Źle rozpoczęta znajomość?

Otóż tak. Wszystko zaczęło się w mojej głowie, najpierw oczy upatrzyły sobie obiekt, o którym później mózg zaczął fantazjować i kombinować, że w sumie miło by było się poznać. I tak też się stało. Z tym, że owe poznanie nastąpiło niespodziewanie, nagle, bardzo intensywnie i mówiąc kolokwialnie ''od dupy strony''.
Najpierw przebywaliśmy kilka razy w tym samym lokalu, jakieś wymiany nic nie znaczących zdań pomiędzy nami a jego znajomymi, którzy z omawianym miejscem związani są zawodowo, widywaliśmy się  od czasu do czasu ale nigdy nie rozmawialiśmy tylko we dwoje. Również w strefie wirtualnej, po późniejszym zaproszeniu go do znajomych. I tak to się nijak toczyło, aż do pewnego dnia stycznia kiedy to przyszłam tam z przyjaciółką w dzień powszedni, na chwilę, posiedzieć dla relaksu, z zamiarem wrócenia do domu przed północą. I tak się stało, że wróciłyśmy przed dwunastą ale w południe następnego dnia. Wtedy też lepiej się wszyscy poznaliśmy, to kameralny lokal więc wspólnie siedzieliśmy z jego gośćmi, rozmawialiśmy, piliśmy i słuchaliśmy muzyki. I wtedy też coś zaiskrzyło między mną a nim. Zaczęło się od znaczącego wzroku, ukradkiem, znad kieliszka uśmiechy,ale wszystko w dobrym, tajemniczym tonie. Potem zapłacił za mojego i koleżanki drinka, o czym nie wiedziałam pochłonięta dyskusją z kolegą. I wszystko tak się toczyło i toczyło, że wylądowaliśmy najpierw przed lokale, on palił, rozmawialiśmy. No i potem dziwnym cudem wróciłam z nim do mieszkania tych znajomych. Po kilku godzinach dołączyła o nas również pozostała trójka wraz z moją przyjaciółką. Wylądowaliśmy w łóżku, ale oprócz zbliżenia do seksu nie doszło. Kiedy reszta wróciła wyszliśmy do nich, siedzielismy razem, ale oboje jacyś zdezorientowani, jeden kolega powiedział nawet mojej przyjaciółce, że dziwnie się zachowujemy, jakby On się zauroczył, bo jest taki niespokojny i wychodzi sam na papierosa. Ale suma sumarum spaliśmy w jednym łóżku, całowaliśmy się a rano czar prysł. Nikt z nas nie miał ani głowy ani odwagi do tego aby całe zajście komentować czy jakkolwiek wyjaśniać. Oczywiście wszyscy rano rozmawialiśmy ale tak, jak gdyby absolutnie nic się nie zdarzyło. Wszyscy mamy kontakt do dziś, a stało się do cztery miesiące temu. Po tym wszystkim mówimy sobie cześć, on czasem przemówi do mnie jakimś wyrwanym z kontekstu ale sytuacyjnym zdaniem i to tyle. Ale pewnego razu, jakoś miesiąc później, w tym samym lokalu na urodzinach ich kumpla poprosiłam go o rozmowę.  Ale była jakaś pospieszna i w sumie przy świadkach, więc niewiele wyjaśniła. Poza tym nie wiem dlaczego, ale zarówno tego pamiętnego dnia jak i po tej wspomnianej rozmowie - niewiele pamiętam ... Miks alkoholu i emocji jakie on we mnie wywołuje zaburzają koncentracje, jakkolwiek kuriozalnie to nie brzmi. Mało tego, napisałam do niego dzień po tym wszystkim, że mam nadzieję, że przebieg naszego spotkania nie popsuje dalszej znajomości. Po to, żeby ze sobą samą czuć się w porządku. I obecnie tkwię na etapie trochę niezręcznym, mówimy sobie cześć, czasem włączy się w jakąś rozmowę ale mi to nie wystarcza. Czuję, że tamto zimowe zajście dużo i niepotrzebnie pokomplikowało, że powinniśmy zacząć ze spokojem, jak wszyscy ludzie, żeby ta znajomość miała chociaż szansę. Chciałabym bliżej go poznać, bez otoczki szaleństwa weekendowego, bez akompaniamentu kolegów i koleżanek, bez przypadkowości. Od dwóch tygodni szarpię się z myślą czy jeszcze raz nie napisać do niego i powiedzieć, że lubię czyste sytuacje i myślę, że rozpoczęcie znajomości od początku jest dobrym rozwiązaniem. Tylko czy to ma sens? Wolałabym dowiedzieć się wprost, że mam sobie nie zawracać głowy. Jak myślicie, mądrzy ludzie, warto wyjaśniać, zabiegać i podjąć jeszcze jedną próbę? Jak do tego podejść?