syndrom starej panny ?

Nie to nie jest syndrom starej panny!Nie jesteś jedyną osobą, która na tym świecie nie spotkała właściwego człowieka, z którym chciałaby po prostu być.  Każdy człowiek ma swoje zwyczaje, codzienne nawyki, które im dłużej jest sam stają się codziennością, potem na  pewno jest trudniej zmieniać je kiedy się już spotka tą właściwą osobę, no ale przecież prawdziwe uczucie wybacza i akceptuje nawyki partnera!
Każdy człowiek czy jest sam czy nie, ma swoje nawyki, swoje typowe dla niego zachowania, nieważne zatem czy się jest samemu czy z kimś, one po prostu są i będą!

witajcie

tak właśnie przeglądam stronkę forum i rozmyślam. Jestem kobietką mniej więcej w waszym wieku, za sobą mam kilka bardzo krótkich związków. należę do osób zdecydowanych, otwartych na nowe doświadczenia, optymizmu i pasji w tym co robi.
JESTEM SAMOTNA!!! dla czego tak jest??
nie jestem głupiutka ani brzydka itd....
Często się nad tym zastanawiam... i wiecie dochodzę do wniosku, że większość mężczyzn boi się takich kobiet jak my: zdecydowanych, uporządkowanych, realizujących się, otwartych na innych.

Witam,
grzebałam w sieci w poszukiwaniu dowodów na to, że nie jestem dziwadłem, że są jeszcze osoby, które są samotne. Trafiłam na to forum. Mam 27 lat.. Pewnie, chciałabym spotkać kogoś, z kim mogłabym dzielić życie. Ale chyba bardziej chciałabym mieć do kogo się odezwać. Mam znajomych, ale nie mam przyjaciela. Osoby, której można absolutnie wszystko powiedziedzieć, która pocieszy w ciężkich chwilach lub pacnie po głowie. Osoby, która w taki zwykły szary dzień przyśle SMSa z pytaniem co słychać.
Jestem bardzo zamkniętą i nieufną osobą, mam trudności z poznawaniem ludzi a w grupie kilku osób mam problem, żeby się chociażby odezwać... Wiem, że to właśnie powoduje, że nie mogę nikogo poznać. O małżeństwie już nie myślę, w sumie pogodziłam się chyba ze staropannieństwem... Czasem zwyczajnie brakuje ochoty, żeby rano wstać z łóżka.. Bo i po co...?

Pozdrawiam ciepło...

wiecie-u mnie w rodzinie mam siostrę cioteczną która od  wieków jest sama,ale nie żeby cierpiała jakoś strasznie z tego powodu.Ma już dorosłego syna,z mężem się rozstała bardzo dawno i oczywiście spotyka się z mężczyznami ale nawet jak trafiła na jakiegoś fajnego (a ma 40lat) to dobrze było puki nie było propozycji:zamieszkajmy razem"-dlaczego?bo ona ma swoje przyzwyczajenia tak jak ty i nie ma zamiaru z nich rezygnować ani ich jakoś dostosować.
Związek to także kompromis tak więc jeżeli chcemy z kimś dzielić mieszkanie to musimy się jakoś dogadać a nie każda z nas potrafi.
Jeżeli naprawdę chcesz stabilizacji i związku na poważnie to przemyśl swoje JA i popracuj nad tym żeby mogło zaistnieć jako MY.
Taka moja rada na ten problem.

Bez przesady, 25 lat i stara panna ?
Koło 40 to co innego.

W pracy mamy taką koleżankę,która jest wiecznie niezadowolona....Pada,jest źle...Grzeje słonko,jeszcze gorzej....Młode dziewczyny chodzą z dekoldami do pasa....i z gołymi brzuchami...o zgrozo!:-) itp....Myślę,że to jest syndrom starej panny...Zaznaczam że owa panna dobiega sześćdziesiątki...:-)

tez mam 30 lat "gościu" i jestem sama.... rozumiem co czujesz, mam tak samo... rano budze sie dla kogo? zasypiam z kim? pustka... przyjaciolki zalozyly rodziny, moje problemy sa przy ich malo wazne... dzwonia, pisza, spotykamy sie, ale nie mam juz sily sluchac o cudownych dzieciach i kochanych mezach... jestem pogodna, smieje sie, zartuje, nie jestem zgryzliwa tylko ta samotnosc tak mnie krepuje, ze czasem az glupio isc na impreze, bo wiem wszyscy mysla, czemu ona jest sama, czego jej brakuje... dlatego praktycznie nie chodze. siedze zamknieta w czterech scianach, i chociaz znajomi dzwonia, zawsze wymyslam jakis powod, dla ktorego nie moge im towarzyszyc... z dnia na dzien jest coraz gorzej... pzdr

kurk.... wiesz co mi powiedziała niedawno koleżanka? Danusia- Ty szukasz.......ale prosisz Boga byś nie znalazła. I wiesz co......... Ona ma rację.

