Kochane, błagam pomóżcie.
Mam pewien problem.. Tak jak w temacie chodzi o moje obawy, lęki przed randkowaniem. Sama nie wiem, z czego to wynika, ale odkąd pamiętam, ilekroć jakiś chłopak zaprasza mnie na randkę to od razu chcę się jakoś wymigać. Nie chodzi o to, że nie chcę czyjejś miłości czy boję się odrzuceniem, nie tego typu mam problem..
Wczoraj zaprosił mnie na randkę kolega, który od długiego czasu mi się podoba, i wiem, że ja mu też. Ale w momencie, kiedy napisal do mnie wiadomosc, zwlekalam strasznie dlugo z odpowiedzia, a pozniej wszystko toczylo sie w strone spotkania się, wiec coraz bardziej nasilał się u mnie jakis bol brzucha, glowy, zle samopoczucie. Jak temu zaradzić? Jak nie skreślać każdego? bo nawet nie wiem, z czego to wynika!?
nie mam jakis strasznych kompleksow, chociaz nie lubie, kiedy tez jakis chlopak patrzy na mnie, powiedzmy ze, z zachwytem, bo od razu jestem strasznie skrepowana.. Blagam zaradzcie cos. Bo juz nie moge tego wytrzymac. I proszę, nie piszcie, żebym się przelamała, bo to robię od wielu miesięcy. Wczoraj od razu mu odpisalam na zaproszenie pozytywnie. Byl to dla mnie wysilek. Spławianie co następnego kolesia też mnie nie ratuje. \
ps mam 23 lata.. wiec też 'samo nie przejdzie'
Kiedyś też ciągle się wymigiwałam od randek, byłam nieśmiałą osobą w stosunku do chłopaków, wstydziłam się do nich zagadać a co dopiero iść na randkę, ile ja być może fajnych znajomości zaprzepaściłam. Później poszłam do nowej szkoły, wiadomo nowi znajomi, nowe miasto, nikt mnie nie znał, postanowiłam się otworzyć na chłopaków i uwierz mi, że dzisiaj mam więcej kumpli niż koleżanek, lepiej się z chłopakami dogaduję i oni też mnie bardzo lubią. Powiem Ci, że też mam 23 lata i dalej pozostaje jakiś stres, moim największym problemem jest myśl ,,czy będzie o czym gadać, czy nie będzie między nami niezręcznej ciszy '' ale spotykam się z chłopakami z myślą, że najwyżej jak się nie dogadamy to na jednym spotkaniu się skończy 
