trudny związek.... czy to jeszcze ma sens?

A czy powiedział Ci kiedyś tak konkretnie co znaczy dla niego, że nie dbasz, nie robisz nic dla niego itp? Wydaje się, że facet rzuca ogólniki, a tak na prawdę chodzić może o coś zupełnie innego. Nie dawaj się tak zbić z tropu. Spytaj go po prostu co proponuje. Bo mi się wydaje, że on jest dobry w pustej krytyce, która odbiera chęci działania, a nie konstruktywnej. No i koniecznie niech jaśnie pan przyjmie do wiadomości, że problemy w związkach nie wynikają z zachowań jednej strony i jego postawa "jak ty zrobisz wszystko dobrze, to wtedy może i ja zrobię" jest typowa raczej dla dzieci...

Na moje oko wygląda to mniej więcej tak:

Stałaś sie jego własnością. Tak szczerze to faceci mają jakoś zakodowaną potrzebę "posiadanie" wszystkiego na własność (kobietom też sie to zdarza, ale faceci są w tym mega czytelni). Pewnie pierwotna chęc zdobywania, bycia myśliwym powoduje takie niecywlizowane zachowania.  On czuje się pewnie w tym związku i stawia wymagania sprytnie stosując socjotechniki: bądź dla mnie dobra to ja też

To że powiedział, że Ty podejmiesz decyzję o odejściu to zwykły szantaż emocjonalny i próba obarczenia Cię za rozwalenie związku. A jak widzę taki szantaż to scyzoryk mi się w kieszeni otwiera. Czyli stawia Cię w kolejnej niezręcznej sytuacji co powoduje, że zaczynasz czuć większą odpowiedzialność no i miotasz sie sama ze sobą a on tylko patrzy jak łowca na zwierzynę w potrzasku, niestety...

No a już uderzenie Cię czy choćby poszturchiwanie nie nadaje się do komentowania. Słabość przez niego przemawia więc markuje agresją.

Reasumując: przestał o Ciebie zabiegać bo dostał co chciał. Spoczął na laurach i głupie pomysły przychodzą mu do czaszki. apoteoza ma rację - jeszcze trochę a będziesz jego robotnicą. obym się mylił ale takim tu stereotypem zajeżdża, że tak to się może skończyć.

Co robić? Decyzja należy do Ciebie.

Facet po prostu jest wciąż dzieckiem, które domaga się żeby wszyscy wszystko za niego robili, a on może się byczyć i mieć podane na tacy. Pewnie rodzice wszystko za niego robili i dlatego wciąż nie chce się całkiem usamodzielnić i zadbać o siebie.

Co do Twojego pytania - to nie jest zdrowy i normalny partnerski związek. On Cię po prostu perfidnie wykorzystuje.
Tak jak zostało wcześniej powiedziane: był miły póki musiał się o Ciebie starać. W momencie gdy stałaś się "jego", to on już nic nie musi.

Czyli co - status kury domowej? Przepraszam za takie określenia ale to co napisałaś powyżej tylko utwierdza mnie w przekonaniu, że jest dobrze jak jemu jest dobrze. A kłócicie się jak zaczyna mu coś nie pasować. I wtedy najłatwiej jeszcze zrzucić mu winę na Ciebie.

Wiesz, jak ludzie się szanują i darzą uczuciem to nie jest tak jak piszesz. Może też być tak, że on nie lubi chodzić na kompromisy tylko najzwyczajniej chce dominować. To całkiem często spotykane w związkach. No i wtedy ktoś jest górą a ktoś (najczęściej bardziej wrażliwy) cierpi odczuwając stłamszenie.

Co robić pewnie zapytasz? Hm, zdystansuj się bardziej. Trochę emocjonalnego chłodu nie zaszkodzi. Rozmowy jak piszesz niewiele dają. Zatem czas zburzyć trochę panujący "chory" ład. On musi poczuć, że powinien się o Ciebie starać. Czyli bądź bardziej "nieuchwytna", może troche bardziej "tajemnicza". Nie bądź otwartą księgą. Może zwróci na to uwagę i zacznie podejmować przemyślane kroki, bo to też róznie bywa...

