Witam wszystkich!
To mój pierwszy post, mam nadzieję że ktoś mnie zrozumie.
Zacznę może od początku. Straciłam mamę w wieku 16 lat, odsunęłam się od ludzi, nikogo nie poznawałam, żadnych relacji z facetami. Nie miałam z kim iść na studniówkę, znajoma umówiła mnie w chłopakiem i cóż stało się zakochaliśmy się w sobie. Moja rodzina była przeciwna temu związkowi. Ale ja walczyłam, kiedyś oboje walczyliśmy o siebie, chciałam mieć kogoś, czuć się kochana. I tak było. Była lepsze czasy i gorsze jak w każdym związku. Po śmierci mojego taty zamieszkaliśmy razem, bo mimo że mam rodzeństwo czułam się samotna bez rodziców i myślałam że to będzie krok w stronę stabilizacji. Kiedyś na weselu był pijany i mnie uderzył. Przepraszał później, płakał, przebaczyłam. Zaręczyliśmy się po 8 latach związku, plany o ślubie odłożyliśmy na przyszłość. od nowego roku i momentu kiedy jego brat ( z którym nigdy nie utrzymywał kontaktu), wpadł na pomysł otworzenia warsztatu dla siebie, ale z miejscem pracy dla narzeczonego (chociaż nie wiem czy to dobre słowo w obecnej sytuacji). Brat wziął dotację a narzeczonemu zamknęły się oczy. Brat jest cudowny, ja nie mam nic do powiedzenia. Ze mną nie chciał otworzyć warsztatu jako inwestycji w przyszłość, dla brata jest na każde zawołanie. Nie ważne czy to środek nocy, dnia. Ja zawsze chce rozmawiać, dla niego rozmowa to czepianie się moje. Nie mogę dłużej patrzeć jak on pakuje sie w bagno z człowiekiem, dla którego liczy się tylko skręt, wóda. Chodzi i opowiada że brata bedzie miał jako niewolnika co mu pieniądze w zębach przyniesie, za to że dał mu miejsce pracy. Czarę goryczy przelał fakt że jego brat spowodował kolizję a narzeczony podstawił się, że to on bo inaczej brata by zamknęli. Jak mu tłumaczyłam że nie chce życia z jego bratem tylko z nim, że nie pasuje mi codzienne martwienie się czy jego brat znów czegoś nie wywinie a on się nie podstawi, że nie widzi jak go wykorzystuje, że zanim powstał pomysł warsztatu byliśmy szczęśliwi a teraz brat pstryknie palcami a nic się wiecej nie liczy on mnie znów uderzył.
Jestem załamana, zdaję sobię sprawę że to toksyczne, że nie powinnam pozwalać się bić ale go kocham. Nie mam rodziców, zostane sama samotna. Mówienie innych że znajdę sobie jeszcze kogoś gorzej mnie dobija, bo 10 lat spędziłam w tym człowiekiem i nie umiem z dnia na dzień zapomnieć o nim. Nigdy nie czułam się gorzej upodlona, samotna a zarazem nie wyobrażam sobie życia bez niego. Z drugiej strony przestałam cokolwiek znaczyć w jego życiu, żadnych miłych słów, pomagania mi. Jak maszyna zrobić obiad, podać mu , pozmywać i się nie odzywać żeby nie rozjuszyć go. Nie wiem już co mam z sobą zrobić... Przebaczę boje się że to się powtórzy a przez następne 365 dni będzie tylko brat na piedestale, nie wybaczę zostanę sama... Po 10 latach z psem bo tyle mi zostanie po tym związku...