Ty szukasz.......ale prosisz Boga byś nie znalazła.... Chyba to tez tyczy się do mnie:-(

Atina.......haaaaaaaa ależ się uśmiałam........wiesz.,... ja dobiegłam 50-tki więc: Primo- nie śpię w satynowych koszulach - a głównie w piżamkach flanelowych/ bo cieplej/  Secundo -a stringi????? eeeee włażą tam gdzie nie powinny- niewygodne jakies takie....... wolę majtochy normalne...... haaaaaaaa nie dziwię Ci się........szczególnie jak tu złapać te latające oczęta Pana Atina ??????

Jakby było wiadomo gdzie szukac to już byśmy dawno tam były hehe

U mnie w rodzinie kobiety bardzo wcześnie wychodzą za mąż jakies 20 -23 lata
Ja mam 18 lat i jeszcze nie miałam na serio żadnego faceta więc chyba z kontynuacji
rodzinnej tradycji nici
Pozdrawiam i udanych połowów 

Dziecino droga........ mieć 27 lat i być samą - to jeszcze nie koniec świata.Pomyśl- zamiast wiązać się z byle Kim........ lepiej być samą.A rodzina ma wspierać a nie drwić- kichać na taką rodzinę./

Co prawda ja mam 21 lat, ale ta wypowiedź całkowicie mnie opisuje... Ja się poddałam wiem że będę sama szła przez życie, cóż poradzić jedni mają wszystko (przyjaciół, znajomych, rodzinę) inni nic:( i to jest najsmutniejsze w tym wszystkim! Pozdrawiam koleżankę:)

Może i przesadzam. Wczoraj miałam cholernego (przepraszam za wyrażenie) doła. Przesiedziałam pół dnia płacząc, dopisałam stronę w pamiętniku i zapewne stąd te "czarne" myśli. Dziś już mi lepiej i nawet pisząc tego posta uśmiech nie schodzi mi z twarzy. Znowu nie jest tak żebym wszystko widziała już tylko w białych kolorach ale jest lepiej. Pozdrawiam.

no to ja tez jestem 27 letnią stara panna;) w związkach krotkich i dawno, nie widzaca szans na poznanie kogos wolnego, kogo znam ten zajety, jeszcze 3-4 lata temu to mnie chociaz kilka lat mlodsi podrywali( bo wygladalam bardzo mlodo, jak sie dowiadywali ile mam lat - zmykali momentalnie) a teraz to i Ci pare lat mlodsi zaobraczkowani to cisza i spokoj i brak widokow...
a czemu czuje sie stara panna?? ja nie, ale otoczenie mnie tak traktuje, jesli zaproszenie na slub to sama, a moze jej nie zapraszac bo wszyscy sparowani to bedzie jak 5 kolo u wozu, na imprezy takie luzne zaczelam juz chodzic z osobami pare lat mlodszymi ode mnie, ale jak dlugo mozna zmieniac krag znajomych, zeby gdzies wyjsc w ogole, znajomi w moim wieku siedza w domu z malenstwami, i ja tez bym tak najchetniej posiedziala...(taka potrzeba biologiczna ot po prostu) ale jak bede siedziec to nikogo nie znajde, wiec wychodze z osobkami troche mlodszymi, ale za chwile, pol roku i rok i one beda siedziec z malenstwami w domu... a ja w koncu zostane sama, zupelnie, praca i 4 sciany, to bedzie 100% staropanienstwo i mysle ze to juz bardzo niedlugo...

dzis mam dziwny stan depresyjny. czuje kompletne osamotnienie.
prawie 18 lat jestem sama, blo z 12 znajomych ktorym o cos chodzilo jednak oni sie nienadawali.
teraz coraz czesciej zastanawiam sie czy potrafie z kims byc, nie jest na dodatek ze mna tak latwo, bo trzeba mnie troche oswoic i jak narazie czekam na czas studencki, moze wtedy zmieni sie moja sytuacja, moze cos nadejdzie.
moze niestety ale mam raczej poglady tradycyjne, wiec mozliwe ze troche to utrudnia mi zycie..

Mitra, a przed Tobą jeszcze kupa czasu, znajdziesz kogoś:)
Na szczęście dzisiaj nie każą nam wychodzić za mąż w wieku 18 lat...