Mój facet mieszka sam, sam się utrzymuje i nie może liczyc na pomoc rodziny gdyż jej nie ma. Zycie dało mu ostro w kość i od dawna sam sobie potrafi radzić ze wszystkimi obowiązkami domowymi, a ma ponad 30 lat. Dlatego nie rozumiem dlaczego tak bardzo napiera na to i krytykuje mnie, że ja za mało gotuje i sprzątam u niego. Naprawde się starałam i wydawało mi się, że wszystko jest jak należy. Tylko problem powstaje wtedy gdy ja nie mam czasu na to aby mu pomóc, to on wtedy kwituje mnie tym że ja jestem leń i on juz nigdy mnie o nic nie poprosi. Boli mnie to, gdyż ja ciągle mu tłumacze że che mu pomagać, jednak on cały czas obstaje przy tym że ja mam jego daleko w d...:(, bo kiedyś powiedziałam że nie mam czasu, a w jego mniemaniu jeżeli jestem bezrobotna to powinnam mieć czas zawsze jak on by chciał.
Najbardziej mnie jednak drażni, a wręcz rani gdy ja spokojnie go pytam "dlaczego tak mówisz, porozmawiajmy o tym, gdyż chcę żeby było dobrze" to on ma wtedy swoja taktyke. Kładzie się do łóżka, nie bardzo ma ochotę odpowiadać na moje pytania, i powtarza mi że mu telewizje zakłócam swoim gderaniem i on nie ma nic do powiedzenia bo wkór... go moje pretensje jak zwykle bezpodstawne. Ale czy nie lepiej jest wyjaśniać sobie wszystkie zgrzyty odrazu??? męczę się wtedy strasznie bo nie moge znieść cichych dni, i kiedy wkońcu prosze go o spotkanie to on się zgadza, ale wtedy jest oschły i mało wylewny:(

może łatwiej byłoby mi podjąć decyzje, gdybym wiedziała co nim kieruje, dlaczego jak jest źle to on przestaje się ze mną normalnie komunikować??? a jak jest dobrze to jest cudownym człowiekiem. Ciągle mam przeświadczenie, że to może ja coś robie nie tak, może za dużo mówie i to go męczy?
tak trudno mi podjąć decyzje, przyznać się przed samą sobą co tak naprawdę czuje. Przez tyle czasu żyłam w przeświadzeniu, że to ten jedyny bo tak było nam razem dobrze. A teraz taki ból i żal gdy patrzę jak wszystko się sypie, a ja mam wyrzuty sumienia że może to przezemnie???

tylko, że ja nie wiem jak rozwiązac ten problem:( Prawie zawsze jak jakiś problem był, z mojej winy czy z jego to praktycznie tylko ja wyciągałam rękę do zgody, ja proponowałam rozmowe, wykazywałam chęci do zmiany.
Dziś mi powiedział, że jeżeli mamy jeszcze próbować naprawić sytuacje krytyczna między nami, to "on żąda" aby była odrazu czuła, wylewna i wspaniała. Po ostatnich przykrościach jakie mi sprawił nie potrafie tak na zawołanie się zmienić.
Czy on słusznie robi, że stawia sprawę w ten sposób??? jak rozpoznać, że mężczyzna faktycznie chce zmienić swoje zachwania, bo tak mi powiedział.

Dziś próbowalismy rozmawiać o tym co się dzieje między nami, ale znowu bez większych efektów. On mi zarzucił, że ja nie akceptuje go takim jaki jest i to go boli. Ale ja nie chce go zmieniać, jego zainteresowań, sposbu bycia itp. ja chciałam mu wytłumaczyć, że zdaża się, że mnie lekceważy, mówi bardzo przykre słowa, nie chce rozmawiać o problemach czy kpi z moich uczuć jak mu mówie że mnie rani. Nie wiem, czy to takie skomplikowane, niejasne?
On twierdzi, że nie rozumie tego, że dla mnie rozmowa o tym co złego dzieje się między nami jest aż tak istotna, jego zdaniem pójście do łóżka jest pierwszym dużym krokiem do tego żeby było dobrze:/
Dziś przytoczyłam jego ostatnie przykre słowa jakie wypowiedział w moją strone, i powiedziałam mu że nawet mnie nie przeprosił, a on mi na to że przeprosił. Ja nie przypominam sobie, czemu tak wymysla? zapytał sie mnie jak mam zamiar długo mu tak wypominać, a ja ani raz nie usłyszałam od niego że nie chciał tak poiwedzieć.
Stwierdził dzisiaj że po 50% zależy od nas obojga to co będzie znami. Ale później powiedział, żebym się zachowywała tak żeby było dobrze. Nie wiem, ale mi to nasuneło skojarzenie, że wedlugo niego to odemnie zależy jak on będzie się do mnie odnosił. Czy mam rację??? to wszystko mnie dobija:(

doloris: moim zdaniem tu jest temat dla Ciebie: http://www.netkobiety.pl/t7482.html#p128713

To, co się z Tobą dzieje, to już poważny psychiczny problem, najlepszym wyjściem jest terapia u psychologa. Funkcjonują także grupy wsparcia dla takich kobiet.

