Facet po 2 latach związku dalej ma problemy z zaufaniem.

Skoro wiedział ze będą takie problemy mógł nie wchodzić w związek. Mi się wydaje ze musiałaś kiedyś coś zrobić nawet przypadkiem ze on Ci aż tak nie ufa bo to jest jakieś chore.

Zakończ.
Jak sama napisałaś - nie dałaś mu powodów, by Ci nie ufał. Jednak on dalej nie ufa. A po takim długim czasie już powinien. Wydaję mi się, że on raczej terapeutki potrzebuje niż partnerki... Będziesz mu wiecznie udowadniać, że nic złego nie robisz, a on wiecznie będzie Cie podejrzewał. I tak w kółko. I będzie ten problem rósł. Chłopak z góry sobie założył, że go zdradzisz. Nawet jak nie zdradzisz, to on uzna, że na pewno to zrobiłaś. Kto wie, jak tak będziesz obrywać za niewinność, to może postanowisz przynajmniej na te wieczne kary zasłużyć i zaczniesz go zdradzać?

Sama już wydajesz się tym mocno skołowana - piszesz, ze nie robisz nic złego a potem pytasz, czy robisz coś złego.

Ja nigdy wcześniej też nie byłam w takim poważnym związku. Zależało mi na chłopaku i między nami zaiskrzylo. Ale ten brak zaufania niestety mnie przerasta. Szkoda mi zrywać ale rozmowy pomagają na krótki czas. Dopóki się nie zapomni i nie zacznie czegoś wypominac Jest dobrze. Niby mnie kocha i ciągle to powtarza ale mimo tych 2lat cały czas jest ostrożny. Ja mu daje wszystko co mam. On potrafi jedno słowo źle zrozumieć i się wycofuje.

To nie jest brak zaufania a budowanie między wami jakiejś bariery. Opisałaś zachowanie jakiegoś dzikuska. Wstydził się wychodzić publicznie, wstydził sie kolegów i co to znaczy "fajnie się mnie wykorzystuje?"

Bariery? Na początku mam wrażenie ze wstydził się samego faktu ze jest w związku. Dopiero później mówił o tym otwarcie do ludzi. Jak się poklocimy często słyszę zdanie ze ja go wykorzystuje np była sytuacja kiedy byliśmy u niego w domu sami a ze to mój chłopak i mam na niego ochotę to zainicjonowalam coś więcej podobało mu się to. Ale w kłótni krzyczy na mnie i mówi że widać ze mi zależy tylko na seksie. Każda sytuacje potrafi tak przeinaczyc żeby wyszło ze to ja jestem zła ze to ja jestem cwana i bawie się nim. Tak... nawet potrafię takie coś usłyszeć.

Ma brata który jest faworyzowany przez rodziców. On natomiast jest zrzucony ma drugi plan. Rodzice mimo wszystko są święci. Nie można powiedzieć na nich złego słowa. Zdarza się że żali mi się na rodziców ale kiedy ja proponuję jakieś radykalne rozwiązanie to jest już na mnie. Raz stwierdził że próbuje skrócić go z rodziną a ja tylko zaproponowałam coś.
Rodzice są dla mnie sympatyczni i widać ze lubią mnie ale mimo tych 2lat zostałam zaproszona do jego domu dosłownie może 4 razy. Zazwyczaj on przyjeżdża do mnie albo widzimy się na uczelni.

Powiem, Ci tylko tyle, że jeżeli on nie będzie nad sobą pracował to nic z tego dobrego nie wyniknie i będziesz cierpieć. I żadna sytuacja tego nie zmieni, ślub czy nawet ciąża. Zawsze będziesz podejrzewana o coś, czego nie zrobiłaś, a nawet będzie Ci to wmawiane.

Niedojrzały emocjonalnie.

Być może Twój chłopak ma bardzo niską samoocenę, nie jest pewny siebie, ma kompleksy i tym samym boi się, że straci cię z byle powodu. Myślę, że może powinniście zgłosić się do specjalisty? Może ktoś trzeci pomoże Wam się dogadać, podniesie jego pewność siebie.

Dziękuję za rady. czasami potrafi przyjąć krytykę owszem i deklaruje poprawę ze się uspokoi z tymi akcjami. Jest wtedy dobrze. Wydarzy się jakaś sytuacja powiedzmy hipotetycznie ktoś do niego puści plotkę ze widział mnie z innym chłopakiem. Oczywiście to nieprawda. Wtedy nagle zapomina o swoich deklaracjach i jest zrywanie ze mną bo go zdradzam. u niego górę ponoszą emocje. Proponowałam pójście do terapeuty ale wg niego to ja powinnam się leczyć 

Bo tak zawsze jest przy nieleczonych zaburzeniach. Troche Cie uspokoi zapewnieniami o tym, ze rozumie (nie, nie rozumie, tylko Ci przytakuje, bo Cie to uspokaja), by wybuchnac znowu przy nastepnej okazji wyszukujac najmniejszy pretekst. Musisz zrozumiec, ze nawet jakbys na rzesach stanela i uszami wachlowala, to nie zapobiegniesz chorej zazdrosci, ktora ma miejsce nie w realnym swiecie, ale w niskim poczuciu wartosci danej osoby i wynikajacej z niej paranoii.

Albo sie Twoj chlopak zacznie leczyc, albo ten zwiazek nie ma sensu.

Ja w tym związku mam swoje zdanie i nie raz powiedziałam dosadnie co o tym myślę. Myślisz ze to czyni cuda? Jestem wtedy bardziej znienawidzona. Juz były teksty ze nic mi nie pasuje. Kiedy powiem coś tak ze w pięty pójdzie to jestem zła i go krzywdze. Wypomina mi później to w każdej kłótni. To nie jest tak prosto.
Być dobra dla niego nic nie daje bo zawsze i tak odwróci kota ogonem i nie widzi mojej dobroci. Trzymanie z dystansem jest jeszcze gorsze bo są lamenty ze go krzywdze i się pastwie nad nim.

Chłopak ma niskie poczucie własnej wartości i syndrom Otello.

Jeśli ON nic z tym nie zrobi to według mnie z tej mąki chleba nie będzie.

No właśnie - co z Tobą jest nie tak, że tkwisz w tym pseudo-związku, skoro sama widzisz, że coś jest nie tak?
Po co?

Jesteś taka młoda, tyle przed Tobą. Facet Cię nie szanuje, traktuje jak zło konieczne. Zasługujesz na kogoś lepszego.

Staram się być dla niego chłodna i powoli ochladzac te relacje aż w końcu się rozstać. Nie jest łatwo. Kiedy dowiedział się ze chce odejść jest jakby innym człowiekiem. Miły, uczynny i dobry. Powiedziałam ze niestety nie wierze w jego cudowne zmiany bo ma problemy sam ze sobą.
Oszalał. Wykrzyczal na mnie ze teraz widzi dopiero jaka jestem dwulicowa ze myślę tylko o swoim tyłku zeby mi było dobrze a o nim wcale, że on się nie spodziewał ze jestem taka egoistka. Że nigdy go nie kochałam bo jak się kocha to się wybacza różne rzeczy, a jeżeli chce odejść to widać ze ta miłość była coś za słaba. On nigdy już nie zaufa żadnej kobiecie bo mi dawal całe serce a ja go puscilam bokiem. Kiedy to mówił prawie się rozplakal....  jak mam to wszystko rozumieć?

Ale po co te cyrki?
Po prostu z nim zerwij i tyle.

Nie jesteś szczęśliwa, po co Ci taki kłopot na głowie?