Szczerze to nie wierze w coś takiego jak staropanieństwo! Ludzie wywierają na nas presję..."bo ja w Twoim wieku to już miałam męża, tabun dzieci itp". W życiu na wszystko przychodzi czas! mnie też się wmawia teorię o starych pannach, tym bardziej że nie jestem zachwycona instytucją małżeństwa ale chcę przeżyć życie po swojemu. Nie przyjechał po mnie Lancelot na pięknym rumaku, Johny Depp jest szczęśliwym mężem ale to mnie nie złamie. Cieszcie się dziewczyny z życia! Jak będziecie odważnie przez nie iść to w końcu trafi się ktoś kto zechce Wam w tej drodze towarzyszyć i to bez względu na to czy słuchacie Chopina do snu czy tak jak ja same potraficie wyremontować mieszkanie!:)

A jest jakas, co myslala, ze zostanie stara panna, a teraz wybiera suknie slubna, i to dla siebie?

Musze przyznac, ze niegdy przenigdy nie mialam zadnego wyobrazenia w jakiej sukni chcialabym brac slub, ani jak mialoby wygladac moje wesele. Nie rozmyslalam na ten temat, nie sprawialo mi to przyjemnosci. Czy jestem jakims wyjatkiem?

Duzo znajomych w moim wieku planuje teraz sluby i czesto slysze stwierdzenie- ja zawsze chcialam miec taki welon, taka fryzure slubna... Dla mnie to abstrakcja

Aguśka18 czytam co napisałaś i myślę sobie że to dokładnie ja. Mi niedługo stuknie 30-tka a faceta na horyzoncie nawet nie widać. Nie wiem co ze mną jest nie tak. Wiem ze jestem osobą dosyć atrakcyjną - nawet tak krytyczna osoba jak ja to widzę. Wysoka, szczupła, modnie ubrana żeby zwrócić na siebie uwagę - i nic. Czuję że jestem z innego świata. jak jakiś dziwoląg. Mam w sobie jakąś blokadę że nie potrafię nawiązywać kontaktów z facetami. Chciałbym w końcu wyrzucić z siebie pewne wyznanie : w sierpniu skończę 30 lat a nigdy nie miałam chłopaka nie mówiąc o żadnych relacjach damsko-męskich. Nie mogę nawet powiedzieć że byłam kiedykolwiek zakochana. Po prostu groteska. Czytam co napisałam i sam nie mogę uwierzyć  dlaczego.Często mam depresję nic mi się nie chce, siedzę w łóżku i mogę godzinami ryczeć do poduchy. Jestem taka beznadziejna że patrząc w lustro czuję do siebie obrzydzenie. Chciałabym się nigdy nie urodzić.  Nie potrafię tego sobie wytłumaczyć. Poddaje swoje życie ciągłym analizom i nic z tego nie wynika. Może to dlatego że do  20 roku życia moje domowe życie wyglądało jak piekło. Ojciec alkoholik, podporządkowywał sobie rodzinę- wyzwiska, bicie, awantury nocne. Od 2 lat ( ojciec zmarł 1,5 roku temu) mam uczucie spokoju ale te kilkanaście lat straconych powoduje że obecnie mając 30 czuje jakbym miała 20 (uciekło mi dzieciństwo i okres dojrzewania). Nigdy nie miałam przyjaciółki, nie potrafię się nikomu zwierzać. Wokół mnie również jest mnóstwo dziewczyn które mają mężów i dzieci i ten wszechobecny baby boom powoduje że jestem przerażona. Nie chcę być samotna ale nie wiem jak to zmienić. W tym wieku większość facetów ma rodziny.

Skończyłam się użalać - w końcu to z siebie wyrzuciłam ;-(

Morze trochę zbocze z kursu .Teraz sie inaczej żyje inna młodzież i my prawie 30 latki .Moi koledzy zalozyli rodziny wieku 20 i nikt nie jest razem a co do dziewczyn jakieś takie inne (wypalone ) zero zycia  Do chlopaka i dziewczyna trzeba dorosnąć

