Nie bardzo wiem od czego zacząć, ale może zacznę od tego, że już za czasów, gdy byłam małą dziewczynką, pamiętam jak mój tata dość często wracał z pracy pijany, ja jako małe dziecko nie zdając sobie sprawy z sytuacji w takich momentach po prostu się go bałam. Dziś mam prawie 21 lat, sytuacja z moim ojcem nie uległa zmianie, praktycznie codziennie wypija po 2 piwa, czasem więcej, wybiera najczęściej te najmocniejsze, sięga też po mocniejsze używki i wypija je po kryjomu, zdarza mu się upijać? dochodzi potem do awantur, najczęściej pomiędzy nim a moją mamą, ja i mój starszy brat również w takich chwilach wiele razy nasłuchaliśmy się przykrych słów pod swoim adresem.
Był etap, że nie pił parę miesięcy, aż do momentu, gdy nie nadarzyła się jakaś okazja? i potem nagle wszystko wracało do pierwotnego stanu. Mój ojciec w gruncie rzeczy nie jest złym człowiekiem, nigdy nie podniósł na nas ręki, ale gdy wypije staje się nie do poznania i wstyd się przyznać, ale w takich momentach po prostu czuję do niego okropny wstręt i nienawiść, za te wszystkie sytuacje, kiedy musieliśmy się za niego wstydzić, bo sąsiedzi śmiali się z niego, że leży gdzieś pijany, za to że nigdy nie potrafi przyznać się do błędu, przeprosić za to co zrobił?
Moja mama zawsze usprawiedliwia ojca, gdy mówię, że jak dla mnie on ma problem z alkoholem, ona uparcie twierdzi, że nie i żebym nie przesadzała, choć równie mocno to przeżywa. Ja z biegiem lat jakoś coraz gorzej sobie z tym radzę, mój brat wyjechał za granicę i zostałyśmy same z mamą?próbuję się tym wszystkim nie przejmować, ale gdy czasem widzę, mojego ojca w takim stanie zwyczajnie tracę nerwy. Czuję ścisk w żołądku, strach, złość, mam ochotę zwyczajnie uciec. Wydaję mi się, że to wszystko przekłada się na moją samoocenę, nie radzę sobie z krytyką, czuję, wtedy że jestem nic nie warta, do niczego się nie nadaję. Nigdy nie potrafiłam się zaakceptować, stąd też przebyte w przeszłości kompulsywne objadanie i anoreksja. Jestem typem samotnika, izoluje się od ludzi...wielokrotnie zastanawiałam się, co tak naprawdę może być przyczyną moich zachowań, tego jaka jestem...czy mogę mieć syndrom DDA?
1 2015-03-21 20:42:25 Ostatnio edytowany przez Misqa123 (2015-03-21 20:49:04)
Podobne tematy
Witaj, to że masz 21 lat nie ma tu najmniejszego znaczenia.
Myślę, że niestety ale cierpisz na syndrom Dorosłego Dziecka Alkoholika wielu naprawdę wielu ludzi na to cierpi poprzez dzieciństwa w których był nadużywany alkohol i wywierał on silny wpływ na dorastanie. Istnieją teraz ośrodki DDA są naprawdę bardzo pomocne przede wszystkim uczą nas poprzestania kontrolowania rodziców i zajęciem się własnym życiem .... Powodzenia kochana.
Oczywiście, że możesz. Od dziecka byłaś narażona na awantury ojca, niby dobrego, żyłaś w lęku. To zostawia ślady w psychice. Jeśli dziś masz niską samoocenę, czujesz się gorsza od innych, jesteś bardzo nieśmiała, nie potrafisz okazywać uczuć, wstydzisz się ich i tłumisz je w sobie, to jak najbardziej powinnaś się zainteresować tematem DDA.
to jest bradzo prawdopodobne ze mozesz miec sydrom DDA. Moze warto byloby isc na terapie? Na pewno w twojej miejscowosci sa jakies poradnie
to jest bradzo prawdopodobne ze mozesz miec sydrom DDA. Moze warto byloby isc na terapie? Na pewno w twojej miejscowosci sa jakies poradnie
12 kroków DDA .. 
ale te kroki są na każde wspoluzaleznienie. Czyli jak ktoś jest uzależniony od despotycznej rodziny, może przejść właśnie tych 12 kroków, ba.. Powinien..
Pozdrowka
Co druga osoba jest DDA albo DDD. Nie ma co z tego robić tragedii, bo to nie jest choroba.
Polecam skorzystanie z pomocy terapeutycznej, która opowie, jak sobie z tym radzić.
Myślę że sprawę należy zgłosić do prawnika z Opieki Społecznej albo z Kościoła żeby się dowiedzieć czy Sąd może przyznać kuratora rodzinnego, ponieważ najwyraźniej łamane jest prawo dotyczące przemocy domowej, mimo że jesteś pełnoletnia to jesteś tam zameldowana i jak najbardziej Sąd Rodzinny i Opiekuńczy powinien podjąć działania w tej sprawie. Również zadzwoń na telefon alarmowy i zgłoś tą sprawę, żeby powiedzieli jakie zastosować środki doraźne,
Jestem dokładnie taka sama jak i Ty i też mam takiego ojca- baa nawet gorszego.
Chcesz pogadać na priv?
Porozmawiaj z terapeutą, taka osoba bez problemu rozpozna DDA. Jeśli tak się okaże, nie wahaj się tylko uczęszczaj na zajęcia. Szybko zobaczysz jak wiele daje taka grupa wsparcia, odkryjesz w sobie siłę, która sprawi, że będziesz silną kobietą, radzącą sobie z każdym problemem. Powodzenia
Powinniście spróbować porozmawiać, jednak powiedzieć im co ci leży na tym sercu, jakie masz obawy. Może jakaś wspólna terapia, lub co kolwiek podobnego. Tego "piętna" raczej nie będziesz mogła się niestety tak łatwo pozbyć, wiem prawda boli, ale cóż innego ci w tej sytuacji pomóc możemy. Oprócz tego, ew. mogła by pomóc separacja od Taty, ale to też nie jest takie proste.