Wiesz... jestem w bardzo podobnej sytuacji a tak samo bardzo różniącej się od Twojej.
To co nas łączy to to, że mój facet również kłóci się ze mną w ten sam sposób.
Gdy jest problem to ja chciałabym usiąść spokojnie i rozmawiać, bez napięć i stresu.
Uwazam, że tylko w ten sposób można rozwiązywać konflikty. Jednak w niego podczas kłótni to normalnie demon wstepuje,
krzyczy, wrzeszczy normalnie masakra. A ja siedze skulona jak biedny piesek w kącie.
Jednak u mnie jest całkowicie inna historia. To ja w większosci zawiniłam na początku związku, swoim zachowaniem.
Wiele błędów popełniłam. Głownie takich, że wiele razy nieswiadomie postawiłam znajomych wyzej od niego. I przezylismy takie awantury... że głowa mała. No ale niewazne.
Od tego czasu wiele się zmieniło. Ale czesto podczas durnych sprzeczek on sie tak zachowuje. Krzyczy potem emocje mu opadają i traktuje mnie jak powietrze.
Co prawda, wiele wywalczyłam. Rozmawiałam z nim na te tematy w momentach kiedy bylo miedzy nami dobrze, tłumaczyłam, że az sie jego kilka razy bałam. Poniekąd zrozumiał.
A najlepszą metodą jesli nie jestes na siłach sie z nim rozstać, jest to, że jesli on sie zacznie tak zachowywać, po prostu wyjdz i powiedz, żeby sie odezwał jak przemysli swoje zachowanie. Zawsze jest szansa, że zrozumie.

Swoją drogą, nie dawaj się wciagnąc w jego intrygi. Czasy sie zmieniły, kobiety mają równe prawa. Korzystaj z tego. Chyba nie chcesz spedzić calego zycia w garach gotując swemu Panu?
Ja osobiscie wogole nie gotuje i nie mam zamiaru. Mimo, że mieszkam ze swoim chlopakiem. Oczywiscie, zrobic jakąś gastronomiczną niespodzianke- jak najbardziej. Ale gotować na codzien - nie ma mowy. I moj facet wie, że gotować w taki sposob bede tylko i wylacznie swoim dzieciom za kilka lat, jak bede je juz miala. I tak powinno byc. Kazdy powinien robic to na co ma ochote i nie wolno uslugiwać komuś bo się go kocha.

No własnie jestes w duzo gorszej sytuacji...
Mój po rozmowie okazuje zrozumienie, obiecuje, ze drugi raz tak nie zrobi, rozmawia ze mna szczerze.
A myslalas o terapii u psychologa dla was obojga?

Jak sądzicie, czy powinno się zakończyć prawie czteroletni związek jeżeli druga strona nie wysila się zabardzo żeby rzyczliwie porozmawiać o problemach, czy to już się nigdy nie zmieni i lepiej sie poddać? Wiem, że cały czas piszę prawie to samo i męcze Was moim pytaniami:) ale tylko tu na forum mam możliwość "mówić" szczerze.

Mysle, ze bedzie Ci ciezko... Ale... Niestety stałaś się w tej waszej relacji 'przedmiotem'. Bo on Cię moim zdaniem tak traktuje.
Nie rozumiem tego, że chcesz porozmawiać z nim na spokojnie, wyjasnić, że coś Cię boli a on jeszcze robi awanture.
Dla przeciwieństwa- u mnie jest tak, że moj facet aż sam się dopytuje, co jest nie tak, czemu mi smutno, wyciąga to ze mnie.
I to jeist bardzo wazne. A on... wydaje mi się, że zrobił się z niego niezły cwaniak...
Myslę, z jesli w porę nie zareagujesz, to bedzie bardzo ciezko. Jesli nie chcesz sie z nim rozejsc tak na amen, to chociaz odejdz na jakis czas.
I zobacz, czy bedzie dzwonił, pisał, dopytywał czy zrozumie swój bład. I wtedy bedziesz miała odpowiedz na swoje pytanie co zrobic.
Bo szanse jemu mozna dać, ale tylko wtedy kiedy on wogole tego bedzie chciał...

Jak czytam to, co piszesz, zaczynam odnosić takie samo wrażenie.

Anemonne:) chodziło mi o to, że według niego nie mam powodów do cierpienia, gdyż pewnie to lubie, bo zamiast zapomnieć to mu to mówie. A tak z drugiej strony, zastanowiło mnie to co napisałaś, uważasz, że jestem przy nim i nie odchodze bo lubie cierpieć?