Ja mam 25 lat...od 3 lat mieszkam sama <w sumie nie sama bo z psem> przezyłam trudne w życiu chwile ale jak to mówią co nas nie zabije to nas wzmocni:) syndromy starej panny nie ma:) albo jest a ja o tym nie wiem, nie mam faceta bo jest mi wygodnie, nikt mi nie marudzi, o nikogo się nie musze martwić co nie zmienia faktu że chciała bym mieć. Moja samodzielnośc co zauwarzyłam odtrasza te dobre kąski i przykejają się do mnie same takie chodzące mendy jak to mówiła moja mama, ja jestem szczęśliwa i nie jestem samotna mam przyjacół a oni mają mnie

czesc dziewczyny, w sumie nie wiem czy powinnam udzielac sie na tym forum mam 30 lat lae mam narzeczonego , jenak okreslnie starej panny towazyszylo mi przez jakis czas. Od zawsze bylam otwarta podobno nieżle wygladam ja zreszta nie narzekam, ale jakos z nikm mi nie wychodzilo kazdy zwiazek to byla porazka, a potem samotne dlugie wieczory bo przeciez wszyscy moi znajomi juz mieli partnerow od dawna. Wiec jedyne kolezanki jakie mily dla mnie czas byly duzo mlodsze dodatkowego dola zlapalam jak moja mama znalazla sobie partnera.Pracowalam wtedy w duzym srodowisku wiec kazdy sie mnie pytal dlaczego jestem sama jakby odpowiedz byla taka prosta,wszyscy chcieli mnie swatac, co bylo chol..nieupokazające przeciez nie jestem jakas ofiara losu. Jasne chcialam byc z kims ale co zrobic jak nic mi z tego nie wychodzilo i kiedy juz sie z tym pogodzilam, poznalam kogos choc ta znajomosc nie przetrwala ( nadmieniam ze z mojej czy jego winy, ktos strasznie zamieszal miedzy nami) tak czy inaczej odzyskalam pewnosc siebie, i potem sama nie wiem jak bo to sie szybko potoczylo moj dawny niezauwazany przeze mnie wielbiciel, powrocil , zaczelismy sie spotykac ale ja nie traktowalam tej znajomosci powaznie, az on wyjechal za granice i zdalam sobie sprawe jak bardzo mi brakuje, a przeciez moglam go zatrzymac tylko tak bardzo balam sie kolejniej porazki ze pozwolilam mu wyjechac. Po paru miesiącach stanelam przed wyborem zapomniec o nim i znowu byc sama albo jechac do niego zostawiajac prace, przyjaciól. I wiecie co pojechalam pierwszy raz w zyciu [postawilam na faceta, pozwolilam zeby serce dokonalo wyboru. Teraz juz rozumie dlaczego jest trudniej zaczac zwiazek jak sie juz nie jest nastolatka. Rozsadek bierze gore, wszystkie decyzje podejmujemy kierujac sie rozsadkiem nie sercem a czasem warto posluchac serca. Jak lecialam to kazdy nerw we mnie podskakiwal i tak bardzo balam sie porzaki. Ale porazki nie bylo jestesmy razem od 3 lat i nie zaluje.

ja wiem juz ze byłam sama z przyzwyczajenia, jestem bardzo pedantyczna, nie znosze rozrzuconych ciuchów, nie opuszczonej deski klozetowej, wyciskanej pasty w tubce od środka i recznika na podłodze<i jeszcze paru rzeczy>, to mnie poprostu wyprowadza z równowagi:) ale też jest inny powód bałam się związać z kimś bo już nie jeden raz dostałam przysłowiowego kopa w dupe<przepraszam> teraz wiem że można ufać a ja zaufałam zobaczymy co będzie dalej:)

Hej kobitki
Widzę, że nie jestem sama. Niby niczego mi nie brakuje. Mam pracę, w której sie realizuję, mieszkanie, samochód. Znajomi mówią mi, że super partia ze mnie...a jednak jestem sama. Podobnie jak wy mam samych sparowanych znajomych, których nie mam serca zanudzć swoimi problemami. Oni mają swoje, pewnie dużo poważniejsze. Tak więc udaję, że wszystko jest ok i że nie ruszją mnie ich teksty o tym, że powinnam mieć już dzieci. Pewnie, chciałabym ale co mam wyjść na ulicę i zaczepiać facetów proponując im żeby zostali dawcami nasienia.
Najgorzej jest teraz, wakacje, urlopy, znajomi wyjeżdżają z rodzinami. Ja pewnie jak co roku pojadę do domu, na drugi koniec Polski.
Masakra

Zawsze miałam nadzieje, że coś się zmieni, ale mimo upływu lat, nie zmieniło się nic i wciąż jestem sama. Chyba nawet za bardzo przyzwyczaiłam się do tego stanu i nie potrafię sobie wyobrazić, że będzie inaczej. Zastanawiam się jak zachować optymizm w przyszłości, bo obawiam się, że mogę go mieć coraz mniej. A nie chciałabym stać się zgorzkniałą babą dlatego, że nie mam dla kogo gotować obiadów.

