Moja dziewczyną ciągle mi mówi że boi się że ją zostawie

Mówi mi że jestem wyjątkowy, jedyny, jak jest dobrze to mnie kocha, mówi że bedziemy razem, a jak pojawi się jakiś nawet najmniejszy problem to ona zamiast porozmawiać o nim, woli leżeć w łóżku i się smucić, kiedyś mi powiedziała że jedną z rzeczy którą we mnie kocha jest to że potrafię z niej wyciągnąć co ją boli nawet wtedy gdy ona bardzo nie chce o tym mówić.
Nie raz powtarzała że jej były to jest już temat zamknięty z tym że na każdym kroku gdy o coś się sprzeczamy (bo kłótnią tego chyba nazwać nie można) to czuje jego obecność, że to przez niego ona jest taka. Myślałem kiedyś że ona coś do niego nadal czuje, ale próbuje podświadomie temu zaprzeczyć, lecz już mi to przeszło.
Ciągle mam w głowie te słowa " mam nadzieje że to tego czasu już mnie zostawisz ", nie rozumiem co chciała przez nie powiedzieć. Od rana kiedy jej powiedziałem żeby przestała tak myśleć bo sama sobie robi powody żeby tak sądzić, ona nie chce ze mną gadać, a jedyne czego chce teraz to tego żeby ze mną porozmawiała.
Padły już kiedyś słowa ode mnie że ma iść do psychologa, obraziła się, ale po pewnym czasie sama przyznała że to jej może pomóc i chyba pójdzie. Ona ma niską samoocenę przez między innymi swój wygląd, do grubych osób nie należy ale chudziutka też nie jest, wszystko przez tarczyce.

Porozmawiaj z nią o jej dzieciństwie i jej rodzicach. Masz do czynienia z osobą, która przeżyła traumę zostawienia i zastosowała mechanizm obronny przed opuszczeniem: zaprzeczenie.
Drugim mechanizmem, który jeszcze się nie ujawnił, a który jest prawdopodobny, to musisz uważać, żeby to ona Ciebie nie zostawiła. Tacy ludzie niestety często do takich rzeczy się uciekają: paradoksalnie to łatwiej kogoś opuścić, niż być opuszczonym. Znowu opuszczonym i skrzywdzonym. Stąd takie mechanizmy: prawdopodobnie wykształcone na etapie dzieciństwa.
Osoby takie potrzebują stałych zapewnień, że ich nie zostawisz i ciągle im mało. Niestety taka natura.
Porozmawiałbym o dzieciństwie i w tej kwestii próbował ją zrozumieć i tę kwestię wyjaśnił.

Nie wiem czy to ma znaczenie ale kiedyś oglądaliśmy film i nagle powiedziałem że ciekawe jakim bym był psychologiem, a ona powiedziała że złym bo lece na ładne dziewczyny z problemami, zapytałem się jak to a ona powiedziała spójrz na mnie.
Nasze pierwsze spotkanie wyglądało tak że musiałem ją lekko zmusić do niego, chciała się ze mną spotkać ale bała się że jak ją zobacze to zmienie zdanie o już z nią nie bede chciał być (nie raz widziałem ją na kamerce).
Napisała mi teraz że nie chce mojej pomocy i poradzi sobie sama, bo jak jej smutno to ja się denerwuje a ona tego nie chce.

Micro, wiem że jej tyle że jej ojciec zmarł przez chorobę, z mamą najlepszych kontaktów nie ma, w domu jest uważana za "niższy szczebel" (?) na jej 1 błąd który popełni jej starsza siostra musi popełnić 10 żeby w oczach domowników była równowaga popełnionego "przestępstwa" .
Druga siostra wybrała jej studia, można by powiedzieć że zmusiła ją do nich, gdy studiowała to była katorga, codzienne smutki że nie daje tam sobie rady, że rzuci je, pare razy mówiła mi nawet że nie ma siły już tutaj być, chce odpocząć (tak, mowa tutaj o samobójstwie), mówiła że gdyby mnie nie poznała to już by jej tu nie było, na samym początku naszej znajomości (około półtorej miesiąca gdy już sie rozkręcało wszystko) powiedziała mi że pokrzyżowałem jej plany, jak sie zapytałem jakie to powiedziała że chciała się zabić. Mówiła mi też że jak ją zostawię to ona będzie mogła sobie w końcu odpocząć.

