Kiedy dojdziesz do wniosku, że wszystko się sprzysięgło przeciwko Tobie, to pomyśl, że NIE JESTEŚ PĘPKIEM ŚWIATA !
Uświadomienie tego sobie ma działanie niezwykle terapeutyczne

Mogłabym Ci podrzucić parę linków i książek, które pomogły mi się pozbierać.
Jeśli chcesz, to poproś Iceni, aby podrzuciła Ci mojego maila, to postaram się zebrać to do kupy, a jeśli nie to jak znajdę chwilę, to tutaj przynajmniej opisowo coś powstawiam.

Te moje rady mogą się wydać komuś naiwne, ale przetestowałam je na sobie, więc wiem co piszę.
Jeśli nie wyniesie się wewnętrznej siły z domu, to całe życie ma się pod górkę, ale NIGDY nie wolno się poddawać.

Z moją teściową nia dało się absolutnie nic zrobić. Fałsz, obmawianie przy nas części rodziny, a przy nich nas (co wiele razy później wyszło) = obmawianie własnych dzieci a potem przymilanie się do nich, próby osłabienia a nawet zniszczenia związków swoich dzieci, skrajny egoizm i egocentryzm, jeżdżenie po synowych, wyrażanie poczucia, że ktoś jej ukradł synów, którzy przecież w jej wąskim widzeniu świata mieli ją prowadzić za rączkę dzień w dzień mimo że babina zdrowa i cwana jak lis.
Docinki, komentarze, ignorowanie, jawne okazywanie niechęci i w końcu zdystansowaliśmy się od niej oboje znacznie. Najpierw ja, potem jej syn. Skończyły się czasy, kiedy mamusia gra pierwsze skrzypce.

A co do tego, co robi Twoja teściowa jeśli chodzi o Wasze dzieci, znam osobę, która też się tego boi. Nagraj ją kiedyś, naprawdę, albo niech Twój mąż się 'zaczai' za drzwiami i niech chwilę posłucha...
Ale po co to wszystko, myślę, że uwierzy Ci na słowo. Mój mi uwierzył dopiero po jakimś czasie, na początku myślał, że coś tam źle zinterpretowałam, coś przekręciłam niechcący, ale w końcu sam zobaczył co jego mamunia potrafi.