Zbliżam się do dwudziestki, będę miała za pół roku i dotychczas nikogo nie miałam. Jak już się zakocham, to zawsze nieszczęśliwie. Tak miałam w gimnazjum, nikt mnie nie chciał. W liceum miałam nauczanie indywidualne (z powodów zdrowotnych), a teraz jestem na studiach. Tam nikt nie jest przystojny, ale pal to licho. Wszystkie moje koleżanki co są w moim wieku, nawet trochę starsze, już kogoś mają, a ja im zazdroszczę.
Nie mam żadnej motywacji do nauki, więcej, jestem nią serdecznie zmęczona, całymi dniami czytam książki, siedzę na Facebooku, oglądam filmy na YouTube i szukam przyjaciół na Facebooku. Tylko tam mam życie, ale też już ubogie.
Straciłam Ramina, który się nie odzywa od dwóch tygodni, a ja się pytam, co się dzieje. Pewnie ma mnie już dość, zresztą nie ma się co dziwić, każdy ma mnie dość prędzej czy później. On jest młody, 23 lata, choć wygląda na 30. Straciłam też Fasiha, który jest w moim wieku, bardzo miły, ale też się nie odzywa od dłuższego czasu. Nienawidzi mnie, podobnie jak Ramin. Nie wiem, czemu. Oni się nie znają, więc spoko.
Nikt nie ma dla mnie czasu, bezskutecznie szukam kogoś, kto by go dla mnie miał. Poza tym bardzo mi przykro, że w dzisiejszych czasach ludzie myślą tylko o seksie, a dla niektórych ja się składam z samych piersi i to mnie boli. Prawdopodobnie jestem też jedyną znaną sobie samotną dziewicą. Że dziewicą, to spoko, ale że samotną, to źle. Ciekawe, czy są na świecie inne takie dziewczyny. Miałam kiedyś taką, ale ona w maju wychodzi za mąż, tracę jedyną przyjaciółkę i chyba na zawsze będę sama.

Hmm ciekawe czy w życiu marudzących tutaj pań coś się w ciągu tego, całkiem długiego, czasu zmieniło.

Zarejestrowalam sie na to forum specjalnie, bo nie moglam sluchac wypowiedzi dziewczyn, ktore przed 30-stka czuja sie starymi pannami.

Ja mam 27 lat, obecnie nie mam chlopaka, no ale mimo to nie okreslilabym sie jako stara panna. Wrecz przeciwnie, nie chcialabym obecnie wyjsc za maz i miec dzieci. Chce sie jeszcze czuc wolna. Nie znaczy to oczywiscie, ze nie chcialabym miec chlopaka, ale chce przynajmniej do 30-stki zyc nie brac slubu, podrozowac, chodzic na dyskoteki,kina,  spotykac sie z roznymi ciekawymi ludzmi, a nie siedziec w domu, gotowac i wychowywac dzieci. Nie mowie, ze to jest zle miec dzieci i rodzine, ale po prostu kazdy jest inny. Ja sie swoja wolnoscia rozkoszuje.

Nigdy nie mialam problemu, bo ze mam chlopaka, raczej mialam problemy z nieudanymi zwiazkami, wiec moze dlatego takie spojrzenie na swiat. Nie sadze tez, zebym po 30-stce nie mogla znalezc faceta. Rodzina od dawna mnie pyta, kiedy wyjde za maz i odkad pamietam mowilam, ze po 30-stce. Niektorzy sie z lekka dziwili,hihihi.

Samotna tez sie nie czuje, bo mam duzo znajomych, z ktorymi sie spotykam, rowniez mlodszych, jak i starszych, dla ktorych wiek nie gra wiekszej roli. I tego zycze wszystkim tzw. "starym pannom", zeby sie cieszyly z obecnego stanu, nawet jesli nie maja juz 20 lat. Na wszystko przyjdzie czas, a jesli nie, to znaczy ze nie bylo wam pisane. Bycie kobieta niezamezna nie jest rownoznaczne z byciem nieszczesliwym, a z tych co tak sadza, po prostu sie smiejcie. AMEN

Zgadzam się boją się, bo takie kobiety są silne, pewne siebie, znają swoją wartość, co znaczy że wymagają więcej, od siebie i od swojego mężczyzny. Ale są oczywiście wyjątki

Ojjjj, Wy biedne baby Stare baby... a jak bedziecie miec po 60 lat to co bedziecie myslec o sobie?? ze  w kwiecie wieku??:D