Wiedziałem na co się pisze zaczynając z nią wspólne życie, myślałem że dam radę ją zmienić, rozweselić, lecz chyba jednak nie zauważyłem jak bardzo mocno to w niej siedzi.Mówiła mi też na początku że ona nie jest dla mnie, ale ja w to brnąłem, dawała mi 2 albo 3 szanse zerwania "powiedz mi słowo a sobie pójde"

Na początku pisała tylko że boi się związku bo wie że albo ja zranie ją albo ona mnie a tego nie chce. Przyjmowałem to jako strach/obawa po poprzednim nieudanym związku.
Kocham ją, gdy do siebie jeździmy to zapominam o całym świecie i myślę tylko o tym że jesteśmy teraz tutaj razem.
Ciągle mam wiarę w to że jest szansa aby przestała tak myśleć, jak sądzisz Ismena, psycholog coś by tutaj zdziałał?
Pewnie jestem zapatrzony w nią i nie widzę tego co się dzieje między nami, ale cóż poradzę, to jest moja pierwsza dziewczyną z którą jestem i do tego ją kocham. Sama się dziwiła że nikt mnie nie podrywał (jej argumenty to takie że jestem piękny, śliczny i mądry), że z nikim nie byłem, a jak mówię że to dlatego bo pustaków nie chce a same takie były to tylko głową pokręci i wszystko.
Zawsze jak mnie coś w niej dręczy to średnio o tym mówię bo wiem że za 5min już będzie dobrze, a jak jej coś nie przypasuje, coś powiem, to łóżko wita i tylko się smuci, później musze 2 dni jej pisać i tłumaczyć (nie powiem, trochę irytujące), to tylko potwierdza Twoje słowa.

Jak mam zacząć tę rozmowę? jak w ogóle ją przekonać żeby zaczęła ze mną rozmawiać?
Od rana nie ma ochoty ze mnie gadać, gdy sie jej spytałem jak bardzo nie chce mnie widziec i slyszec to powiedziala "tak samo jak ty gdybys czul ze nie mozesz na mnie liczyc"

Zawsze ja, bo zawsze to ja jestem ten winny. Coś już z nią pisze, może dzisiaj uda sie ją przekonać do rozmowy, dziękuje za pomoc. Zobaczymy co z tego wyniknie

byłem kiedyś z dziewczyną co miała podobny charakter. Bardzo kłótliwa i uparta, nigdy nie widziała winy po swojej stronie a wszystko przelewała na mnie, nie dało się porozmawiać, a jakakolwiek rozmowa kończyła się kłótnią, albo płaczem z jej strony, albo kompletnie nic z niej nie wynikało. Autorowi tematu absolutnie też tego nie życzę, ale ta moja najzwyczajniej sama odeszła, byłem jej 4 chłopakiem....

Dziewczyna ma ewidentnie problem ze sobą. Żyje w ciągłej niepewności. Myślę, że sama od Ciebie odejdzie, bo będzie miała dosyć tej niepewności.

Powiedziałem jej że chyba widzi we mnie część byłego (zdradził ją), po pewnej chwili powiedziała mi że przyzwyczaiła się to tego że bedzie sama, nie chciała być ze mna na poczatku bo bala sie ze mnie pokocha, a teraz boi sie ze pewnego dnia zobacze ze stac mnie na kogos lepszego, oleje ja i zostawie, ale jest juz za pozno bo mnie kocha.
Napisałem jej że ma iść do psychologa bo tym zachowaniem wykańcza tak jak napisałem wyżej, i siebie i mnie

Boje się że coś sobie zrobi, dać jej troche czasu i pojechać do niej we wtorek?

Powiem Ci, że miałam takiego faceta.. bardzo podobnie zachowywał się do niej... stawałam na głowie, żeby poczuł się dobrze sam z resztą mówił, że widzi jak go kocham i czuje się kochany. Jednak to mu nie pomagało... to co siedziało w jego głowie nie odstępowało go na krok. Namówiłam go na terapie i podjął leczenie ale w tym czasie też odszedł ode mnie... wolał on to zrobić niż miałabym ja go zostawić... dlatego moja rada jest taka żebyś namówił ją na terapie jak najszybciej. Sama się nie wyzbędzie tych myśli a Ty też nic z tym nie zrobisz. Możesz przedłużać tylko to co jest skazane na porażkę.

Powodzenia

Miałem podobną dziewczynę - też związek na odległość.

Na początku związku mówiła o wielkiej miłości, o wspólnych planach na przyszłość, ale jednocześnie miała obawy, że ją zostawię. Oczywiście moje zapewnienia (i codzienne rozmowy na Skype) nic nie dawały, bo i tak miała kompleksy. Podobnie jak u Ciebie - była ładna, ale miała odrobinę szersze uda niż reszta rówieśniczek. Mnie się to bardzo podobało, bo nie lubię "patyczaków", ale ona i tak wiedziała lepiej. Kiedyś miała też problemy z żyletką.

W końcu zaczęły się teksty, że i tak ją zostawię, tak jak kilka jej byłych (miała 17 lat w momencie gdy ją poznałem, więc ci "byli" to związki na kilka miesięcy), a po ponad 5 miesiącach sama mnie zostawiła.
Nie chcę pisać złowieszczych wróżb, ale to nie skończy się zbyt dobrze.

http://www.netkobiety.pl/t79865.html - Tutaj jest mój temat, jeśli chciałbyś o tym poczytać

Rozstanie nie jest wcale takie tragiczne, to trzeba po prostu wszystko ładnie "ubrać" i ułożyć tak aby było korzystne dla Was obojga i żadna ze stron nie czuła się pokrzywdzona. I będzie dobrze. To jest lepsze niż dalsze życie w chorym nie dojrzałym związku.

