cholerny oszust

Piszę, bo liczę na pomoc. Zakochałam się. Ale co z tego jak cholernie nieszczęśliwie Znam go 5 lat, od 3 próbuję sobie go wybić z głowy. Pierwszy facet, którego pokochałam, na którym naprawdę mi zależało. Dziesiątki smsów i wiadomości na fb, na dzień dobry, na dobranoc, by zapytać jak się czuję, co robię, czy bezpiecznie dotarłam do domu, itp. Zazdrość pojawiająca się w jego oczach w momencie, gdy obok mnie pojawiał się jakiś inny facet (po zachowaniu też można było wyczuć - stawał się oschły i walił tekstami typu: "nie wiem, idź spytać (i tu imię faceta z którym rozmawiałam)". Zainteresowanie moimi znajomymi, szczególnie tymi męskiej płci - o moje relacje z nimi itp. Tysiące przegadanych tematów, jego zwierzenia o problemach i sprawach o których nikt inny na świecie nie wie. Ciągłe podkreślanie jak ważna dla niego jest nasza znajomość, jak bardzo nie chciałby utracić ze mną kontaktu. No i jak myślicie, to scenariusz idealnej miłości? Nie, to przykład beznadziejnego friendzone, w który się wkręciłam. Nie wiem nawet kiedy się to stało, zanim się zorientowałam co się dzieje było już za późno. Ja go kocham, zrobiłabym dla niego wszystko, nawet w tej chwili byłabym zdolna oddać za niego życie. A on? On ma dziewczynę Cały czas miał, dlatego też nigdy mu nie powiedziałam co czuje, nie chciałam być świnią rozbijającą czyjś związek. Dla mnie to logiczne, że jak się nie jest z kimś szczęśliwym to trzeba się z nim rozstać. Ale dla niego nie było przeszkody, by być z tamtą, a mnie wciąż bajerować. Początkowo podchodziłam do tej sytuacji z dystansem, ale tylko do czasu gdy nasi wspólni znajomi zaczęli mi mówić, że on coś do mnie czuje. Stwierdziłam, że pewnie coś na rzeczy skoro nawet inni o widzą. No ale czekałam na jego ruch, musiał sam podjąć decyzję czego i od kogo chce. I wtedy nastąpiło wielkie buuuummmm!! Okazało się, że takich koleżanek jak ja to on ma na pęczki Smski, telefony, spotkania - dla niego to norma. Jego zdanie było takie, że to nie jego wina, że jego "koleżanki" nie rozumieją jego "żartów". Wiem, że to frajer i oszust, bawi się uczuciami innych ludzi, jest skończonym egoistą i bydlakiem, tylko jest jeden problem. Moje serce nie sługa Nie ufam mu, nie zaufam, nawet nie potrafiłabym po tym wszystkim co teraz wiem być z kimś takim. A jednak żal pozostał. Nie mogę sobie z tym poradzić, zniechęcić samej siebie. A niestety jeszcze przez 3 miesiące muszę go widywać i utrzymywać z nim kontakt - wspólne studia. On nadal uważa mnie za swoją koleżankę (nigdy mu nie wygarnęłam prawdy o tym co do niego czuje) i chce ze mną utrzymywać kontakt nawet po studiach. I proszę Was o radę: co mam zrobić? Odsunąć go od siebie? wykasować ze znajomych, nie odpisywać na smsy? Czy czekać i naiwnie wierzyć, że kiedyś przejdzie bez względu na moje relacje nim? Obecnie nie potrafię dostrzegać innych facetów - wszystkich automatycznie porównuje z nim. Wiem, że to działa na mnie mega destrukcyjnie i toksycznie no ale ... kocham go Z jednej strony wiem, że zerwanie kontaktu  najlepsze co mogę zrobić, by zapomnieć, a z drugiej strony jak ja mam żyć bez kogoś kto nadawał sens wszystkiemu przez 5 lat...
Jest tu ktoś co przeszedl przez takie piekło? Jakaś skuteczna rada jak zacząć znowu żyć?