No ja też to miałam na mysli, nie chciałam pisać tak prosto z mostu...
To co napisałam wczesniej w wielkim skrócie mozna strescić jako 'dziewczyno, przejrzyj na oczu, bo on ma Cie w dupie'...
Jego nie interesuje co Ty czujesz, na co masz ochote, jaki masz nastroj, jakie są twoje marzenia...
Przeciez nie na tym zwiazek polega!

To dziwne i zarazem zabawne, bo wiele osób mówi mi tak jak Ty - że ja to muszę być silna i tak dalej, a tymczasem jestem jedną z tych najsłabszych osób, uwierz mi.

Ale jest jedna niezaprzeczalna prawda - nie wiesz, jaka możesz być silna, dopóki nie zostaniesz postawiona w sytuacji bez wyjścia. Zostałam raz zostawiona przez faceta, którego kochałam za bardzo, a że jestem też zbyt dumna żebym mogła wtedy do niego dzwonić, błagać żeby wrócił itd., to po prostu zerwałam z nim wszelki kontakt i powoli się "leczyłam", choć była to droga przez piekło - myślałam, że umieram i nawet miałam nadzieję że tak się stanie. Jednak opłaciło się - dopiero wtedy stanęłam na nogi i zrozumiałam, że mogę i umiem żyć sama dla siebie, nie będąc zależną od nikogo. To chyba najważniejsza nauka w moim dotychczasowym życiu.
Jeśli się nie dostanie po dupie w życiu, nie będzie się ani mądrym, ani silnym.

Dzisiaj chyba po raz pierwszy normalnie ze mną porozmawiał. Życzliwie z grzecznością tak poprostu normalnie. Zaskoczyło mnie to totalnie. Powiedział, że jest bardzo dużo rzeczy za które, powinien mnie przeprosić bo wiele złego wyrządził. Nigdy w ten sposób do mnie nie mówił. Ja mu powiedziałam, ze musze się "z tym przespać" i odezwę się do niego jak będę wiedziała czego chcę, bo wyznałam mu że ja już nie wiem czy jest sens być razem. Kocham go, ale nie wiem czy jest jeszcze możliwe zaufać mu po raz kolejny? przeciez nie mam pewności, że zmieni się już na stałe. Co robić? nie chce podjąć decyzji której będe później żałowac, a z drugiej strony może faktycznie zrozumiał? może wkońcu go olsniło? czy jest to możliwe? czy to może tylko chwilowo? co sądzicie??:(

Zależy mi na tym, aby ktoś z Was skomentował szczerze moją ostatnią wypowiedź, będę bardzo wdzięczna, bo gubie się w tym wszystkim

Witam, mam 38 lat. Od 10 lat jestem w zwiazku nieformalnym z meżczyzna duzo starszym odemnie, nie mieszkamy razem i nie mamy razem dzieci. Mieszkałam u niego wraz z córka przez 4 miesiace, jednak uciekłam od niego bo znęcał sie nademna psychicznie. Jest to męzczyzna bardzo zamożny. ja naleze do osob które zyja normalnie, pracuja i jeszcze dorabiaja sobie. Między nami jest bardzo zle od dłuzszego czasu, miedzy innymi z tego powodu, ze on chciałby mnie sobie całkowicie podporzadkowac, uwaza ze kobieta to stworzenie boze i nie ma nic do gadania i jej psim obowiazkiem jest usługiwac facetowi przy czym jest bardzo chamski, wulgarny i bezczelny, posuwa sie do tego iz wyzywa moja corke ktora ma obecnie 18 lat. Wyprowadzajac sie od niego po 4 miesiacach (było to ponad 2 lata temu) i jednoczesnie wprowadzajac sie do swojego mieszkania zaciagnełam kilka duzych kredytow aby doprowadzic mieszkanie do nalezytego porzadku. Pół roku temu, zmienił sie (przynajmniej mi sie tak wydawało) na lepsze, niestety to było na krotka mete. skłamałabym mowiac ale pomagał mi finansowo poniewaz nie dawałam sobie rady. teraz żada zwrotu gotowki, ktora mi dawał. juz nie wytrzymuje jego obecnosci w moim zyciu i niechce juz z nim byc. Kontroluje mne na kazdym kroku i robi awantury o bzdury, odizolował mnie całkowicie od znajomych, przeglada mi telefon, musze sie ubierac tak jak on chce i robic wszystko tak jak jemu sie podoba zarozwno z zyciu jak i w łozku. co mam zrobic, prosze o rade.