Swiete slowa.Poza tym,Autor wystepuje w roli terapeuty osoby,ktora zrecznie nim manipuluje.Takie osoby nie sa szczere.Chlopak zyje ewidetnie pod nia-odnosze wrazenie,ze ona jest dla niego wazniejsza niz on sam.A takie "poswiecenia"nie tylko pachna utopia,czesto takie osoby odchodza i szukaja nowej ofiary,ktora beda mogly nieustannie testowac swoimi obawami.A najciekawsze jest to,ze te osoby nie chca pomocy od tego,ktory sie tak milosiernie poswieca.Pewnie bede wrogiem dla Autora ,po tym co napisalam.Trudno,ja inaczej tego nie widze.

po 3 dniach nie pisania (w sumie to 4) napisalem jej po zabiegu:
"nie wiem czy chce ci sie ze mna gadac. chcialem ci napisac ze cie kocham i zabieg dobrze sie zakonczyl"
wyskoczyła do mnie ze "przed 3 dni nic jej nie pisalem gdy byla w DEPRESJI i koles ktory chce ja na sex przyjaciolke bardzie sie interesowal niz jej wlasny chlopak i ze nie chce takiego zwiazku"
napisalem jej ze moja pomoc odbiera jako obraze (pisanie że ma isc do psychologa, przestac myslec ze ja zostawie i wykancza siebie i przy okazji mnie), napisala ze nie wiedziala czy ją kocham, napisalem jej ze szkoda ze pomimo tego iż jej mowilem to dziennie, ze kocham ponad zycie to nie uwierzyla i wtedy gdy wydawala sie ze wierzy wcale tak nei bylo. Na oferte pogadania na skype i wszystkiego wyjasnienia odpisała NIE.

Serce mowi ciagnij to dalej, wyleczysz ja i bedzie dobrze, a glowa daj sobie spokój.
Nie wiem czy komuś jeszcze tak zaufam

@zapomnialem o edicie

Ta sama historia, inna kobieta.

Nie win siebie.
Ona "karmi" się zainteresowaniem.To jej sprawia przyjemność, rodzaj emocjonalnego haju, orgazmu.
Tak w skrócie to działa.I chociaż to może być bolesne dla Ciebie, będzie tak wędrowała od faceta do faceta.
Przez jakiś czas. Do każdego kolejnego kto w danym momencie okaże jej więcej zainteresowania niż obecny.
Zajmij się sobą.Jesteś wrażliwy ale dojrzalszy niż Ci się wydaje.Dobrze pojmujesz na czym dojrzały związek polega.
Na poziomie emocjonalnym ona jest małą dziewczynką.
Głowa do góry.

Cięzko mi z tym i to bardzo, ciąglę o niej myśle i o tym jak nam było dobrze. Żyje tak jak żyłem przed nią ale nie bede udawał, łzy lecą dziennie.
Na dodatek dowiedziałem sie że nigdy ze mna nie była szcześliwa, swój smutek związany z tymi myślami że ją zostawie ukrywała żeby mi było dobrze, udawała że jest szcześliwa, nie wiem czy mam sie smucić że jednak była dla mnie dobra, bo nie chciała tego pokazywać, sama pisała żebym sie tym nie przejmował, ona sobie sama poradzi (ten problem miała już od bojaże 4 czy 5 lat) wiec nie potrafilem ot tak sie tym nie przejmować, czy cieszyć ze nie chciała sie zmienic.
Ciągle myśle że może jednak ona nie była taka zła, była ze mna szczera, niczego nie ukrywała (oprócz tego że było jej źle), chciała dla mnie jak najlepiej, tylko do psychologa nie chciała iść nie wiem czemu.

Tak jak piszesz Evens, myśle że już nigdy nie bedzie drugiej "tej jedynej", myśle że juz nikomu tak nie zaufam jak jej, wszystko jej mogłem powiedzieć.
Na dodatek to była moja pierwsza dziewczyna w łóżku, miałem problem na początku z tym że kiedyś ktoś już w niej był ale dałem rade (niestety, to powód chyba tego że ja nigdy nikogo nie miałem, nie wiem) teraz się boję że jeżeli może kiedyś spotkam inną dziewczynę z którą chciałbym być, to ona bedzie mieć to co ja miałem, głupie wiem, ale cóż poradze.

Napisała mi przed chwilą że gdybym ją kochał to bym nie "spierdalał" od problemów i pomógł jej w depresji, wole postawić ultimatum i zostawić bo jest dla mnie ciężarem, załuje że mi zaufała a "miłość" była na pięć minut, kiedy jest źle to sie ucieka.

Czuje że ma troche racji, nawet troche wiecej niz troche