Pochodzę z ubogiej rodziny, w której panował i po dzień dzisiejszy panuje alkoholizm. Miałem starszego brata i dwie młodsze siostry. Byliśmy sobie bliscy, wspieraliśmy się, pomagaliśmy sobie. Brat wyjechał do Austrii, znalazł pracę i założył rodzinę. Ja wyprowadziłem się do narzeczonej. Utrzymywałem kontakt z siostrami, ale miałem wyrzuty sumienia, że one zostały w tym domu. Rok temu jedna z moich sióstr popełniła samobójstwo i od tamtej pory życie diametralnie się zmieniło. Najmłodsza siostra znalazła jej ciało, obwiniała się o jej śmierć. Zamieszkała ze mną i moją narzeczoną, była zamknięta w sobie, przestraszona, nieufna. Depresja się pogłębiała, moja partnerka pomogła jej się otworzyć, zaprzyjaźniły się. Po naszym rozstaniu czekała nas wyprowadzka, wynajęcie małego pokoju, konieczność aklimatyzacji w nowym miejscu, zerwanie jej stosunków z moją narzeczoną. Musiałem stać się nie tylko bratem, lecz i również opiekunem, przyjacielem, rodzicem. Utrzymywałem nas, pomagałem jej w nauce, spędzałem z nią czas wolny. Próbowałem bezskutecznie namówić ją na wizyty u psychologa, psychoterapeuty, pedagoga szkolnego. W tym roku zdawała maturę, a wyniki na semestr miała bardzo słabe. Stawałem na głowie, by czuła się bezpieczna i odnalazła w życiu choć nieco szczęścia. Jest już spora poprawa, ale wciąż ma kłopoty z przyjmowaniem pokarmów i izoluje się od ludzi. Próbuję wyciągać ją z domu, ale nie daje to wiele. Nie chcę naciskać, ale mam obawy czy ten stan nie będzie się pogłębiał. Proszę o jakieś rady, w jaki sposób mogę pomóc siostrze...
Podobne tematy
Ośrodek leczenia anoreksji- "DRZEWO ŻYCIA"
http://www.google.pl/url?sa=t&rct=j&q=&esrc=s&frm=1&source=web&cd=1&cad=rja&uact=8&ved=0CC0QFjAA&url=http%3A%2F%2Fsbl.prohost.pl%2Fellabit%2F&ei=ShlvVfmwKorXyQPpl4PICw&usg=AFQjCNH1ItI3yG6DKTsIthhRaTvERAbJZg&bvm=bv.94911696,d.bGQ
linki nt.anoreksji
http://www.google.pl/url?sa=t&rct=j&q=&esrc=s&frm=1&source=web&cd=5&cad=rja&uact=8&ved=0CEgQFjAE&url=http%3A%2F%2Fanoreksja.mam-efke.pl%2Findex.php%3Fgo%3Dlinki&ei=ShlvVfmwKorXyQPpl4PICw&usg=AFQjCNEWMqrlD45oZUpeeJkBbIwJpYlt2g&bvm=bv.94911696,d.bGQ
ona musi porozmawiać z psychologiem.
A Ty jedynie możesz wprowadzić do jej życia więcej radości, zabieraj ją gdzieś, spędzajcie miło czas.
Zgadzam się, dziewczyna ewidentnie sobie nie radzi - a jak już się przed kimś otworzyła i "znalazła bratnią duszę" to zmuszona była zerwać kontakt. Powinna porozmawiać z psychologiem i to nie raz.. Może powiedz jej, że to że pójdzie do psychologa nie oznacza że jest jakaś nienormalna - wiele osób chodzi do psychologa, nawet nikt nie musi o tym wiedzieć. A może Twojej byłej udałoby się przekonać Twoją siostrę? Też pochodzę z takiej rodziny, wiem jak może czuć się samotna - pewnie czuje się że jest nikim dla wszystkich... Ktoś powinien jej pomóc i po to są psycholodzy - my nie mamy takiej wiedzy jak oni, a oni naprawdę potrafią przedstawić coś w zupełnie innym świetle i człowiek wychodzi z innym myśleniem. Początki będą trudne.
Samo wprowadzanie do jej życia "rozweselenia" nie da oczekiwanego efektu. Owszem jest ważne żebyście dużo czasu spędzali razem, aktywnie, żeby mogła się cieszyć. Ale jak znam życie to dojdzie do takiego etapu w niej samej, że będzie się zastanawiała dlaczego Ty jesteś dla niej taki dobry - PRZECIEŻ NIE ZASŁUGUJE.. i nieważne co byś nie zrobił ona nie będzie sobie z tym radziła i to nie będzie ani Twoja ani jej wina