problem z agresywnym, wulgarnym synem 17 lat

kiedy zwracam mu uwagę... o bałagan, o zachowanie,

na dzień dzisiejszy nie chce mi się z nim rozmawiać.
za duzo dostał z mojej strony, w zamian dzisiaj kiedy mu daje do zrozumienia, że czas ogarnąć swój pokój, bo ja tego nie zrobię usłyszałam ... pierd....sprzątaczka, j.... suka

Goha, a co Twój mąż na to?
Wychowanie syna to rola obojga rodziców, więc nie nie można powiedzieć, że sama go sobie tak wychowałaś.
Bałagan synowi odpuść. Natomiast postaraj się, żeby zaczął odzywać się do Ciebie poprawnie. Myślę, że trzeba się po prostu postawić synowi, pokazać kto jest rodzicem. Przestać spełniać jego zachcianki, skonfiskować kieszonkowe, ograniczyć wydatki na syna do niezbędnego minimum.
To, jeżeli będziesz konsekwentna powinno pokazać mu, że żeby coś dostać, trzeba przynajmniej wyeliminować niewyparzony język syna w stosunku do Ciebie.
Co to znaczy, że uderzy? Syn?
Czytając Twojego pierwszego posta mam wrażenie, że problemem nie jest tylko zachowanie syna.
Wydaje mi się, że podstawowym problemem jest Twoje poczucie wartości, poczucie, że nie liczysz się w rodzinie. Mąż nie daje Ci poczucia bezpieczeństwa, czujesz się wobec niego gorsza. Syn, póki był mały był całym Twoim światem, bo kochał Cie bezwarunkowa miłością dziecka. Jednak dorastając zauważył, że te Twoją miłość może wykorzystać, co robi teraz. Tak jest?
Jeżeli nie jest tak, to jest też możliwość że za takim zachowaniem syna stoją jakieś jego problemy. Natury psychicznej, depresyjne. Przerabiałam to ze swoim synem. Który był właśnie taki opryskliwy, wredny, na każda zwrócona uwagę reagował agresywnie ( co prawda nie wyzywał i nie bił). Okazało się, że to były w jego przypadku nie zwykła wredność nastolatka tylko  symptomy depresji. 
Życzę Ci dużo siły.

Nie rozumiem dlaczego kobiety pozwalają sobie na to żeby znaleźć się między młotem a kowadłem. Jesteś otoczona meżem, który na Ciebie zwala błędy w wychowaniu i synem, który za to wychowanie jest nie wdzięczny. Tu akurat popieram zdanie, że do tego doprowadziłaś. Kobieta powinna byc subtelna, słuchać męża itp. ale nie powinna nie mieć wogóle zdania. Każdy człowiek powinien mieć swoje zdanie, swoje ja, którego nikt nie może deptać. Tutaj aż dwie osoby to robią... Muszisz męża pociągnąć do odpowiedzialności, bo sama sobie dziecka nie zrobiłaś... To, ze się tak zachowuje Twój syn jasno pokazuje, że czuje się bezkarny i tu jest wina ojca, bo porządny ojciec nie pozwoliłby żeby jego dziecko w ten sposób odnosiło się do swojej matki czy nawet biło..

nie mam odpowiedniego wykształcenia żeby dać krok naprzód. Ukradkiem, prawie bez wiedzy męża skończyłam studium medyczne, właśnie odebrałam certyfikat i tyle mi z tego ,że jedynie mogę zatrudnić się w firmie sprzątającej szpital za 1000 zł netto, z tego 200 zł bilet na PKS i na opłaty nie starczy ( wynajęcie pokoju 700-900 zł)
i koło się zamyka a tak.... czasem dostanę w łeb od syna, ale w czerwcu z córką (14 lat) na tydzień do Egiptu wyjadę...
nie mam sił na żadną walkę.... zyję z perspektywą opiekunki dla ponad 70 letnich rodziców, którzy " za chwilę mogą potrzebować mojej pomocy + babcia 94 lat + teściowa 80 lat" najchętniej bym wyjechała tak daleko żebym nie mogła wrócić i  nic nie widzieć ani słyszeć. Cięgle będę słyszeć, że masz obowiązki wobec nas, bo...........

bbasiu ja nie mam żadnych swoich pieniędzy, syn nie ma kieszonkowego bo co chce ojciec zapewnia w 100 % to jak wyeliminować nie wyparzony język....? muszę godzić się na wszystko

toksyczni... co to?
może to ja jestem w domu toksyczna, czepiając się o o brudne talerze na stole pozostawione a nie wstawione do otwartej szeroko zmywarki...
o skarpetki kilkudniowe walające się z "kotami" po pokoju synka i czasem wzdłuż wyjścia z domu
co oznacza termin "toksyczny" w domu?
bo nie mam ochoty się uśmiechnąć, odezwać, wyjść z domu,
jest mi dobrze na spacerze - zakupach wcześnie rano bo nikogo nie spotkam, nie powiem dzień dobry- bo on nie jest dla mnie dobry, ciągle muszę robić dobrą minę do beznadziejnej gry-życie
rano nie muszę chodzić do sklepu po świeże bułeczki dla rodzinki, bo mam niedaleko piekarnię, piekarz- starszy  Pan wie co chce, pakuje mi do reklamówki 10 bułek i chleb, ja mu daje 7 zł i mówiąc do widzenia zakańczam zakupy. Po drodze wysikam pasa i wracamy szczęśliwi do domu. Pozostałe zakupy robię około południa kiedy inne Panie domu robią obiadek i o tej porze sklep jest prawie pusty, bo ja mięsa piekę wieczorem. I ogólnie czas spędzam na .... unikaniu kontaktu z ludźmi.... gdy za to byle medale to ja na pewno miałabym złoto

jestem tu obca nikomu nieznana, tak wiele wsparcia dajecie.
Rodzice- to matka, bo mój ojciec też nie wiele wart, niestety w 50% są na moim (naszym) utrzymaniu - brata i moim.
Babcia- to ona mnie wychowała, pomogła skończyć średnią szkołę. Pomimo wieku(94) jest sprawna, pomaga wychowywać kuzynce 7-miesięczną córkę i to ona jest dla mnie wzorcem, ale już nie na długo....

bbasiu, jak pisze qursywa o toksycznym ex, czy z takim (moim) nastawieniem na życie - pesymistyczne, ja nie staje się dla rodziny toksyczna, marudzenie, narzekanie i ciągłe negatywne myśli tę drugą stronę męczą, delikatnie ujmując...?